hooligan

Hier op de bank zit iemand met een laaghangend-kruis-broek en een pietsie te lang haar, en hij zingt 'PSV is kampiejoen, Aja moet de afwas doen!'

Gelukkig is déze hooligan pas drie, en de iets grotere fan (die haar broer hardvochtig corrigeert: 't is AjaKS Gijs ...niet Aja!') hebben we net uitgelegd dat we níet naar het Stadhuisplein gaan nu. Op het Jeugdjournaal ziet ze de huldiging van de ploeg en wil direct vertrekken. 'Waaróm niet mama? Daar is het feest!' 'Omdat jij zo naar bed moet.' Prutsreden.

Het Staat

Na een lange heerlijke tuindag staat al het Gekochte op zijn plek. Behalve de gladiolen. Vóór tuinieren is namelijk niks-àn, achter is een waar genoegen. Het was warm genoeg voor een shirtje met korte mouwen. Terwijl de kinderen en de buurkinderen door de tuin buitelden en de buren en Granny koffie en thee dronken, en appeltaart en kippensoep aten, hebben we de tuin heerlijk opgefrist, ontdaan van een overmaat aan zevenblad en vingerhoedskruid en het kruidenbed volgezet met al het heerlijks. Daarna heb ik een volledig uur aan de tuintafel de weekendkranten gelezen met een biertje erbij. Eindelijk lente.

the edible garden

Na de grote tuin-opschoning anderhalf jaar geleden had ik een paar vierkante meter ingeruimd voor eetbare spullen. Meest succesvol daar waren de rozemarijn (een struik waar je u tegen zegt, ik heb er al eens een derde deel afgehaald voor anderen die hun eigen exemplaar maar niet grootgebracht kregen) en de oregano (die zich door de hele tuin heeft verspreid en werkelijk overal opduikt: onder de Japanse esdoorn, rondom de Catalpa's en zelfs vlak voor de doorgang naar de schuur, zich tussen tegels en randjes doorwringend). Minder overlevingsgezind was de peterselie. Die deed gewoon niets. Te warm op de plek waar hij stond, denk ik. Salie had het niet zo naar zijn zin, de lavas en bieslook komen nu ineens wel weer op. De aardbeien in de tuin woekeren als een dolle, maar het zijn ofwel wilde, ofwel goed-getemde-maar-geen-vruchtdragende exemplaren.

Gisteren dus naar het tuincentrum geweest om wat aanvullingen te regelen. Gijs mocht mee, met Aap in zijn kleine roze minibuggy. Reuzehandig, maar dat merkte ik natuurlijk pas toen ik vanwege de zaterdagdrukte in het weiland 100 meter verderop mocht parkeren en langs het dijkje naar de ingang liep, terwijl het overige verkeer voorbijzoefde. Op zo'n moment lijkt het namelijk alsof iedereen ineens rijdt in proleterige SUV's die niet minder dan 45 kunnen.

We kochten een mooie nieuwe salieplant, nog even bedenken of die op dezelfde plaats moet als de oude. Tijm ontbrak nog ernstig in het assortiment, dus een gewone en een citroentijm erbij. Die laatste verspreidde op weg naar huis in de auto het aangename parfum van een beschaafde mannenlijn. Dan een compleet bed aardbeien, zo te zien dit keer écht getemd en écht vruchtdragend, een frambozenstruik en een braamstruik (ben benieuwd of we daar dit jaar al van zullen kunnen eten) en een pakje bladselderijzaad. De voortuin moet het doen met 50 gladiolenbollen: niet voor consumptie bestemd.

