simultaanschijven

Simultaan schaken zal niet meevallen, maar ik hoor nu twee kinderstemmen om de beurt 'Jouw beurt papa' en 'Jij bent!' tegen Mark roepen. Hij is tegelijk met Elise aan het dammen en met Gijs aan het vieropeenrijen. En dan zeggen ze nog dat mannen niet kunnen multitasken!?

Meneer Big for president

Mijn favoriete kinderboekkarakter van dit moment moet toch wel Meneer Big zijn. Op Meneer Big kun je rekenen. Hij is beschaafd, kalm en vindingrijk. Hij gaat op avontuur, maar is ook gehecht aan huis en haard. Hij is een intellectuele gentleman met oog voor de wereld om zich heen. De meeste boeken over Meneer Big dragen een onheilspellende titel.
Meneer Big gaat naar de haaien.
Meneer Big gaat naar de bliksem.
Meneer Big gaat naar de maan.
Steevast heeft Meneer Big daarin reden om een hachelijke tocht te ondernemen, vaak in een aandoenlijk zelfgeknutseld voertuig. En telkens neemt hij broodjes mee voor onderweg. Meneer Big is een verstandige big. Daarom loopt het ook altijd weer goed af, en eindigt elk verhaal met een scene waarin Meneer Big en zijn vrienden Olifant en Schaapje aan tafel zitten met thee en koekjes.

absurdistan (3)

E: *sbrftpptllll*
I: Zit je neus verstopt?
E: nee hoor
I: wat een gek geluid maakte je!
E: nee, ik had gewoon een slurk.
I: aha - ben je een blauwe olifant?

grapjas

1 April is jaarlijks goed voor nog een paar dagen 'mama d'r zit een spin in je haar - ha ha ha 1 april'. Maar ook de serieuze humor is in ontwikkeling. Elise had een vriendinnetje te spelen, die vertelde dat haar papa ook Mark heet. Elise legde uit dat van een ànder vriendinnetje de mama ook Irene heet, maar de papa niet Mark. 'Mama, hoe heet die papa van T. ook alweer?' vroeg ze vervolgens aan mij. Ik zei: 'Die heet... die heet... ehhm... dat weet ik niet meer.'
Waarop Elise direct terugkwam met 'Nou, da's ook een rare naam: Datweetiknietmeer!'

a plee with a view

De Cassandratorens hebben inmiddels hun definitieve hoogte van vijftien verdiepingen bereikt. Nu wordt het betonskelet afgewerkt. Helemaal bovenop staat, in zijn dooie eentje, op het uiteinde van de steigerplanken, een dixi-toilethuisje. Moet een prachtig uitzicht zijn daar: a plee with a view.

kwakbollen en pluisbollen

De lente is nu serieus aangebroken. Elise heeft al dagenlang 'project' over jonge dieren ('...want die worden geboorte op de boerderij.') en sleept knuffels en Schleich koeien mee heen en weer naar school.

In de klas staat de water/zandtafel momenteel gevuld met sloot, bakstenen en een half miljoen kwakbollen in gevarieerde stadia van ontwikkeling. Een klein stootje van een kleuterknie is voldoende voor serieuze paniek en tienduizenden staartjes die een paar seconden driftig zwiepen om daarna weer op hun hangplek tot stilstand te komen om zich zo in alle rust door te ontwikkelen tot beesten-met-pootjes (dit gebeurt, zo verzekerde meester Ad, altijd bij voorkeur in het weekend...)

Onderweg naar huis zie ik in het park de eerste eendekuikens rondjes peddelen met hun aandoenlijk kleine zwemvliesjes. Vroeger, op de kade, hadden we heel wat meer zwemmende fauna in de buurt. Elise kon op haar eerste verjaardag al koet zeggen, ik denk niet dat Gijs het verschil tussen een koet en een eend weet. Hij vroeg laatst wel 'wat zijn die grote witte mama?', en toen ik uitlegde dat dat ganzen waren, informeerde hij wat voor geluid die maken. Ik probeerde zo goed mogelijk het verschil tussen kwak en gak te imiteren en daarna heeft hij een kwartier lang ge-gakt.

Onder de treurwilg zit een fuut op haar nest. Veren als een badpuff opgezet, snavel trots omhoog. Om het nest zwemt een nerveuze partner controlerondjes, klaar om op iedere indringer in te hakken. Nog even en zijn pluisbollen met pyjamastreepjes zijn ook klaar.

Riet Piraat

Gorilla op de Volkskrant had een aardig plaatje van Rita V.
Gijs herkende het onmiddellijk: 'Da's Piet Piraat!!'

















