quique amavit, cras amet

Ze zijn kort en rond of lang en blond. Ze zijn gekleed in grijze pantalons met een messcherpe vouw en donkerblauw fluwelen jasjes. Ze dragen allemaal een gewoon ongecoördineerd overhemd uit hun eigen collectie en géén stropdas. Ze zijn stuk voor stuk uiterst Brits, beschaafd, met zelfspot en humor. Ze kunnen praten, ze staan op een podium, ze zíjn er, en vooral kunnen ze zingen. Ze zijn balsem voor de ziel en peper in je oor. Ze sissen en spetteren, zoemen, kletteren en maken soms een muur en dan weer een flinterdun blaadje van geluid. Ze zijn er al decennia en ze zijn met zijn zessen, hoewel er in totaal 19 geweest zijn. Ze heten David, Chris of Stephen. Ze zijn de King's Singers.

Ze zongen Engelse madrigalen. Ze zongen dingen die wij óok zongen, als Mockingbird Thrill, lang geleden. Heel vreemd om je eigen partij te horen door een counter. Zo hoorde het, toen de muziek geschreven werd. Het klinkt grappig, soms kaal, soms scherp, en ook - als je niet kijkt en vergeet dat het een man is, gewoon precies goed. Ze zongen Poulenc, mijn favoriet voor recenter kamerkoorrepertoire, en nog wel een selectie uit de Huit Chansons. Met het CM kamerkoor gezongen. Onze Franse uitspraak is beter, voor de rest zijn de KS natuurlijk altijd je meerdere. Maar dan: Pilons l'orge door mannen gezongen... dat kan écht niet. Poulenc verder is breekbaar en fijnzinnig en af en toe dronkemansgelal.

Dan een werk speciaal geschreven voor de King's Singers: Cartography van John McCabe. Met een terugkerend refrein:

'Cras amet qui nunquam amavit;
Quique amavit, cras amet'

Drie Spaanse stukken, het laatste een zogenaamde 'ensalata': een spectaculaire mix van seculier en religieus, van Spaans - of was het Catalaans? - en Latijn. Langzaamaan komen er steeds meer grapjes voorbij, mimiek, gebaren.

En dan gaan de lessenaars weg. Tijd voor close harmony. Daar zijn ze natuurlijk eigenlijk voor. Het bestaansrecht van de King's Singers. Close harmony, het cabaret van de muziek. Het enorme podium is bijna leeg maar de zaal is tot de rand gevuld met geluid. De zaal geniet. Het is té snel voorbij - maar de toegift (Nella vecchia fattoria - de Italiaanse variant op Old McDonald, met een respectievelijk mekkerende en balkende countertenor, een miauwende tenor, een knorrende en een blaffende bariton en een toeterende bas) is goud waard.

meten is weten

Gijs meet mijn bloeddruk. Met het plastic gerätje uit zijn dokterskoffer. Als je hard in het kleine ballonnetje knijpt, draait het metertje lekker dol. 'Ech gaat jou bloederruch meten - helemaal. Honnerd Twinnig Tach-ig. Nou isset tlaar.' zegt Gijs tevreden.

wagenpark

Het witgoedwagenpark is geupgrade. Tevreden staan twee Mieles synchroon te wishwashen. Twee glanzende trommels draaien Softcare hun rondjes. Twee oranje displays laten de tijd teruglopen tot het einde van hun programma.

vlochen op de banch

Gijs kan nog steeds de K niet zeggen. Dat leidt tot allerlei leuke uitspraken. Gijs imiteren is bijna onmogelijk zonder fouten te maken, hijzelf is juist heel consequent: een K aan het begin van een lettergreep is een T, een K middenin of aan het eind is een CH. En héél héél soms komt het uitzonderingenlijstje erbij. Bijvoorbeeld als we pannenkoeken eten. Die heten pannepoechen. Voor het overige doen tnopjes tlich tlach en tichters twach twach. Plachen wij vlochen met boter op onze trechter. Eten wij toechtjes met chocholademelch erbij en lezen des avonds een boechtje op de banch.

kunnen wij het maken?

In de tram zit een paneel los. Elke keer dat de tram optrekt, zwiept het paneel met bedrading en al naar voren en klapt weer terug. Twee net ingestapte mannen besluiten gezamenlijk actie te ondernemen. Eén van hen, een kort stoer kaalgetondeust kleerkastje in een zwart leren jekkie, houdt het paneel dicht, terwijl een keurige veertiger met grijs haar probeert de bevestiging weer aan te draaien. Het lukt niet. Ze zien eruit als een duo uit Bob de Bouwer. Kunnen wij het maken?

He-laas-niet!

gezellig hè?

Gijs en Elise mogen nog een dvd'tje kijken. Elise zit op haar blauwe stoeltje, maar Gijs wil graag op de bank. Hij kruipt tussen mij en Mark. Pakt zijn favoriete autootje en zijn knuffelaap, kijkt tevreden naar ons op en zucht: '...gezellig hè?'

thans

Conducteurs in NS-treinen zijn de enige mensen die ik ken die het woord 'thans' nog volop gebruiken. "Dames en heren, thans komen wij aan te Pulkenrode centraal...." en dan nog drie maal in een boodschap van nog geen 30 seconden. Thans. Wie zegt er nou thans?

foutje

De man naast me in de trein heeft van zijn vrouw zo'n kadopakketje gehad met 7 paar sokken, 1 voor elke dag van de week. De boodschap is niet helemaal doorgekomen, want op zijn sokken staat vandaag met grote letters TUESDAY.

fantasie

Fantasie is een groot goed. Als je Gijs tegenwoordig zijn tandenborstel geeft, zegt hij 'klik!' en begint al 'brrrrrrrrzzzzzzzzt' geluiden makend zijn tanden te poetsen. Dan zegt hij weer 'klik' (nah, strikt genomen zegt hij 'tlig!') en geeft de borstel weer terug.

plat

Onderweg van de apotheek naar huis zie ik een platgereden egeltje. 't Is dat Elise er niet bij is, maar in mijn hoofd hoor ik haar toch zingen:

'Egeltje wil je overstéééken,
Heb je wel goed uitgekeken?
Ga toch naar het zebrapad
anders rijden ze je PLAT!'

...met op plat een harde klap in haar handen. Dit egeltje had niet zoveel interesse in muziek, denk ik.

min nul

Mensen krabben driftig hun ruiten. Op de platte daken van de garage en de grassprietjes aan de overkant zit een dun wit laagje. Het is koud. Zó koud dat een buitenthermometer ergens langs mijn weg het getal min nul aangeeft. Da's pas koud.

stoer

herfst (2)

grrrrrrrrrrrom

Gijs - by Mark and Irene
Leeuw - by Joyce

mini

Mini is in.

