zomer 2008

Het is nog vroeg, maar we weten nú al wat we gaan doen in de zomer van 2008. Vanaf 21 juli tot half augustus gaan we 10 jaar terug in de tijd, maar dan nu mét de kinderen! We hebben een huis geboekt en gaan met eigen auto en boot.

regeling

Hoe maak je als dienstverlenende instantie een regeling waar je zelf lekker weinig last van hebt?
Je maakt 'm gewoon op elk moment naar keuze intrekbaar.
Korein, de monopolistische kinderopvangorganisatie van Eindhoven, had een regel die voorschreef dat je zes maanden na aanvraag gegarandeerd de opvangdagen van je voorkeur zou krijgen. Wij vroegen dus in september al een wisseling aan, om zo 1 maart zeker te zijn van een wissel. Want Gijs moest dan tenslotte óók wisselen van dag en dat wilden we natuurlijk zo goed mogelijk gelijk laten lopen. Toen ik laatst eens belde over hoe het stond met die inschrijving, vertelde Korein dat er nog geen zicht was op opvang. Toen ik daarop verbaasd refereerde aan die beloofde garantie, zei de medewerker aan de andere kant van de lijn 'ja, die regeling hebben we opgeheven, want dat konden we niet waarmaken.'

Tja. Lekker dan.

hij kan het écht

'Mama! Gijs zei 'Kaas'!!' zegt Elise.
En ja hoor.
Kaas komt er ongeschonden uit.
Er is een gutturaal kwartje geland in dat jongetje.

slimmer (2)

Ook dit had Elise vast slimmer aangepakt.
Vandaag was bij de orderpickers het kuipje margarine de piephaas.
Helemaal gecrusht... en dus overal Marge op en aan.
Dit keer heb ik monsieur Albert maar eens gebeld.
Meestal zijn we erg tevreden, maar hij moet natuurlijk niet te slordig gaan worden. Dan doe ik het zelf wel.

piepjes

'De piepjes gaan niet!' zegt Gijs verontwaardigd. Hij staat met zijn neus tegen het raam van de oven aangeplakt. Gelukkig is het cool-touch.
Gijs kan eigenlijk helemaal niet wachten. In de oven staat een chocolade-kersentaart te garen. Morgen is papa pas jarig, en dat weet hij ook wel. En morgen gaan we die taart dus pas eten. En toch kan hij het niet laten om elke vijf minuten te vragen 'wanneer is de taart klaa-haar?' ...'wanneer gaan we de taart opeten?' ('Morgen Gijs') 'Waarom morgen?'

stemmen

Ik leg Elise uit dat we na het avondeten met zijn allen even gaan stemmen, hier op de hoek in Peppelrode. Ze is een paar keer eerder mee geweest om te stemmen en ik vraag of ze nog weet wat dat is. Dat weet ze niet meer, alhoewel het vaag begint te dagen als ik vertel over het inleveren van de oproepkaart en dan een hokje rood kleuren (je bent een Amsterdammer of je bent het niet) of op een knop drukken.

Dan leg ik uit waaróm je gaat stemmen.
'Dan mogen alle grote mensen zeggen wie zij vinden dat de baas moet worden. Bijvoorbeeld van het land, of van de stad, zoals nu.'
'Mag je dan iedereen kiezen?'
'Nee, de mensen waaruit je mag kiezen, zeggen van tevoren wat zij gaan doen als je voor hun kiest. Dat doen ze in de krant of in een folder of op tv. En dan kun je bedenken wat jij belangrijk vindt. Bijvoorbeeld: de ene zegt dat-ie het belangrijk vindt dat iedereen goed naar school kan... en de andere dat iedereen makkelijk met de trein kan...'
'Of dat het belangrijk is dat iedereen goed in zijn neus kan peuteren...'

Juist ja.

CVB

De telefoon gaat. Anonieme oproep. Dat is op dit uur vrijwel zonder uitzondering een verkooppraatje. En ja hoor.

'Goedenmiddag, u spreekt met het Centraal Voorlichtingsbureau... wij zijn op zoek naar ...'
Terwijl de persoon aan de andere kant van de lijn haar scriptblurpje verder afmaakt, iets met eigenwoningbezittersonderdevijfenvijftigjaarofzeaanhetjuisteadresis, denk ik: centraal voorlichtingsbureau? Whoehahaha, laat me niet lachen. Kies een lekker indrukwekkend en serieus klinkende naam zodat de halve populatie denkt dat je het Voorlichtingsbureau voor de voeding of het Centraal Planburau of een of ander College van Bestuur bent.

Dus vraag ik eerst maar eens:
'Centraal Voorlichtingsbureau - wat ís dat eigenlijk?'
Oei.
Dát stond niet in het script.