jusqu'à huit

Ook hier spreken de vinken Frans. Hoog in de beuk, die zoals elk jaar laat is met zijn knoppen en blaadjes, zit een vink vreselijk hard zijn best te doen. Zijn vinkenslag buitelt door de tuin. Ti-ti-ti-ti-ti-ti-tiiii ...suskewiet! Tegen de felblauwe lucht is hij bijna niet te zien, zo klein en minstens acht meter hoog. De tuin maakt zich op voor de lente. De witroze knoppen van de clematis staan op springen. De triffids, die elk jaar eind maart uit de aarde tevoorschijn komen, zijn op sommige plekken alweer uitgevouwen tot hosta-bladen, en de overhangende kersentakken hebben al hun bloesems verloren en zitten vol knapperige frisgroene blaadjes. Nog even en de Japanse esdoorn doet ook alles open, en dan is het wachten tot de passiebloem aan zijn eindeloze bloeiseizoen begint. Tot die tijd vermaakt de vink ons met zijn vinkenslag - jusqu'à huit!

achterstallig

buy local produce

Uit Engeland herinner ik me nog dat in zowat elk weiland fel gekleurde borden stonden, fluorescerend oranje, groen of roze, met in grote zwarte letters de mededeling BUY LOCAL PRODUCE. Er is best wat te halen hier aan omgevingseten. Behalve de heerlijke kazen van boerderijen uit de omgeving, staan er in mei en juni volop asperges, een stukje verderop is een bessenkweker, maar vooral is er in het voorjaar een overvloed aan aardbeien.
Als je wil dat drukbezette-internetbestellende-tweeverdieners je waren kopen, moet je het ze zo gemakkelijk mogelijk maken, dacht een van de aardbeikwekers uit de buurt. Daarom stuurt hij in het seizoen wekelijks een kluitje beleefde pubers op pad. Gewapend met kistjes volgestapeld met bakjes aardbeien bellen ze huis aan huis aan. 'Aardbeien, mevrouw?' Na een aantal weken is het seizoen voorbij en zeggen ze met een treurig gezicht erbij '...drie euro de kilo, laatste keer dit jaar.'
Afgelopen maandag waren ze er ineens weer. De aardbeien zijn prachtig, heel anders dan de donkergebruinde Spanjaarden die nu bij de supermarkt liggen. De locals hebben een bleke bovenkant en zijn lichtrood, maar ze smaken fantastisch. Ze zijn zoeter en aromatischer dan wat er uit het verdere Zuiden komt. Vanaf nu dus weer wekenlang écht goede aardbeien.

le-zen

Aan de ontbijttafel leest Elise woorden van een sticker die op de margarine zat.
'Dat. Hier staat 'dat', mama.'
Twee happen pindakaas later.
'Her-se-nen. Ja logisch, staat een plaatje bij van hersenen.'
Gijs kijkt het eens aandachtig aan en verklaart dan:
'Ik kan ook lezen.'
'O ja?' zeg ik, en wijs op de woorden Blue Band, '...lees eens, wat staat hier?'
Gijs trekt een serieus gezicht en zegt, wijzend op het doosje:
'Bo-ter.'
Mochten ze willen, daar bij Unilever.

hotdog-omwenteling

Ik moet eerlijk bekennen dat ik mensen die claimen geen supermarktbrood te kunnen eten, altijd een beetje snobistisch heb gevonden. Niks mis met een halfje sesamvolkoren van Appie. Maar omdat er altijd gelegenheid is om jezelf te verbreden, en ik sinds de introductie van de trostomaat ook zelden meer een pomodoro ordinario aanschaf, behoudens in het tomaattopseizoen, besloot ik me vandaag toch eens te wagen aan echt brood. Elke dag is een goede dag om je leven te veranderen en een omwenteling teweeg te brengen. Ergens halverwege de dag stapte ik over mijn vooroordelen heen, liep binnen bij een mij warm aanbevolen bakker en bestelde een paar halfjes van verschillende volkorens.
Naast mij was een klant druk doende zich tegen de dame achter de toonbank te beklagen over Het Leven in Het Algemeen. Toen hij klaar was met zijn opsomming, zei hij: 'Doe maar twee worstenbroodjes - voor de hond.'
Worstenbroodjes -prachtige traditioneel gebakken Brabantse worstenbroodjes van 1 euro 60 het stuk - voor de hond? Mijn vooroordeel dat warmebakkerbezoekers decadente snobs zijn, was acuut weer terug. Tot nog toe was het enige verband dat ik zag tussen worst, honden en broodjes de hotdog. Misschien dat mijn leven nog wel verandert door de overrompelende kwaliteit van ambachtelijk brood.