Op de markt hebben ze niet alleen meer kerstomaatjes maar ook minikomkommers, minichampignonnetjes en minitrostomaatjes. En als klap op de vuurpijl vond ik gisteren ...miniaubergines. Prachtig zijn ze, hopelijk hebben ze een maximale smaak.

absurdistan

M: 'Vanavond gaan we het tegenovergestelde doen van gisteren, Elise. Weet je wat 'tegenovergestelde' is?'
E: '...'
M: 'Dat is als iets precies het omgekeerde is. Bijvoorbeeld... het tegenovergestelde van dik... is dun. En van groot... klein. Wat is het tegenovergestelde van donker?'
E: '...'
I: '...zwaar!'
E: 'Neehee mama...'
I: '...bruin?'
E: 'NEE mama...'
I: 'Maar wat is dán het tegenovergestelde van donker?'
E: 'Televisie!'

fiets-ster

Elise begint een ware ster te worden in het fietsen. Ze is vastbesloten binnenkort papa's FietsExamen met goed gevolg af te leggen, want ze wil maar 1 ding: op de fiets naar school. Vandaag heeft ze eindeloos het gangetje hierachter op en neer gefietst. Geen sinecure, want het is smal en de betegelde reep in het middel is nóg smaller en érg boomwortelhobbelig. Toch laat ze zich niet afschrikken. Dat ze er momenteel als een bokser uitziet, komt dan ook niet van het fietsen maar van een onvoorzichtige BSO-genoot die, zoals ze het zelf uitdrukt, 'op haar gezicht gestaan heeft.'

er is geen betere

In vervolg op de sterfscène hebben we er geen gras over laten groeien en vanochtend al een nieuwe wasmachine gekocht. Een Miele. Over een week wordt hij geleverd. Ik heb me laten voorlichten over de verschillen tussen de vele modellen (over de verschillen tussen merken hoefde ik geen voorlichting, het was me volstrekt duidelijk waarom we een Miele wilden.) Eigenlijk merkwaardig aangezien ik maar zo'n 10% van de wassen in dit huishouden draai, als vervangend ministerie van Waszaken. Ik ben meer de staatssecretaris als het om was gaat.
Meer toeren dan het eerste model leek me totaal onnodig, veel is al veel en meer niet nuttig. Net als met stofzuigerwatten. Boven een bepaald wattage is het allemaal veel en maakt het geen moer meer uit. En kekke eigenschappen zoals een LED lampje in de trommel vond ik al helemaal oninteressant. Een basic Miele dus. Nog 7 dagen.

gillende worst

Gijs heeft een nieuwe running gag. Elke dag dat hij worst in plakjes op zijn boterham heeft, valt er wel een plakje naast. Gijs roept mij erbij, en ik moet de worst dan even streng toespreken. Dat gaat ongeveer als volgt: 'Zeg worst, wil jij wel eens héél gauw maken dat je op die boterham komt! Nu is het echt afgelopen met die flauwekul hoor! Laat ik niet merken dat je nog eens van die boterham komt. Heb jij soms geen oren?!'

Ergens halverwege begint Gijs al gierend van de lach mee te doen: 'Ja worst, dan moet jij op de trap! Dan gaat jij gillen! Whahahahaha, mama, die worst hééft toch geen oortjes, die kán niet luisteren, hahahaha....'

s'hoenen

Gijs is trots op zijn nieuwe schoenen. Zó trots dat hij soms volledig out of the blue binnen komt rennen met in elke hand een schoen en roept 'Tijch! Ich heeft NIEUWE SHOENEN!!'

leeuw

Gijs werd zojuist geschminkt als leeuw toen ik bij de Stampers arriveerde. Hij zat lang keurig stil, tot alle details waren aangebracht, en toen wilde hij wel mee. Onderweg naar de auto verklaarde hij: 'Ich gaat allemaal MENSE opeten! Niet alle mensen maar MEISJES! Ich gaat MEISJES opeten!'.

sterfscène

Uit de bijkeuken klonk zojuist een heuse sterfscène. De wasmachine, waar we al een paar weken met zorg naar luisteren omdat-ie toch wel erg veel herrie begint te maken, klonk dit keer alsof ter plaatse de tegelvloer onder hem grommend zou opensplijten en hij in een groot diep gat met veel vlammen en verzengende hitte zou verdwijnen. "Aáááááááh" gillend -natuurlijk.

Nee. De wasmachine klonk dramatisch. Verder niets. Maar heel lang gaat-ie het niet meer uithouden. Nou heeft hij al bijna 9 dienstjaren waarvan meer dan de helft in een jong gezin achter de rug en die tellen dubbel voor witgoed, heb ik me laten vertellen.

Dus ik oriënteer me vast. Dat gaat van pas komen.

bos

Het is boswandelingweer. Ik wil in het weekend maar één activiteit doen en dat is in het bos slenteren en eikeltjes, kastanjes en herfstbladeren verzamelen. En lekker herfstknutselen na afloop. En warme chocomel en speculaasjes. En kaasfondue. Allereenvoudigste wensjes kortom. En ik wil niet denken aan branding campagnes, site redesign en zélfs niet aan vernieuwde versies van scripts.

cap

Waarom hebben sommige jongens (het zijn altijd gozertjes tussen de 10 en 20 waarbij me dit opvalt) hun baseball petjes soms zó krap gemaakt, dat ze feitelijk bóvenop hun hoofden staan in plaats van eromheen vallen?

wens

Het meisje aan de andere kant van het gangpad legt haar moeder tot in detail uit waarom zij graag een paard wil. "Ja, een paard is gewoon... ehh,... gewoon... nou lief enzo. En nou ja, je weet wel."

Ik ben benieuwd wanneer bij ons de huisdieren op verlanglijstjes gaan verschijnen.

leaseblik

Het oordeel is geveld en het blik is besteld. De keuze is gevallen op (maakt omvangrijke envelop tergend langzaam open)...

...een donkerrode.

Gijs had namelijk een rode auto besteld, en daar kon ik niet zoveel tegen bedenken. Tot nog toe hadden we zwart, donkerrood, zwart, blauw... en een zwarte vond ik dit keer niet zo. Dus die stap in de reeks hebben we overgeslagen. De Scénic en de Picasso tegen elkaar afgewogen en alle mitsen en maren zorgvuldig bekeken, leidde uiteindelijk tot de bestelling van een Citroën C4 Grand Picasso met een 1.8 16V 135 benzinemotor en LPG tank. Opgefrist met een panoramadak, want dat zou ik wel missen na bijna 4 jaar in de SW. In BURLAT ROUGE. Prachtig klinkt-ie. Het zal wel januari worden voor hij geleverd wordt, dus Gijs moet nog even geduld hebben met 'onze blauwe auto'.

auto neemt trein

Ik zit in de trein, die Utrecht CS uitrijdt - en naast me rijdt een grote Nissan, even hard als wij. Er zit geen bestuurder in. Over alle hoofdsteunen zit plastic, en de handgreep aan het portier is met wit tape dichtgeplakt. De auto mindert vaart. Voor hem nóg een. En nóg een. Allemaal nieuw en onderweg naar de dealer, op de bovenste van twee laaddekken van een schier oneindige goederentrein.

stempeltje

Gijs is naar het consternatiebureau geweest. Op verzoek deed hij braaf mee: ballonnetje tekenen, treintje bouwen, blokkenstoof, ogentest. Pas tegen het einde begon onze 13,3 kilo's slankheid grapjes te maken omdat-ie er genoeg van had.