Er volgde een onsamenhangend antwoord over samenwerkende banken en hypotheekverstrekkers die mij graag willen doorrekenen en dat ik er 25 euro mee kon winnen.

Toedeloe. Niet geïnteresseerd.

end of an era

Het einde van een tijdperk nadert.
(Deze gaat niet gepaard met bazuinende engelen of hoofdeloze ruiters overigens)

Vanochtend hoorde ik het Gijs heel duidelijk zeggen: 'Ich bent Klaar!'
Klaar.
Klaar, met een K.
De K van kaas en koekjes.
De K van komoppertje en '...krijgen we nou?'
Díe K.

Wég is de K van tomtommer en trogodil.

cliffhanger

Wat ik echt je reinste kulbla vind van de commerciële nieuwzen, is de cliffhanger. Come on!? Sinds wanneer heeft het nieuws een cliffhanger nodig? Aan het eind van het RTL-half-acht-journaal babbelt Rik N. nog even gezellig verder over een of andere kever die een grote bedreiging bladiebladiebla. En dat kun je állemaal zien en meebeleven in het nieuws van 22uur!?

Correct me if I'm wrong, maar
- óf het is Nieuws en dan vertel je het in het Nieuws
- óf het is Geen Nieuws en als zodanig totaal oninteressant voor het Nieuws.

Yofuvervolg

De soya-yoghurt had ik na 1 hap afgekeurd. Te muf.
Maar zondagochtend realiseerde ik me tot mijn schrik dat ik geen gewone yoghurt had gekocht. En ik moest wel voor die 28 eters een grote bak komkommerraita maken. Nou was albert zo vriendelijk om niet één maar drie weken achtereen een bakje Yofu te leveren. Ik was al in diepe twijfel over wat ik daarmee zou doen. Eten weggooien is echt verschrikkelijk, maar opeten leek ook geen optie. Gloria-joechee, de oplossing diende zich aan in de vorm van noodzaak. Na het doormengen van vijf tenen knoflook, flink wat zout, koriander, komijn en citroensap smaakte het nog steeds muf, naar die stomme gemalenkartonzuivel, maar nadat er een halve dag twee geraspte komkommers in hadden gebivakkeerd, was het heel wel te hachelen. Volgens mij heeft niemand gemerkt dat het boon was in plaats van koe.

blanco

Morgen mag ik mijn democratisch recht uitoefenen. En ik ga altijd. Ik geloof niet dat ik ooit een stem-gelegenheid heb verzaakt. Dat kun je ook niet maken, dan mag je acuut vier jaar geen commentaar meer leveren op de betreffende politiek, vind ik. En ik mag graag klagen over de gemeentepolitiek (mwâh, eigenlijk weet ik niet zoveel van de gemeentepolitiek hoor... maar slecht afgestelde stoplichten en het gedreutel hier voor de deur op de laan kosten wel wat ergernis). Morgen dus keurig naar de stembus. Of het een blanco stem wordt, of een totale onderbuikgevoel keuze voor díe PvdA'er die er niet uitziet als een SGP'er, weet ik nog niet.

draach

Bij de HEMA moest ik eigenlijk alleen een artikel ruilen. Wegens te klein. En het was niet eens kleding, het was een portemonnee. Zelfs zonder luscious cash flow is mijn porto vergéven van de minder onbenullige pasjes. De bravo passen van het kaliber Ikea-family blijven meestal al thuis, maar dan nog heb je voldoende cc's, chippers, pinners en flippers om vier rijen kaartvakjes mee te overladen. En wat doe je dan met dat donor codicil kaartje, en moet je ziektenkostenkaart wel of niet in de standaarduitrusting... enzovoorts enzovoorts.

Na ruiling stuitten Gijs en ik op de carnavalsafdeling. En ja, mijn geboren Brabander wilde best een nieuwe outfit. Elise had ook echt een nieuw setje nodig, dus voor haar kozen we een piratencombi. Gijs was vooral erg gecharmeerd van de draak. Hij heeft tegen iedereen in de HEMA verkondigd: 'Ich trijg een DRAACH!'. En zo gebeurde het. Nu loopt hij trots door het huis, met zijn draak aan. Een heerlijk synthetisch groen gedrocht met een klepje met tanden aan de capuchon en een staart met stekels. Gijs geniet.

onmiddellijch

Er was een touw van de trap los - een touw waarmee we een laatjepeuternietdoorditgatdonderen netje hadden geknoopt.
Mark zei tegen Gijs dat hij het ging repareren en Gijs holde ervandoor. 'Ich gaat onmiddellijch iets halen uit mijn tist!' zei hij, en pakte zijn eigen plastic gereedschapskoffer. Gijs' vocabulaire groeit nog met de dag.