Ga dan maar uitleggen aan Elise waaróm Piet Piraat in de Volkskrant staat.
De vlaggende auto's in Albanië waren een stuk makkelijker.
"Sofia feest daar" hoorde ik Gijs zeggen, en ik wilde al gaan uitleggen dat niet Sofia maar Tirana de hoofdstad... enzovoorts... toen ik me realiseerde dat hij gewoon zei "Ze vieren feest daar"
Pffff, gelukkig. Mensa weer afgebeld.

gokkie

In hoeveel Nederlandse huishoudens zou vanochtend tegelijkertijd dezelfde flauwe grap zijn gemaakt? Het 7-uur Radio-1-journaal: iemand vindt dat er mogelijkheid moet komen om op meer sporten te gokken, niet alleen op paardenrennen en voetbal maar ook... (en toen volgde een lange lijst van sporten, met als uitsmijter: hockey).
Tja, de eerste grap van de dag is meestal niet de intelligentste dus het bleef bij: Hokkie - da's een gokkie met een stokkie...

hamsterkapper

We gaan Elise ophalen van dansles.
Gijs is al helemaal in de stemming. Hij zingt hard K3:

'zeven poesjes veertien vissen
drie hondjes twee hagedissen
...èèèèn een hamster met lang golvend haaaaaarrrr'

Dan stopt hij opeens, denkt na en zegt: 'dan moet die hamster naar de kapper, he mama?'
Gat in de markt: de hamsterkapper.

lekker

We eten een gekookt ei bij het ontbijt.
Ik strooi zout op mijn ei, dus dat willen Elise en Gijs ook.
'Mag ik ook díe zout?' vraagt Gijs, wijzend op de peper.
Mark strooit een klein beetje peper op het ei.
'Mmmmmmm!' zegt Gijs, tot onze verbazing.
'Die peper smaakt lekker zeg!'
We kijken elkaar aan.
'En die smaakt ook zoet...' gaat Gijs verder.
'En die is héél gezond!!'

opzooien

Elise en Gijs kijken weekendtv. Als ik beneden kom, zegt Gijs meteen 'Mag ik deze nog afkijken?' Ik zeg dat dat gerust mag, ik was namelijk van plan om weer naar boven te gaan. Waarop Elise dat even onderstreept: 'Ja, want jij kwam alleen maar koffie halen he mama, en nu ga jij weer naar boven he??!!'
Opzooien mam, superdoei!

macified

Eindelijk, eindelijk is het dan toch zover. Ik ben officieel Macified. Het heeft even geduurd. Als brugklasser had ik mijn eerste computerervaringen op een Apple, ik leerde programmeren op Apple, bouwde mijn eerste websites op Apple, mijn eerste werkgever had Apples als standaard. En toch ben ik verder 15 jaar lang een pc-windows-gebruiker geweest, gedicteerd door de omgeving van een ICT bedrijf. Thuis allang Macs, maar voor werk nog altijd Windows. Maar niet meer voor het videowerk. Sinds deze week is het officieel en zijn we over.
En donderdagavond was daar dan eindelijk mijn nieuwe MacBookPro. Wat een verademing. Hij is snel, mooi en alles werkt gewoon. Alles. Geen geneuzel met installeren en drivers en gepruts. Geen geknutsel in oneindige krochten van Windows. Gewoon, mooie, goed ontwikkelde software. Vergeleken bij Expose is de windows-lineup in Vista maar een tuttig probeerseltje. Vergeleken met Dashboard zijn de widgets in de balk bij Vista een slome energievreter. En vergeleken met deze luxe vroembak is die hagelnieuwe Windowslaptop van mijn werk een duf budgetdoosje, waar voor een windowsmachine al bedroevend weinig functionaliteit in zat, maar die nu helemaal mag gaan verstoffen.

helaas

Gijs komt thuis met een natte broek. Het was net even te ver, in de bakfiets, voor een luierloze zelfplasser. Mark stuurt hem naar boven om even een droge broek aan te trekken.
Na enkele minuten komt een blote Gijs beneden om te melden: 'Papa, helaas, de broeken zijn op!'

gerät

'Nee papa,' zegt Gijs. 'Dat is niet een Gerät, dat is een compstenter.'
Aha.
Hij heeft het onthouden, het is nog steeds dezelfde compstenter. Of niet?
'Een compRAIDstenter...' gaat hij verder.

Een compRAIDstenter?
Hier heeft iemand teveel ICT-klepels horen luiden.

dood

Gijs heeft duidelijk een gesprek gevoerd over dood vandaag. Onderweg naar huis zegt hij:

'Die duiven moeten wegvliegen hè? Anders gaan zij dood.'
'Ja,' zeg ik, 'als ze dood zijn kúnnen ze niet meer vliegen.'
'Nee.' zegt Gijs vastberaden. 'Als je dood bent, kun je niet vliegen.'
'En niet lopen.' zeg ik.
'En niet spelen,' zegt Gijs, '...én niet met de petsi-lego.'

missen

Elise zei vandaag: 'Hoe zag onze blauwe auto er ook alweer uit, ik weet dat helemaal niet meer!'
Ik wijs een willekeurig langsrijdende peugeot 307 aan.
'Weet je mama, eigenlijk mis ik onze blauwe auto best wel.'