Na afloop zei 's middags iemand tegen hem 'zo Gijs, dus je hebt weer een OK-stempeltje gekregen?' waarop Gijs verbaasd naar zijn beide handjes keek en zei 'neej hoor, ich heeft niet stempehtje!'

hard

We eten spaghetti bolognese. Daar is Elise erg tevreden over. 'Ohhh mama! Dan ga ik mijn héle bord opeten!'

Op mijn commentaar dat zo'n bord wel erg hard is, rolt ze met haar ogen. Langzamerhand breekt de tijd aan dat mama gek is.

overal

Ook heel lang geleden verbaasde ik me al over de omvang van de wereld. Neem nou alleen maar dit land. Neem alleen maar een kleine wijk aan de rand van een kleine stad. In ál die huizen wonen mensen, gezinnen. In ál die huizen wordt gedacht, geleefd, gewerkt en gestreefd. Állemaal hebben ze een kaasschaaf en állemaal een fiets of drie. Overal is iedereen bezig zijn eigen leven en soms dat van anderen een stukje mooier of beter te maken. En allemaal zijn ze op zoek naar hetzelfde. Zijn ze ongelukkig, dan zoeken ze geluk. Zijn ze gelukkig, dan zoeken ze rust. En hebben ze rust, dan worden ze na verloop van tijd ongelukkig. Al die kleine cyclusjes in al die kernen.

herfst

Het was maar 5 graden toen ik vanochtend op pad ging. Winterjassenweer. Wat is dat heerlijk, om weer zo'n lekkere zware wollen jas aan te trekken. Wat ben ik blij dat het weer winter wordt. Wat gezellig dat het weer donker is als de trein door de vroege ochtend rijdt. Ik weet dat ik niet veel medestanders heb, maar het pro-winter-comité is wakker en nog altijd even actief als vorige jaren.

cabine

Treinen hebben vooraan bij de cabine van de machinist zo'n rottig deurtje dat onmiddellijk terugklapt als je het open duwt. De machinist aan de overzijde van het perron heeft zijn handen vol: koffie, grote tas. Hij geeft een bescheiden trapje tegen de deur. Deur open... en meteen weer dicht. Hij schopt nog eens ...en nog eens ...en telkens klapt het deurtje nog harder dicht dan het open ging. Je ziet het kleine zwarte donderwolkje boven zijn hoofd verschijnen. Hij zet zuchtend zijn tas neer. Opent de deur, stapt met één voet naar binnen, houdt de koffie zorgvuldig opzij met zijn elleboog tegen de deur, reikt naar zijn tas, valt nog nét niet tussen trein en spoor en verdwijnt naar binnen.
Hè hè... de dag kan beginnen.

te duur

Het Capgemini hoofdkwartier (dat klinkt té leger-achtig, maar wat is dan de betere vertaling van headquarters) ligt wel zo verbijsterend prachtig. De Rue Tilsitt klinkt onbeduidend, alleen degene die het opzoekt op de kaart of er langs gaat weet dat in werkelijkheid het gebouw ligt aan de Place d'Étoiles... ofwel, aan het plein waar de Arc de Triomphe op staat. Kun je het veel Parijziger bedenken? Het is bovendien een fraai pand, met daarin overal rookglazen spiegels, *pling*ende liften en hoogpolige vloerbedekking in Sahara beige of Coupre. De receptionist zit niet in een rentacop uniform achter een foute designdesk die meer weg heeft van het 8-uur-journaal decor, maar aan een keurige antieke met leer ingelegde werktafel. In een krijtstreep.

Kortom:

...wij verdienen teveel aan onze klanten.

feesjûh

Dat was dan het eerste officiële Partijtje. Als het doorgaat tot je kinderen basisschool-àf zijn, hebben we nog minstens 9 jaar te gaan. Het ging prima. Lekker cakejes versieren, beker-bierviltje-torens bouwen en snoepjesmemory spelen tot het tijd was voor poffertjes. De ouders kwamen alweer aanbellen toen de kinderen nog zaten te smikkelen. Het viel dus allemaal niet tegen. Maar morgen een dagje rust: dá's een goed idee.

boboi

Er zaten kennelijk Hele Belangrijke Mensen in de Thalys héén. In eerste instantie dacht ik dat de beveiliging op het perron van Brussel-Midi gewoon standaard beveiliging was. Daarna realiseerde ik me dat er wel érg veel body guards in de coupé zaten. Overal kleerkasten met oortjes. (Oortjes kunnen niet praten.) Een bezoekje aan het krantenrek (om een Franstalig papier te scoren) leerde dat er helemaal vooraan zo'n Thalys een 'Salon' is. En daar zaten de Hele Belangrijke Mensen. Hoe belangrijk zagen we pas toen we uitstapten op Paris Nord. Ineens stonden daar misschien wel 15 beveiligers, maar ook Andere Hele Belangrijke Mensen om die Hele Belangrijke Mensen in onze trein te verwelkomen. 't Was net of ze er voor ons stonden. Verder was geheel Paris Nord vergéven van de beveiligers, politie en miliairen. Allemaal uitgerust met dikke mitrailleurs, maar dat zal wel iets met verhoogde terrorismedreiging van doen hebben gehad.

Ekkersrijt...

...heeft zijn straten genummerd.

Zo staat het op het grote bord langs de A50. Zo. Ze zijn er zelf in elk geval blij mee kennelijk.

rugbified

Parijs is totaal en compleet in de ban van de rugby wereldkampioenschappen. Frankrijk speelt morgen in de halve finale tegen Engeland en dat is een belangrijke match. Overal op straat zie je het logo van de rugby-WK, overal afbeeldingen van rugbyspelers, er komen hordes fans aan uit de UK. En Capgemini is een van de hoofdsponsors van deze WK, dus het prachtige Parijse pand aan de Rue Tilsitt wordt ontsierd/versierd (?) door een 5 verdiepingen hoog spandoek dat de volledige gevel die tegenover de Arc de Triomphe ligt, afdekt. Je kunt het onmogelijk missen: we have been rugbified.

Thalys

Dit is de eerste keer dat ik de Thalys neem en ik moet zeggen: het valt helemaal niet tegen. De snelheid is werkelijk onverslaanbaar: 1 uur 20 voor Brussel-Parijs is fenomenaal. Dat gecombineerd met een rustige trein, plenty zitruimte, een stopcontact voor je laptop en alleszins behoorlijke verzorging wat catering betreft, maakt de keuze voor volgende keer eenvoudig. Vanochtend om half 7 vertrokken en om 10 uur in Parijs. Door de mist kun je niet eens zien dat je verrekte hard gaat.

day at the office

Heen LeMonde, terug DeMorgen
Volvic en Badoît
Bonne Maman op croissant
6 uur weg, 21 uur terug
Place de L'Étoile, Champs-Elysées
Onder de Arc de Triomphe door
Pave de boeuf met pepersaus bij de lunch
Chatelet en Chapelle
Gare du Nord, Brussel Midi
Niet de Leonidas vergeten

...en over twee uur mag m'n pak weer uit.

proefrijden (2)

Nummer twee was de Renault. Een kleine drawback was dat ze niet helemaal goed hadden geluisterd - ik had écht om een benzinemotor gevraagd. De dikke diesel waar we in testten reed prima. Weinig op aan te merken, hoogstens dat-ie iets grof was in de reactie. Een baksteen, maar een stuk lichter dan onze 307.