feesjûh

De helemaal-platte-en-kleine-stukjes chips smaakten helemaal niet vies. Net zomin als de 3 enorme taarten, het bier uit het tapvaatje (aanrader, al was het alleen maar om je 13-jarige neef de kunst van het tappen te laten oefenen: dat ging prima) en een heleboel curries en bijlagen. Altijd een gok of het ook was opgegaan als je meer had gehad... maar ach. Het was vast wel goed zo. Misschien had ik toch deeltijd cateraar moeten worden. Misschien moet ik maar beroepsfoodie worden en video of boeken over eten gaan maken.

slimmer

Ik legde Elise de volgende vraag voor:
'Als jij een zak chips en een zak sinaasappelen in een boodschappenkratje moet pakken, welke doe je dan onder en welke boven?'
Elise antwoordde: de sinaasappels onder en de chips boven. En toen ik vroeg waarom, zei ze dat anders de chips 'helemaal plat en kleine stukjes' zouden worden.

Elise is een stuk slimmer dan sommige orderpickers bij albert...

checklist

klaar: appelnotentaart
klaar: rode dhal
klaar: tamatal murgh, curry met kip, tomaat en ui

half klaar: banoffee pie
half klaar: groentencurry

nog niet klaar: chocoladetaart
nog niet klaar: eieren in een zachte gele kokoscurry
nog niet klaar: komkommerraita

komt morgen wel: heel veel pappadums
komt morgen wel: heel veel rijst

weer

Als ik naar links naar buiten kijk, zie ik woeste slagregen door de straat waaien.
Als ik naar rechts naar buiten kijk, zie ik Gijs op een krat staan. Hij probeert de tuinslang af te rollen en vermaakt zich kostelijk. Hij staat net uit de wind, achter de schuur, en kijkt naar een helikopter die kennelijk boven Eindhoven vliegt. Het weer deert hem totaal niet. Hij wilde zelfs met zijn sandalen naar buiten (dat heb ik overigens wel gevetood). Gijs geniet.

het vermogen tot herhaling

Wat is dat toch, dat kinderen zo dol zijn op herhaling? Gijs en Elise kijken naar MegaMindy, het zoveelste Studio100 vehikel, dat na Samson en Gert heel wel te pruimen is overigens. Maar zo'n twee minuten in het verhaal realiseer ik me dat ik deze al minimaal één keer voorbij heb horen komen. Dat deert ze echter totaal niet. Gijs kijkt ook rustig 30 keer dezelfde Bob de Bouwer en de dertigste keer misschien met nog wel meer plezier dan de eerste.

Mark en ik keken onlangs bij uitzondering voor de tweede keer een aflevering van CSI en dat is toch wel ...duf ...in a way. Kennelijk verlies je ergens onderweg het vermogen tot herhaling, en moet je steeds maar opnieuw geamuseerd worden met weer nieuwe dingen.

parallellopipidair

Ik herinner me een dag dat ik bij mijn ouders in hun vakantiewoning in Winterswijk in bed lag- 's ochtends, wakker. En opeens dacht ik 'hee - die muur was even scheef.' Of je in een Picasso-universum verzeild was geraakt. Het hele muurvlak vóór me veranderde van een rechthoek in een parellellopipidum. Toen ik die ochtend beneden kwam en dit aan mijn vader meldde, vertelde hij dat er op dat moment een aardbeving ter hoogte van Maastricht was geweest. De bevestiging dat je niet gek bent, maar gewoon waarneemt.

de tangens phi truc

Vandaag zat ik aan een diner dat even klassiek als voortreffelijk was. Carpaccio, zeebaars en kalfsoester, in een Fransekeukenboek had het niet misstaan. In werkelijkheid was het ook goed bereid en gedecoreerd en het smaakte even uitstekend. Intussen vermaakte ik me prima met de conversatie. Ik heb nooit zo'n last van geen-bèta zijn - gelukkig maar - anders had ik me beslist ongelukkig gevoeld in de uiteenzetting over de tangens phi truc waar hedendaagse studenten geen weet van hebben. Gelukkig kon ik daar 'Nienke die in de donkere kamer sokken uit een lade neemt' tegenover stellen. Wat zou ik toch moeten zonder deze heldin der hedendaagse wiskunde-A: Nienke. Hoewel mijn 5VWO wiskundedocent met minachting sprak over Nienke, heeft ze me toch jaren staande gehouden in de conversaties over Mijn Ervaringen Met Wiskunde. Mijn ervaringen met wiskunde zijn helaas gekortwiekt door Nienke in Getal in Ruimte - en daar kun je ook gelukkig mee worden. Gelukkig.