Na even doorvragen komt de werkelijke reden eruit:
'...want daarin kon je achterin zelf de raampjes open doen!'

meisjesdag

Een echte paasvakantie is het niet dit jaar... de carnavalsweek is nog maar -tja: veertig dagen geleden. Vroege Paas. De logica snapte ik niet helemaal overigens: 'we wilden de kinderen met carnaval vakantie geven maar Pasen valt zo vroeg dus hebben we niet wéér vakantie'. Pasen valt toch altíjd op dezelfde afstand van carnaval?
Maar ennieweejz. De school was wel zo meedenkend om alle studiedagen rondom deze Pasen te proppen. Dat betekent Goede Vrijdag vrij, Paasmaandag natuurlijk en dan morgen en overmorgen. Donderdag weer gewoon school. Heel apart.
Omdat morgen *eigenlijk* een gewone dag is, maar we dus geen bso meer hebben op dinsdag, heb ik vrij genomen. En omdat dat zo zelden voorkomt, krijgt Elise een keer een exclusieve dag. We gaan er een meidendag van maken: samen de stad in, shoppen, leuke dingen doen. Toen Elise mocht kiezen, was het eerste wat ze wilde: een ijsje eten in de stad. Sneeuw of niet: ijs gaat er gegeten worden. Ze verheugt zich al dagenlang op deze dag. Dat wordt een feestje.

slijtage

't Is treurig maar officieel bevestigd door de huisarts: ik slijt.

Ik heb al een jaar (anderhalf? twee?) een krakende linkerknie.
Zoiets waarvoor je niet naar de huisarts gaat. Maar toen-ie al weken steeds meer pijn ging doen bij het traplopen toch maar eens geïnformeerd. Hij deed wat buig- en draaitestjes. Niks mis met meniscussen en kruisbanden en spieren. Wel een dubieuze reactie op de hatseflatstest-iets met een naam van een of andere knie-arts. Na twee minuten draaien en strekken en het gekraak daarbinnen aanhoren, wist hij het wel. Er zit gewoon rotzooi op de achterkant van de knieschijf. Botschaafseltjes, slijpsel, aanhangseltjes. En dat zit in de weg. Waarschijnlijk veroorzaakt door een keer een flinke klap of piekbelasting een aantal maanden geleden. Remedie: niets. Rustig aan doen, traplopen alsof ik 72 ben, vooral niet hard fietsen en zo min mogelijk hurken. Knielen op harde ondergrond is uit den boze. Dat is dan duidelijk.

mini-vakantie

Vakantiegevoel is altijd goed voor een paar kilo opruimwoede. Er is weer veel uitgegaan. Dit keer was het papieren archief het slachtoffer. Wat móet je ermee? Ik ben nu dan toch eindelijk overtuigd dat de fiscus (of wie dan ook verder) niet hier binnen komt vallen om administratie van meer dan zes jaar geleden op te vragen.

Creditcard statements uit 1999. Wég ermee. Correspondentie van het GAK, 1998. Wég ermee. Een cursus Functioneel Ontwerpen. Wég ermee. Bankafschriften van Barclays uit de Bath tijd. Wég ermee. Heel veel verlopen pasjes. Wég ermee. Boekjes, blaadjes, briefjes... wég ermee. De laatste weken zijn we voor het eerst in ons leven ook de boekenkasten te lijf gegaan. Er komt een einde aan de ruimte, ook in dit huis. Tijd voor het BiBo principe - boek in boek uit. Dat valt niet mee. Gelukkig heb ik nog wat dikke pillen over programmeertalen en protocollen die niet eens meer bestáán. En ondanks dat het boeken zijn: wég ermee.

biroscoop

'Nu weet ik dat het BIEJOSKOOP is,' zegt Elise, 'en niet BIEROSKOOP.'
Tuurlijk. Een biroscoop is voor balpennen.
We namen de kinderen mee naar 'Horton hears a Who!'
Het is al de 4e keer biroscoop dit kalenderjaar, vóór het middaguur in het weekend naar de film blijkt een hit. Lekker rustig en er is zoveel leuks momenteel. Na Bee Movie, K3 en de chipmunks met de heliumstemmetjes was het nu de beurt aan Dr. Seuss.
'Mama! Dat lijkt wel Kat met de Hoed!' riep Gijs enthousiast toen de eerste beelden van Whoville op het scherm kwamen. Mooi. Met de vormgeving zat het dus wel snor. En met de rest ook. De baddie in het verhaal was een gier met een zo aandoenlijk Mediterraan-plat accentje dat het gelukkig zelfs voor driejarigen nog redelijk uit te houden was qua engheidsfactor. De rest was gewoon leuk: good clean family fun met hier en daar een volwassen grapje.