Maar we móeten echt de benzinevariant ook nog testen en dat gaat zaterdag gebeuren.

RPG

Gijs beleeft steeds meer lol aan rollenspel. Ik hoorde herhaaldelijk geram op de verwarming, dus ik informeerde eens wat dat te betekenen had. 'Wij zijn aan het rennen.' verklaarde Gijs.

En even later hoorde ik:
'Wel goed vasthouden. Zo, nu rennen! Jaaaaaa!'

Daarna kwam er een playmobilpaard met berijder over de verwarming aangegaloppeerd.

lustrum

men neme

Op speciaal verzoek het recept van de paddenstoelenrisotto. Ik gebruik nooit een recept, eigenlijk doe ik maar wat, dus een recept is hier een zo nauwkeurig mogelijke weergave van de handelswijze ter plaatse.

Men laat een Italië-ganger een zakje gedroogde paddenstoelen meenemen. Liefst een mixje met in elk geval porcini (boleten). Ook in Frankrijk en vermoedelijk België zijn dergelijke mixjes ruim voorhanden in elke hypermarché, waarschijnlijk is Nederland het enige achtergebleven gebied waar niemand behoefte heeft aan gedroogde paddenstoelen die NIET voor hallicunogene doeleinden zijn.

Week een ruime hand gedroogde paddenstoelen enkele uren in heet water.
Verse paddenstoelen (bijv shii take en champi's), 2 a 3 ons, in plakjes even bruin bakken en opzij zetten.
Uitje snipperen en fruiten in ruim olijfolie.
Knoflook erbij persen.
Risottorijst - uh, 200 gram? ofzo? erbij, goed roeren zodat alle korrels glanzen.
Een klein glas droge witte wijn toevoegen en roeren tot het vocht opgenomen is door de korrels, daarna steeds een glas water toevoegen tot het vocht opgenomen is.
Na ongeveer een kwartier de paddenstoelen, gedroogde en verse, in de pan.
Meestal zijn na een minuut of 20 de rijstkorrels gaar. Eventueel zout toevoegen en verder wat gehakte groene kruiden, net wat voorhanden is. Ik had salie, bieslook en oregano uit de tuin. Een paar takjes is al voldoende.

Aan tafel ruim bestrooien met versgemalen zwarte peper en Parmezaan erover schaven. Schaven ja, niet raspen, raspen is mishandelen van kostelijke kaas. Gewoon een Hollandse kaasschaaf nemen en niet te hard duwen, dan krijg je mooie schaafjes.

proefrijden (1)

Vandaag de eerste proefrit.

De C4 Picasso. Als het hem wordt, dan de Grand met veel ruimte. De eerste verrassing was buurman W. bij de dealer. Hij riep nog net door het geopende raam 'je had ook in mijne mogen proefrijden...' Voorheen had hij exact dezelfde SW als wij en nu dus een C4. Is het een omen? Of is het eerder een omen dat de garage Driessen heet en de dealer van D.? Wordt dit de helft van het DenDV wagenpark?

Hij reed best aardig, maar het schudt wel zeg, in de bochten. Bijna terug riep Gijs onmiskenbaar 'een ELAND, ich ziet een ELAND!!' Helaas zagen wij de eland in kwestie nergens, hoewel Gijs ons bleef verzekeren dat er echt een eland was, anders hadden we even de omrolproef kunnen doen.

Parigi

Vrijdag naar Parijs.
En heb ik er zin an?
Nah, nee. Eigenlijk niet. t Wordt een dag vol reizen en vergaderen. Niks aan. Waarschijnlijk zie ik geen millimeter meer Parijs dan een station, een taxi en een kantoor. Treurig eigenlijk.

nog één nachtje slapen

Elise had haast om in bed te komen. Nog één nachtje en dan is het zover. Dan is ze echt officieel en helemaal 5. Dan mag ze legaal de kleding aan waar '5yrs' in het label staat als maataanduiding (iets waar ze zich serieus druk over maakt). Dan mag ze trakteren, twee keer op één dag maar liefst, want de dansles kwalificeert ook als school en J. trakteerde ook toen ze 6 werd. Dan mag ze haar nieuwe schoenen aan, helemaal meegenomen uit Canada en zorgvuldig zorgvuldig tot het laatste moment bewaard.

Dan... is mijn eerste lustrum als moeder. Eén van die dingen die mijn leven voorgoed veranderden ligt alweer 5 jaar achter me.

excuus

Een goed excuus is goud waard. Gijs heeft meestal een reeks doorgezaagde smoesjes om nog maar eens uit bed te komen. Van het kaliber 'mag ik een slochtje water' ...'ich wilt jou nog een tus geven'... 'ich wilt poes nog een tus geven' ...'ich wilt papa nog een tus geven'.... 'ich moet plassen' (...yeah right, meneer heeft nog nooit op de wc geplast).

Vandaag kwam er een uit onverwachte hoek. Gijs stond tien minuten na inbedlegtijd bovenaan de trap te roepen: 'mamaaaaa?'
'Wat is er Gijs?'
'Ich wilt.... eigenlijch... nog even ... met jou praaaten.'

paddo's

Spannende risotto gemaakt vandaag, met gemengde paddestoelen uit Italië. Echte parmezaan en kruiden uit de tuin. Hij was heerlijk.

ze fietst!

...en uiteindelijk heeft Elise dan toch besloten om een paar dagen voor haar vijfde verjaardag de zijwieltjes aan de wilgen te hangen. Vanochtend kwam Y. aangefietst naast de bakfiets met haar papa en zus. Dat heeft Elise blijkbaar aan het denken gezet. Als Y. het kan, en B. kan het, en T. kan het ook... dan moest zij het ook kunnen. En dus heeft ze, met de verbetenheid die haar uiteindelijk ook liet touwtjespringen en lezen, binnen een dag het fietsen echt onder de knie. Nog wat stabiliteit kweken en wat oefenen en ze kan zelf.

prototypisch

De zon is er nog niet maar de rode kleur in de wolken in het oosten al wel. In de weilanden ergens na Geldermalsen is een boerderij. Bij de boerderij is een appelboom, en tegen de appelboom staat een héle lange ladder. Helemaal tot in de top. Daar heeft iemand zijn ontbijt geplukt. Het lijkt wel een kindertekening.

ontroerd

Iemand bekende wat schuchter dat ze behalve geboeid eigenlijk ook wel 'ontroerd' was door de Roparun video. Dat ik dat misschien niet wilde horen. Dat dat misschien niet de bedoeling was van de film.
Terwijl dát nou net het beste commentaar is dat je kunt krijgen op zo'n video. Dat iemand er écht door geraakt werd.