fris

Ik stond in de tuin om de waterbaan schoon te spuiten met de tuinslang. De rest van het gezin zat nog aan het ontbijt. Omdat ik het spuitpistool per abuis aan het korte eindje had gekoppeld inplaats van aan de comfortabele lange 15-meterslang, wilde ik dat vlug even verwisselen. Daarbij vergetend dat het spuitpistool een druksluiting heeft, en de kraan dus gewoon vol open stond. Er spoot wat verfrissend water richting mij. Niet eens zoveel, maar het commentaar van de zijlijn was er niet minder om: 'Zo, mama hoeft niet NOG een keer haar haren te wassen!'

32 anoniempjes

Inmiddels zijn de kwakbollen ook in nr.33 doorgedrongen. We kregen vandaag een jampot vol van een bezoeker. De kwakjes zwemmen nog allemaal, geen poot te zien. Net als vorig jaar huizen ze in het plantenkweekbakje. Elise heeft ze zorgvuldig (...) geteld, zo om en nabij de 32 stuks. Toen ik haar vroeg hoe ze allemaal heetten, keek ze me aan of ik gek was. Elke kwakbol een individuele naam geven? Ik zei: dan doe je toch gewoon Henk 1, Henk 2, Henk 3 etc, maar dat vond ze geen goed plan. Dus: 32 anomieme kwakbollen op m'n kookeiland. Gezellig gezwabber met de staartjes.

oostblok

'Mijn' Albert Heijn gaat verhuizen. Morgen. Naar een pand twintig meter verder. Ze gaan dus een paar dagen dicht. Ik was er op de valreep, vanavond, in de laatste tien minuten. Met een lijstje decadente boodschappen: zalm, asperges, shii-takes... en gelukkig ook wat normale dingen zoals aardbeienjam en stokbrood. Niets daarvan dus. Een supermarkt die vijf dagen dicht gaat, laat natuurlijk zijn hele versvoorraad leegkopen. Het personeel heeft de laatste restanten gestickerd met 35%-korting labels en wat er nog is, zo goed mogelijk uitgespreid over de koelingen, zodat er op veel planken maar net één rijtje yoghurtpakken of kipfileetjes staat. En zo ziet het er al een klein beetje oostblokkerig uit. Lege schappen, dat is toch wel heel ongewoon in deze tijden in dit overmatig bedeelde land.

8:37

Ho-oi. Met mij. Hee. Ja. Hè? Nee. Watte? Nee. 'k Zit in de trein weetjewel. Oh iets van zeg maar zeven uur. Denk ik hoor. Nee. Nee doe maar niet. Nee dat zei ik nog tegen haar. Supervet. Ja. Zeg ik nog. Ik zei dat. Neehee, ík. Dat je zeg maar ff weg gaat. Nou ja, weet je, het maakt niet uit. Ja, dat zei ik ook. Nee. t Is zeg maar zo'n klein ding en dan heb je zo aan die ene kant zeg maar een heel klein stukje... wat? Ja. Is goed. Wacht - wacht ff. Ja. Nou je hebt dus zeg maar die hele bak en ...ja. Ja? Oh lekker joh. Echt lekker man. Zo dan. Dus jij bent zeg maar vanaf nu tot - hoe lang? Oh heb je dat nog niet gedaan? Lache. Okee. Ja. Nee da's zeg maar vanzelf, weetjewel. Super. Nee. Nee, kweetniet. Nee joh ik bel wel. Je weet het niet. Je weet het toch nooit. t Is zeg maar altijd een gok. Nee we staan stil. Weetikhet. Nee joh. Zal wel. Ja. Altijd wat zeg maar. Ja. Heb ik ook niet. Ja. Jaaaaaaa, die ook. Ja je weet wel. Ik weet het ook niet hoor. Hoeveel dan? Zo dan. Da's zeg maar best wel veel. Ja. Dat weet ik niet maar volgens mij niet. Hè? Nee. Oh die. Nee joh, weetikhet. Da's zeg maar meer zijn ding. Is goed. Ja. Okee. Doehoei. Ja, doe ik. Doehoeg.