win-win

Om de week op dinsdag gaan Gijs en ik bij Elise in de klas mee lunchen. Ouders helpen bij deze overblijfmomenten zodat de docenten ook even pauze kunnen houden. Gijs vindt het een feest. Hij staat 's ochtends al klaar met zijn eigen rugzakje en daarin een eigen broodtrommel en een beker melk. Zit tijdens de lunch keurig op een stoeltje, zingt mee van 'smaak'lijk ee-eeten, smaak'lijk drinnnn-ken' en verorbert in rap tempo zijn eigen lunch en vaak ook nog wel wat restanten van die van zijn zus. Elise vindt het óók een feest, omdat het op deze leeftijd nog heel stoer is om een van je ouders in de klas te hebben. Meester Ad heeft nog een half uurtje pauze tussendoor. En ik vind het leuk om al die kinderen uit haar klas te kennen. Kleuters zijn op een bepaalde manier allemaal hetzelfde, ze maken dezelfde grapjes en liggen dan krom van het lachen om zichzelf. Heerlijk. Iedereen blij.

transformatie

Ik ben een Renaultrijder geworden. Zoeen met een electronisch kaartje inplaats van een sleutel. Niet definitief overigens. Totdat de inbraakschade van die paar jokers in de RAI gefixt is, heb ik een Laguna tot mijn beschikking. Rijdt best, maar ik ben niet meer van de lage visvormige scheurijzers geloof ik. Doe mij maar een cavia-model. Lekker hoog en met veel ramen aub.

bezorgd

Toen ik vanmorgen bijna de deur uit wilde gaan, waren Elise en Gijs allebei al beneden. Ik liep nog even de trap op om mijn haar te kammen, waarop Gijs bezorgd riep 'Mama? Mama!' 'Ik ga alleen even naar boven, Gijs! Ik ga zometeen pas weg!' En toen kwam de bezorgde Gijs naar voren: 'Maar mama, jij hebt nog helemaal niet 'teslapen!?'

what's next?

Ik sloeg vandaag voor het eerst in maanden weer eens een editie van Donald Duck open, en zag onmiddellijk een paginagrote advertentie voor abonnementen op NRCnext. Huh? Sinds wanneer pluggen kwaliteitskranten zich in de DD? En what's next? Een Nova-teaser in Sesamstraat?

glamourous

Darling, darling... wat zijn we toch een glam fam. De hele bovenverdieping ligt al dagen vol glitter vanwege het enthousiasme waarmee Elise haar nieuwe make-up doos hanteert. Reuzefraai, eerst bleef het bij glitter op Elise en glitter in de badkamer, maar nu is er ook glitter op de trap, op de overloop, in de wasmachine, op Gijs, in ons bed en net meende ik een glittertje op poes te bespeuren.

de veelgevraagde kippenkroketten

Wat zitten er toch voor briljante tekstschrijvers achter Sesamstraat - en wat doen ze nog meer met hun leven? De conversaties van Bert en Ernie zijn onbetaalbaar. De liedjes zijn altijd raak. En buiten B&E zijn eigenlijk alle muppet-scènes even kostelijk vermaak. Hoe komt iemand op zo'n karakter als Graaf Tel ('iek tel achcht prachchtvolle snoerken') of Grover ('nummer zes zijn de veelgevraagde KIPPENKROKETTEN')?

dubio

Nog steeds hevig in dubio over het auto-issue. Ga ik mijn huidige auto overkopen van de leasemaatschappij? Of ga ik weer een nieuw ding leasen? Beide hebben voor- en nadelen en financieel lijkt het elkaar weinig te ontlopen - maar hoe is dat op wat langere termijn? Moeilijk, moeilijk. Het aanbod van de leasemaatschappij is uitstekend. Maar de nieuwe modellen zijn ook wel aanlokkelijk.

self-supporting system

Gijs geniet van zijn dag. Hij zit al zeker een uur zingend en tegen zichzelf kwebbelend te kleuren. Tussen het geneurie en gezang van 'Bóóób de bouwer... nou en OF' hoor ik af en toe een dialoog.

'Nu even een blaadje pachen'
'Zoooo blaadje tepacht'
'Lekker kleuren, ja?'
'Hm lekker kleuren'
neuriet
'...nog blauw hier...'
'...tunnen wij het maachen?'
'Welke is het huis van Bobdebouwer?'
'Oooh, deze is het huis van Bobdebouwer, ja hè?'
neuriet Bob tune nog maar een keer.

...en zo voort. En dat allemaal tegen zichzelf.

hoop werk

D'r is weer een hoop werk te doen de laatste weken. Vrijdag een videoboodschap voor bon opgenomen. Direct over de 2000 views gescoord. Ook staat Roparun 2007 inmiddels online. Verder druppelen de nieuwe opdrachten gestaag binnen. Posbank-opname gisteren leidt binnen twee weken ook alweer tot een film.

soort van jubi

Vandaag werk ik negen jaar bij mijn huidige werkgever. Negen jaar. Ergens tussen een derde en een kwart van mijn leven. Meer dan de helft van mijn volwassen leven. Meer berekening dan dat moet je er niet op loslaten, want dan word je ongemakkelijk.

Natuurlijk zeg je dan 'Uhm, ik weet niet of je me daarmee moet feliciteren...' als je collega's dat doen. Maar ik heb geen spijt van 9 jaar Capgemini. Dat scheelt.

n-nummer

Weer een nieuw N-nummer op de lijst toegevoegd. Het was een rampdag vanuit het oogpunt van woon-werk verkeer. Heen viel nogal mee, maar door de chaos op het Capgemini terrein kostte dat toch nog veel tijd. Terug was een drama. Ik wist al dat de A2 geen optie was. Met ruim 36 kilometer file op mijn traject besloot ook routemiep dat ik wat anders moest proberen. Zij wilde dat ik de A27 zou nemen. Wist zij veel dat daar inmiddels ook alweer 27 kilometer stond. Dus ik besloot geheel op eigen houtje dat de A12-A50 weliswaar belachelijk óm maar in dit geval toch gunstig zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan.

Nog pas een paar kilometer op de A12 bleek ook daar de traagheid al toegeslagen te hebben. Maar routemiep wist nog wel een leuke omweg - en die heb ik wel genomen. En dan rijd je ineens door de prachtige dorpen op de Utrechtse heuvelrug. Amerongen. Rhenen. Zo mooi, zelfs in de regen en avondschemer. Een heel klein beetje genieten, zelfs met nog een stukje file voor de Waalbrug in het verschiet.

auw

Te hard gewerkt? In elk geval... gewerkt. Mooie dag, lekker gefilmd. De Posbankloop. Nog even en de volgende hardloopfilm wordt afgeleverd. En ik heb nú al spierpijn. Het was maar 500 meter tussen start en finish, maar ik heb 'm een paar keer afgelegd, met statief, camera en audio-zooi. Auw, dus.

en jij....

't Was nogal een kabaal vanochtend in de kamer naast ons. Gijs en Elise deden een wedstrijdje. Wie 't hardst kon gillen. Net toen ik de deur open deed, brulde Gijs 'NEEEEEJJJJ....!'.

Ik vroeg of het wat zachter kon misschien.

Gijs keek me aan, en zei:

'Jaha! ...en jij bent aangetleedt als een zeebra!'



Tssss. Ik had gewoon een blauw-wit gestreepte polo aan?

lekker safe

In de trein zit achter mij een man die een mobiel gesprek voert. Op volle oorlogssterkte. Het gaat ongeveer als volgt:

- Ja, met Gefingeerde Naam van de Regiopolitie Hoepelenstein Zuid. Ik bel even over morgen, er zou een monteur van jullie langskomen voor twee motoren. Nou zijn wij met zijn allen op een bedrijfsuitje, dus hij moet zelf even de sleutel pakken. Die ligt in kast 32 linksboven, en als-ie dan bij het gebouw komt, zit er ook nog een alarm op. Nou, de code van het alarm is 1234, ...'

...en zo ging het nog even door. De hele coupé luisterde ingespannen mee.

Lekker safe.

rouw

In de gelede bussen van het GVU (en dat zijn er véél - sommige lijnen 12 zelfs dubbelgeleed!) zit boven het draaiplatform tegen het harmonicaplafond zwart doek gespannen. Met kleine plooitjes vormt het een regelmatig patroon: net de binnenkant van een doodskist. Het boeit me wel: waarom zit het daar? Waarom alleen tegen het plafond en ook nog bevestigd met van die glimmende metalen stoffeerdersspijkers? Als het bedoeld is om de harmonica af te dekken en te voorkomen dat daar reizigersvingers tussen komen - waarom zit het dan alleen op de plafonds en niet tegen de zijwanden? Ik kan verder alleen maar het doel 'decoratie' bedenken - en dan is het een vreemde decoratie. Een rouwdoek in de bus. Merkwaardig.

lampje

Gijs en Elise hebben allebei een klein zaklantaarntje dat niet op wegwerpbatterijen werkt. Het heeft een grote spoel die je goed kunt zien omdat het hele ding van transparant plastic is. Als de power van het LEDje wat vervaagt, hoef je alleen maar even hard te schudden en voilà, weer nieuw licht. Reuzehandig zo 's avonds in bed. Af en toe hoor je dan ook driftig geschud en het typische geluid van het gewichtje dat door de spoel heen en weer gaat. Vanochtend zag ik in een verder pikdonkere slaapkamer van Elise een flauw roze schijseltje. Het lampje stond nog aan, tussen de lakens, in een slapend kleuterhandje.

moeder/dochter

Elise had een middagje gespeeld bij vriendinnetje T. T heeft twee grote zussen en die hadden ook vriendinnetjes te spelen en zo was het een gezellige viltstiftkleurende fruitetende meidenbende daar aan tafel. Bij het ophalen constateerde een van T's oudere zusjes 'dat Elise héél veel op jou lijkt'. Ik legde uit dat ik zelf ook weer héél veel op mijn moeder lijk, waarop L. slim voorrekende 'dat je dus eigenlijk dríe Elises had'. 'Of drie Angela's,' zei ik daarop, '...of drie Irene's.'
'Heet jij dan Irene?' vroeg L. verbaasd. 'Zo heet onze moeder ook!' Tjee. Een kleurende meidenwereld waarin moeders Irene heten.

samen

Gijs zit achter de piano en zingt hard 'Baby Beluga'. Hij maakt er willekeurige toetscombinaties bij en amuseert zich geweldig. Mark komt erbij en nu zitten ze samen op de pianokruk. Gijs bestudeert de techniek van Marks handen op de toetsen en de pedalen. Daarna gaat hij erbij staan en zingt uit volle borst het hele lied, compleet met een pirouetje op de laatste regel. Er is niets waar ik zo drastisch van wegsmelt als van een zingende Gijs.

begrip

Wat is het heerlijk om begrepen te worden. Ik voel me geheel begrepen door Dr. Oetl*l, de koning van het thuisbakken. Zaterdag moeten er minstens 4 taarten komen. Nou ben ik natuurlijk erg van de zelfmaak, maar sommige dingen zijn een dusdanige opportunity, die moet je niet laten schieten. En kantenklaar roze prinsessenglazuur is er daar een van. Dank u, Dr. Oetl*l.

be prepared

Sommige dingen moet je goed voorbereiden. Morgen moet ik in een kwartier terug van school naar huis, mèt Gijs, poes in de poesvervoersdoos stoppen, poes naar dierenarts vervoeren voor zijn jaarlijkse update. 'Prich'- zegt Gijs. 'Soms móet je een prich, hè mama? Iedereen moet wel eens een prich.'

Dus...

...poes krijgt een héél bescheiden souper en mag morgen even wachten met ontbijten. Want anders is poes (die vaak een Voorgevoel heeft) morgenochtend fietsen als zijn poesvervoersdoos uit de schuur komt.

Helaas voor poes wint poes' Voorgevoel het niet van poes' Uitgestelde Ontbijthonger. Poes' ontbijt is dus gepland tussen 7 voor 9 en 5 voor 9...

wakker

Gelukkig belde Mark zelf aan het begin van de avond dat de operatie klaar was en hijzelf weer wakker. Het zijn toch telkens weer de mindere dagen, dat je zit te wachten op het telefoontje dat het weer gedaan is.

complete totale overimpuls

Pas nu, een dag later, nu ik nog eens door de fotoos blader, besef ik wat een complete en totale overimpuls Eurodisney was. Wat een gekkenhuis, al die geluiden, muziekjes, al die characters, kleuren, lampjes, al die mensen. Alle glitter, al het pluche, al het rijdend materieel. Alle kastelen en prinsessen, alle show en glamour, alle merchandise. Al die vruchtenhagelkleuren. Al die ronde vormen. Al die vlaggen en wimpels en ieder ieder grassprietje even kek geknipt en aangeharkt.

parade

Een van de mooiste dingen voor de kinderen was de Grand Parade. Lekker rustig kijken naar àl die wagens en figuren. Zomaar wat plaatjes:

ááááhhhhhhhhhh

...riep een hele horde Aziatische dames bij dit tafereel.

tnorrie

Gijs is al weken een self-proclaimed Knorrie. Hij roept elke dag wel een paar keer 'Ich bent TNORRIE!' en heeft dan de grootste lol om zichzelf. Toen Elise in Eurodisney de 'oortjes' ontdekte, waarmee veel mensen rondliepen, koos ze deze:













Gijs was heel zelfverzekerd. Hij wilde géén Teigetje-oren. Hij wilde géén Mickey oren - óók niet die met een tovenaarshoedje-met-lampje ertussen. Hij wilde géén Stitch, géén Winnie en géén Buzz Lightyear. Hij wilde zelfs geen Cars-cap. Nee. Gijs wilde... 'tnorrie-oren'. Dus werden het tnorrie-oren.

kiezelpaadje

Elise is 's nachts net een grindpad. Ik heb nog nooit naast iemand geslapen die zó erg kan knarsen als zij. Thuis horen we haar vaak al vanaf de overkant van de overloop helemaal in ons bed knarsen. Als je in dezelfde kamer slaapt, is het helemaal niet aan te horen. Of er een horde inbrekers langs je garage probeert te sluipen.

zie je wel, ze bestaan écht!