Dan ben je 8:37 en 10 kilometer verder en je hebt geen idéé waar dat over ging.

oefenen

De machinist moet deze week nog een beetje oefenen met mikken in station Best. "Dames en heren, past u alstublieft op bij het uitstappen, ik ben wat ver doorgegleden."

Joris en Maris

Mijn MBP heeft een *stumbler*: een applicatie waarmee je kunt zien wat er voor draadloze netwerken om je heen zijn. Meestal zijn dat er twee of drie - je eigen, die van de buren en misschien nog een of ander bedrijf. Meestal kun je er verder ook niets mee, alleen zien dat ze bestaan, welk merk router ze hebben en hoe ze heten. De stumbler laat ze zien zodra hij ze vindt, door een klein oppoppend tekstje op mijn scherm.
Handig, als je onderweg bent en snel moet weten wat er allemaal beschikbaar is als netwerk. Niet zozeer handig maar wel vermakelijk is het in de trein. Je rijdt er te snel voorbij om op zo'n netwerk te kunnen meesurfen (als het al open zou staan), maar je ziet wel de hele lijst voorbijkomen. Woonwijken of gebieden met veel kantoren zijn het leukst, dan komen er enkele tientallen per minuut langs.

Veel van die netwerken hebben dezelde duffe naam die de fabrikant ooit al aan de router gaf. Linksys of Sitecom, Speedtouch of Cisco, of anders een niet te onthouden combinatie van cijfers en letters. De 'groene' netwerken zijn meestal die van betaalde roaming diensten. Daar mag je eerst een credit card trekken voor je kunt surfen. Dan is er een hele rits bedrijfsnetwerken, die heten bijvoorbeeld 'devroom' of 'printerruimte3everdieping'. Maar het leukste zijn de huis-tuin-en-keuken-routers. Zelf hebben wij 'Transvaalkade' (inderdaad, die is er al een tijdje) en 'Kaasplank' (omdat alle machines in het netwerk een kaasnaam hebben).

Maar dan. Routers onderweg. Soms heten ze simpelweg naar de eigenaar: ik reis langs Jeffrey en Wahib, langs familiePostema en Jennifer. Ik kom ook langs Nero en de RulerofKings. Ergens daarachter in die wijk ligt kennelijk HuizeFahrenheit. Even verderop zie ik het even compacte als raadselachtige 'if'. En dagelijks zwaai ik even naar Joris en Maris. Dag, Joris en Maris.

Nog Stommer Vervolg

Terwijl ik op een koud metalen bankje mijn blog voltyp, is het achter me een drukte van belang. De Den Haag CS trein raakt niet ontgrendeld. Voor alle deuren wolken reizigers. Binnen in de gangpaden opeenhopingen van tassen, jassen, koffertjes en mensen. Nerveuze NS-hulptroepen snellen heen en weer over het perron. In zijn cabine drukte de machinist wanhopig op alle knoppen, en toen dat niet hielp, op alle knoppen tegelijk. Door de walkietalkies van de rode-petjes-mannen klinken brokkelige codes. Eindelijk. Daar gaan achter elkaar alle deuren open. Een dikke stroom reizigers naar de overkant van het perron voor hun aansluiting. Enkele tientallen m/v's staan klaar om hun plaatsen in te nemen. 'Gaan ze nu dicht?' hoor ik door de walkietalkie. Ja, ze gaan dicht. De volgende trein hier is eindelijk, ein-de-lijk de mijne.

Nog Stommer

Kan het Nog Stommer? Ja hoor, bij de NS kan het altijd Nog Stommer. Uitval van treinen, bevroren wissels, blaadjes op de rails. Vooral veel blaten over sport-sponsoring zodat je image van vertraagde sukkels goed overstemd wordt. ' Weet je wàt leuk is?' had iemand in het Utregs hoofdkwartier op de vrijmibo gezegd. 'We vervroegen de schematijd van een van de grote intercitylijnen gewoon midden in het seizoen een paar minuten! Lache! Kijken hoeveel forensen er vergeefs op het station staan!' En zij rolden met z'n allen over de grond van het lachen.