De eerste dag in Eurodisney geen zin zo vaak gehoord als 'Mama, bestaan er in het écht....' (en dan een of ander karakter naar keuze in te vullen). Toen het eerste wandelende Disneykarakter opdoemde riep Elise: 'Zie je nou wel, ze bestaan écht!'

De rest van de tijd heeft ze me verzekerd dat het verklede mensen waren, maar tóch, net als met Sinterklaas, was het elke keer weer spannend en bijzonder.

coming of age

'Mag ich een zachdoech?' klonk het van de achterbank.
'Ich heeft een bloedneus.'

Gijs bleef er compleet stoïcijns onder. Zijn grote zus heeft tenslotte aan de lopende band bloedneuzen dus Gijs weet precies wat je dan moet doen. Ijzig kalm om een zachdoech vragen en gewoon ertegen houden. We hoefden de snelweg niet eens af. Met 130 km/u stelpte Gijs vakkundig zijn bloedneus.

schoolfoto

whoeha!

Bij toeval kwam ik vandaag langs de personal-lease-pagina. Ik dacht al die tijd dat mijn leasecontract 4 jaar na startdatum zou eindigen, maar dit bleek 46 maanden te zijn. Met andere woorden: ik 'moet' (mág?) vóór Kerstmis een andere auto! Ik kijk al de hele avond auto-sites. 't Is weer een stuk duurder en onaantrekkelijker geworden, maar toch ook wel weer een beetje leuk. Een toekomstbestendig blik uitzoeken.

Mijn shortlist:

Renault Grand Scenic (da's mn favoriet momenteel)
Renault Scenic
Peugeot 307SW (misschien even informeren wat het kost om deze gewoon van de maatschappij over te nemen)
Citroen Grand C4 Picasso (héél leuk!)
Seat Altea XL

waarbij

Restauranthouders zijn net makelaars... of wetshandhavers... of... ach, eigenlijk zijn het gewoon mensen. Zoals zoveel beroepsgroepen hebben ook de menukaartschrijvers behoefte om hun jargon op te pompen met zinloze taaltoevoegingen. De politieman spreekt van bosschages als hij een struik bedoelt en de makelaar noemt een pand 'voorzien van riante raampartijen aan de voorzijde' als hij wil zeggen dat er een groot raam aan de voorkant is. De restauranthouder die wij gisteren troffen, zegt nooit simpelweg dat het vlees geserveerd wordt met saus x en bijgerecht y, maar dat op je bord een filet-abc ligt waarbij een saus van bladiebla en een blaadje frutsel.

ster

Dineren, zou ik zeggen. 'Eten' doet de Karpendonkse hoeve geen recht. Dat deze zaak een Michelinster heeft, verbaast me niet. Het was de vierde of vijfde keer sinds we in Eindhoven wonen en het was weer een prima ervaring. Niet alleen is er zo'n 1.3 fte per tafel aanwezig, ook krijg je een hand van de eigenaresse bij binnenkomst en is geen verzoek te vreemd. Ik at tonijn op een tomatensalade met pasta, als hoofdgerecht een tompouce van gegrillde groene asperges in bladerdeeg met een dragonsaus en crème brulée van advocaat met boerenjongens. Bij voor- en hoofdgerecht een verrassende Pinot Noir uit Oostenrijk, met een naam die deed denken aan de bekende thuisbakker Dr. Oetl*l (maar het niet was), bij het nagerecht een muskaatwijn uit Californië. De aankleding met amuses en friandises was als vanouds voortreffelijk. Mankeert er eigenlijk wel iets aan de Karp? Ach, ze hadden pech met de kwaliteit van hun tomaatjes, en ze zouden er goed aan doen de voorgerechten niet te koud te serveren. En helaas ging na een avond van voortreffelijke rust om vijf voor tien de muzak ineens aan, alsof de drie overgebleven tafels wat meer haast moesten maken omdat PSV-AjaxPraag allang begonnen was. Maar buiten dat was het weer uitstekend.

krabbeltje

In de Peugeot-baliemedewerker-opleiding staat het zo in het cursusmateriaal. Paragraaf 5.7.2, Intake: klant om toestemming vragen. 'Mag ik dan hier even een krabbeltje van u?'

Ik heb geturfd vanochtend. En 6 van de 6 keer zei de medewerker niet 'Wilt u hier onderaan tekenen voor de opdrachtbevestiging' maar 'Als u dan nu even een krabbeltje zet...'

weer-m/v's

Wat is dat toch met weermensen op televisie dat het wel mode lijkt te zijn om niet te zeggen: 'een regenbui, een onweersbui' maar 'een drup regen' of 'een klap onweer'... Toch niet om aaaaaan te horen? Wat krijgen we nu nog meer: 'een waai wind' ...'een puf warmte'.... 'een ril kou'?

uitlaters

Gijs heeft een uitlaten-obsessie. Bij iedere auto móet hij even kijken of er wel een uitlaat onder zit en er ook bij vertellen dat 'onze BLAUWE auto OOK een uitlaat heeft. Hè mama?'

Vandaag parkeerde de schilder van de buren zijn busje net op de oprit toen wij op weg naar school gingen. Gijs deed zijn uitlateninspectie met verve en de schilder wees aan dat zijn bus TWEE uitlaten had.

Toen we even later terug kwamen, en de schilder kennelijk achter het huis aan het werk was, informeerde Gijs geïnteresseerd 'waar die meneer met die twee uitlaters nu toch was'...

zegen

Een eindje verderop gaat sinds gisteren de weg dicht. Elke ochtend om half zeven tot 10 en elke middag om vier uur tot zeven uur. Allemaal om het sluipverkeer tussen Nuenen en de A2 te stoppen. En ik moet zeggen: het is een zegen. Gisteren toen ik thuiskwam uit m'n werk kon je een kanon afschieten in de straat. Er staan 's ochtends geen rijen uitlaatgasdampers meer voor het stoplicht. Je kunt de oprit af om 8.30.

Dit is maar een experiment van 2 maanden maar ik hoop van harte dat het permanent wordt ingevoerd. De leefbaarheid ter plaatse is met tientallen procenten gestegen. Prinsjesdag is er niks bij.

routemiep

Elise zit in de auto. We hebben oma naar het station gebracht. Bij de uitstapplek waar ook het busstation is, staat sinds kort een electronisch reizigersinformatiebord. Het geeft op verzoek audio-informatie aan de reiziger die een buslijnnummer intoetst. De meest gehoorde zin is: 'Dit lijnnummer is onbekend.'

En Elise, die door haar geopende raampje deze electronische aanwijzingen volgt, roept tevreden: 'Mam! Ik hoor een ROUTEMIEP!' Hoe je kind gewend raakt aan je Garmin.

woekeren

Het is een vlakte van beton en metaal: de gebouwen van LogicaCMG en VGZ, een parkeergarage ertussendoor en de enorme ramps die skaters graag gebruiken als hangout. 's Ochtends voor zevenen is het er kalm. In de kantoren zijn de beveiligingsmedewerkers de enige aanwezigen, een enkele vroege vogel uitgezonderd. Op een van de pleinen wordt gewerkt: hekken, pilonnen. Hoogwerker, kraan, vrachtauto's, zwaailichten. Dit is een stadsvlakte.

En tóch, en toch groeit er zomaar een kleine eenjarige van een of andere boom vanuit de diepte van de parkeergarage naar het licht toe. Langs die gevel van glas en staal komt-ie naar boven. 't Is maar een iel sprietje, met aan elke kant een paar blaadjes, maar hij ís er. Het bewijs dat mensen, als ze niet onafgebroken en eindeloos hun best doen om de baas te blijven, in no time overwoekerd zullen worden door de natuur. Nu ik erop ga letten, zie ik nog meer bewijzen. Naast straatmeubilair en onder bankjes groeien kleine stevige graspolletjes. Onder de schaarse telefooncel (hoezo telefooncel? wie gebruikt er nog een openbare telefooncel?) staat een klavertje zijn best te doen.

Vijf jaar geen onderhoud en het station van Eindhoven bestaat niet meer. Dan ligt er een prachtig stukje jungle daar.

spetters

Op het Renz terrein stond een gezellig zwembadje opgesteld met een klein perkje ernaast, hek eromheen, kleine kunststof woninkjes op het terrein, wat nep-bamboe en een keurig loopbruggetje naar het water. Het stonk er lekker naar vis. Hier kamperen de Renz-pinguins.

aaaaai-poesje

Man aait zijn lieve katje.

spannend

In de Karpendonk is circus Renz weer neergestreken. Vanmiddag zijn we even gaan kijken. Dit maal geen olifanten, maar wel zeehonden, pinguins, paarden, tijgers en leeuwen. Vooral de leeuwen waren spannend...

brief

Vanochtend kwam Elise met het plan om een brief aan oma te gaan schrijven. Ze bracht het meteen ten uitvoer. Het resulteerde in een klein wit memoblaadje waar in potlood op stond

OMA MAGIK
METJOU EEN
HELMKOPEN
ELISE

Het geheel werd zorgvuldig in een envelop gedaan.
En dat hebben we dus gedaan toen oma arriveerde: een fietshelm voor Elises verjaardag gekocht. Ook al zelfbedacht. Je hoeft gaandeweg eigenlijk niets meer te doen als ouder - behalve af en toe een matig idee afwenden.

highlight

't Is erg, maar als food buff is het uitkomen van het tijdschrift met de grootste oplage van Nederland elke keer weer een klein feestje. Het ding zelf is niet food buffy maar gewoon lekker alledaags leesvoer. Het bestaat al sinds mijn kindertijd. Het gaat mee met zijn tijd en nooit verloren. Ongelofelijk, wat een concept. De bedenker mag met terugwerkende kracht een prijs krijgen. Tijd voor kop koffie en... de nieuwe Allerhande.

liedje

Hoe komen ze nou toch aan dat liedje? Een van de dingen die hier in huis veel wordt gezongen is 'Ik heb een toe-toe-toeter op mijn waterscooter, daarmee toe-toe-toeter ik naar jouououou....'

Meer dan dat kennen ze niet, maar ... waar komt het vandaan?

buitenkant

Ik hoor over een kennis van me met een jong gezin die op het punt van scheiden staat. Ik schrok, maar ben tegelijk verbaasd. Ik kijk naar fotoos van een familie op vakantie, van gelukkige kindertjes, van plezier. En toch gaan ze uit elkaar. Toch gaat het daar achter de voordeur dus niet goed. En ik reken in een achtergrondproces hoe vaak dit zal voorkomen. Hoeveel van mijn collega's? Hoeveel buren? Hoeveel ouders op de school van ons kind? Hoe vaak zie je niets aan de buitenkant? Waarom zou dat zo gaan?

kinderschaar

Gijs wil graag 'tnippen'. Hij zit aan de keukentafel met de grootste schaar die we hebben e n maakt dreigende bewegingen naar de dikke zaterdagkrant die daar vers ligt te wezen. Op zoek naar de kinderschaar dus. Daar zijn er minstens twee van, maar je weet natuurlijk nooit waar. Ik hoor mezelf door het huis roepen met deze bijna bijbelse zinsnede: 'wáááárrrrr is de kinderschaaaaaarrr??'
Elise knipt inmiddels met allerlei scharen zonder dat we ons bekommeren om de lengte of de scherpte. Gijs laat ik liever starten met een beginnersschaartje. Maar goed, schaartjes gelokaliseerd, Gijs aan de groene tafel geparkeerd. Hij gaat druk aan de slag met groene en rode blaadjes. Na verloop van tijd hoor ik 'Jaaaaaaa, het lúcht, ich tan tnippen!' Even later klaagt hij dat het niet gaat. Wordt boos. Wendt zich tot het plakband. Raakt verstrikt in een lange reep sellotape. Beklaagt zich luidkeels over de onhandelbaarheid van het knutselmateriaal hier te huize.

En nu zit de hele kinderschaar (all of two) aan de keukentafel met de strijkkralen.

tus

Terwijl hij allang met papa en Elise een boekje zou gaan lezen, komt Gijs naar beneden gestiefeld, autootje in de hand.

'Gijs... moet je niet lekker naar boven?'
'Ech wilt graag nog een TUS mama.'

Natuurlijk kan Gijs elk moment een dikke 'tus' krijgen. En nu is-ie weer tevreden naar boven.

leuk plan

't Was best een leuk idee, Mark moest praten in een radioprogramma en daarna zouden we wat gaan eten in H'sum. Maar helaas, sinds onze vertrouwde oppas E. in een andere stad is gaan studeren hebben we gebrek aan iemand-die-de-kinderen-op-kan-halen op zo'n moment. Uiteindelijk was Mark behoorlijk bijtijds terug en schoven we met zijn vieren aan voor heerlijke noodles met roergebakken prei, paprika, wortel en gemarineerde biefstukreepjes. Ook bést te doen, en nu kan er nog een lekker filmpje in de thuisbios achteraan.

werk

Met alle festiviteiten van de laatste dagen zou je bijna gaan vergeten dat er ook gewone dingen gebeuren. En eigenlijk gaan de zaken wel prima de laatste tijd. Ik zou liever mijn reguliere werk met de helft terugbrengen en die helft opvullen met DenDV zaken, maar zover zijn we nog niet. DenDV bubbelt intussen lekker door, er komen als vanzelf nieuwe contacten en ideëen langs de grapevine naar beneden gegleden. De vraag is op welk moment de tijd wel rijp is om er volledig voor te gaan.