Nou, NS, hier dan het antwoord: VEEL. Heel veel geërgerde reizigers vanochtend op perron 5. Verwarring over vertrektijden. En een half uur gewacht. Maastricht-Schiphol een paar minuten eerder laten rijden midden in het seizoen was lollig geweest op 1/4 maar jullie zijn bijna een week te laat.

herkansing

Een maand geleden stonden we tevergeefs op Schiphol, omdat een of andere prutser op het ongetwijfeld Franse reclamebureau had verzuimd te vermelden dat we niet kwamen om alleen naar de Capgemini-campagne te kijken maar vooral ook te filmen. Morgen is de herkansing. Ditmaal hebben we het zelf geregeld, nu mét toestemming van douane ed. Eens kijken of wij dat zelf Beter Kunnen Dan De Fransen...

lezen

Vandaag kregen we de prachtige Bosatlas van Nederland. Een verjaardagskado dat nog even in bestelling was. Hij is fantastisch. De meest geweldige kaarten, spannende onderwerpen, echt een boek om uren in te snuffelen. Prachtig uitgevoerd, en, heel belangrijk: hij ruikt heerlijk!

Er staan hoogst interessante dingen in. Natuurlijk dingen die je zou verwachten van een atlas: bodems, steden, wegen, hoogtelijnen. Maar ook veel bizarre feiten. De verspreiding van libellen. De verdeling van doden als gevolg van luchtwegaandoeningen over Nederland. Blootstelling van de bevolking aan ozon. Stadsrechten. Gehalte recreatiewoningen. Alle 100-kilometerzones. Uitgebreide kaarten van Schiphol. Oude en jonge duinen. De ontwikkeling van de Bijlmer. Aantallen tienermoeders per gemeente. De mobiliteit van 65-plussers. Theaters en concertgebouwen. Vacatures naar opleidingsniveau. Enzovoort. Enzovoort. Afgemeten aan het plezier dat ik ooit als kind beleefde aan Het Beste Boek voor de Weg, gaat deze Bosatlas met een factor 50 aan informatie, honderden uren leesplezier opleveren de komende jaren.

zielig?

Hoe sneu kun je zijn. Gijs is niet fit, maar heeft wel geregeld de slappe lach. Daarom besloten we vanochtend toch maar naar de verjaardag van opa Bert te gaan, want een feestje, dat willen we niet missen natuurlijk. Iedereen vermaakte zich opperbest, maar Gijs, die op de heenreis al in slaap viel, werd gaandeweg steeds stiller. De hoogrode wangen kwamen dus niet alleen van de opwinding over de treinbaan en de meccano. Uiteindelijk kroop hij op schoot en viel in slaap. Plannen dus omgegooid. Oorspronkelijk zou ík de trein nemen, en Mark met auto en kinderen nog verder reizen. Inmiddels is Elise met papa op pad, en reed ik een koortsige Gijs naar huis. We verwachtten dat hij de volle anderhalf uur zou slapen. Integendeel. Gijs was wakker, keek met lodderige oogjes uit het raam, een jamboterham in zijn knuist geklemd (die er compleet intact weer uit kwam), en zei niets. Behalve, af en toe, een droog commentaar op voorbijzoevend landschap: 'Graafmachine. Hijskraan. Hoogwerker.'

ietswat

Gijs zegt nooit 'Ik wil iets vragen' of 'Mag ik wat drinken?'. Gijs doet het direct dubbelop en zegt altijd ietswat. 'Ik wil ietswat drinken.'

Buiten dat is zijn taalgebruik tegenwoordig vrijwel vlekkeloos en zonder kleurige peuterverhaspelingetjes. Hij zegt alleen nog stofstuiger - conform Elises favoriete extra-ellige-woorden. Ooit gingen wij naar de blibliotheek, waarna wij mlüsli aten en met dluplo speelden. Tegenwoordig is haar enige haspel zorijnen. Die zullen misschien nooit rozijnen worden.