donderdag 12 mei 2011
zaterdag 30 april 2011
vrijdag 29 april 2011
@Bristol
Alweer wat oudere plaatjes in de gebruikelijke brakkige iPhone-kwaliteit. Je sleept tenslotte niet overal je EX-1 mee naartoe.
Gijs bewondert een stel echte menselijke hersenen. De video die ernaast werd gedraaid, waarin de eigenaar vertelde waarom hij zijn brains aan de publieke wetenschapsvoorlichting gaf, maakte grote indruk.
Elise speelt met ijzerhoudend zand en grote magneten.
Gijs bewondert een stel echte menselijke hersenen. De video die ernaast werd gedraaid, waarin de eigenaar vertelde waarom hij zijn brains aan de publieke wetenschapsvoorlichting gaf, maakte grote indruk.
Elise speelt met ijzerhoudend zand en grote magneten.
woensdag 27 april 2011
woensdag 13 april 2011
vrijdag 8 april 2011
maandag 4 april 2011
zondag 3 april 2011
woensdag 30 maart 2011
zaterdag 26 maart 2011
maandag 21 maart 2011
vrijdag 18 maart 2011
droog
Elise komt de laatste tijd verrassend vaak met enorm droge grapjes. Vanochtend liepen we langs de gevel van de Lakelandwinkel, die zo te zien net geschilderd was in een stralende blauw-paarse tint. Op elk raam hingen dus meerdere A4tjes met de mededeling "WET PAINT".
"Ja duh," zegt Elise, "nogal logisch dat het wet paint is als het regent."
Een paar dagen geleden zuchtte ze diep voor het eten en ik vroeg: "ben je misschien moe?". Dat was inderdaad zo. Dus na het eten zei ik: "Je mag wel vast naar beneden gaan en het bad vol laten lopen?" Ze keek me nogal verbaasd aan. "Je was toch héél moe?"
Waarop Elise verzuchtte: "Oh ja. Three-second memory. Net een goudvis."
"Ja duh," zegt Elise, "nogal logisch dat het wet paint is als het regent."
Een paar dagen geleden zuchtte ze diep voor het eten en ik vroeg: "ben je misschien moe?". Dat was inderdaad zo. Dus na het eten zei ik: "Je mag wel vast naar beneden gaan en het bad vol laten lopen?" Ze keek me nogal verbaasd aan. "Je was toch héél moe?"
Waarop Elise verzuchtte: "Oh ja. Three-second memory. Net een goudvis."
zaterdag 12 maart 2011
tekening
Gijs ging met zijn klas naar de Art Gallery, kreeg een Learning Leaf 'for excellent comments on pictures' en maakte daarna het ene na het andere kunstwerk. Én kleine reproductietjes van sommige kunstwerken, én papieren zakjes met daarop de mededeling "GIJS Art Gallery" om zijn reproductie-kunst in te verpakken.
Dit prachtexemplaar mocht ik hebben, het origineel, wel te verstaan. Dit gebeurt er als je je kind in een architectonisch coherente omgeving neerplant:
Dit prachtexemplaar mocht ik hebben, het origineel, wel te verstaan. Dit gebeurt er als je je kind in een architectonisch coherente omgeving neerplant:
dinsdag 8 maart 2011
Bath Half 2011
Een van de grootste hardloopevenementen op de openbare weg van de UK, met 12.000 deelnemers - en nét als de marathon van Eindhoven (9e marathon ter wereld in aantallen lopers) kwam ook deze vlak bij ons huis langs. De hele vorige week werd er gebouwd op de Rec aan het runners village, auto's moesten weg, straten werden gesloten en het nederige Pulteney Mews werd doorvoerroute voor alle toeschouwers. De start én finish waren recht achter ons huis op Great Pulteney Street.
zaterdag 5 maart 2011
Mark: Gijs koopt bloemen voor z'n moeder
Bij het minuscule bloemenwinkeltje op Pulteney Bridge stel ik aan Gijs voor om voor Irene een bloemetje mee te nemen. Gijs kiest een zonnebloem en vraagt geheel zelfstandig hoeveel die kost. Ik vraag of we er niet vijf zullen nemen, maar Gijs zegt 'nee, ééntje. Want er zijn geen vijf mama's.'
vrijdag 4 maart 2011
Prince Caspian, Thing 1 en Paul van Loon
'World Book Day' was het afgelopen donderdag. En daarom mochten alle kinderen verkleed naar school, in plaats van in hun schooluniform. Als een held of een naarling, als een hoofdpersoon of als een bijrolletje - als het maar iets met een boek van doen had. Ook mochten ze hun favoriete boek meenemen om er iets over te vertellen.
In een land waar geen carnaval wordt gevierd laten onze kinderen zich geen gelegenheid ontnemen om zich toch uit hun schooluniform en in het een of andere kostuum te hijsen. Gijs wist het maandag al. Hij ging als "Paul van Loon". Pak aan, donkere bril op, haar in de gel. Gijs zag het helemaal zitten.
Elise wilde als Colette, een van de Thea Sister muizen. Ook makkelijk, kwestie van hippe roze kleren en een paar muizenoortjes.
's Ochtends zaten ze aan het ontbijt, in de tassen "Dolfje Weerwolfje" en "De Thea Sisters in Parijs". En briefjes, met Engelstalige uitleg, en plaatjes.
's Middags haalde ik ze weer uit school, tussen Angelina Ballerina's en Harry Potters, vampieren en superhelden, Thing 1 en Thing 2, de Maartse Haas, de Hartenkoningin en Mary Poppins. Juf Woodward was Prince Caspian, de dames van de administratie twee skeletten en de meester van Year 2 droeg een prachtige tutu. Maar er was niet één andere Paul van Loon.
In een land waar geen carnaval wordt gevierd laten onze kinderen zich geen gelegenheid ontnemen om zich toch uit hun schooluniform en in het een of andere kostuum te hijsen. Gijs wist het maandag al. Hij ging als "Paul van Loon". Pak aan, donkere bril op, haar in de gel. Gijs zag het helemaal zitten.
Elise wilde als Colette, een van de Thea Sister muizen. Ook makkelijk, kwestie van hippe roze kleren en een paar muizenoortjes.
's Ochtends zaten ze aan het ontbijt, in de tassen "Dolfje Weerwolfje" en "De Thea Sisters in Parijs". En briefjes, met Engelstalige uitleg, en plaatjes.
's Middags haalde ik ze weer uit school, tussen Angelina Ballerina's en Harry Potters, vampieren en superhelden, Thing 1 en Thing 2, de Maartse Haas, de Hartenkoningin en Mary Poppins. Juf Woodward was Prince Caspian, de dames van de administratie twee skeletten en de meester van Year 2 droeg een prachtige tutu. Maar er was niet één andere Paul van Loon.
zondag 27 februari 2011
a whole lot
Vandaag vroeg de trainer tijdens de rugby aan me: "Hoe spreek ik het nou precies goed uit: Ghh-Ays? Khaijs?"
Ik zei dus: "It is 'Gijs', but it's fine with him if you'd say 'guys'."
Waarop Gijs zei, onderwijl op zijn buik kloppend: "Yes: 'guys'. It's as if there's a whole lot of people inside me!"
Ik zei dus: "It is 'Gijs', but it's fine with him if you'd say 'guys'."
Waarop Gijs zei, onderwijl op zijn buik kloppend: "Yes: 'guys'. It's as if there's a whole lot of people inside me!"
zaterdag 26 februari 2011
een Gijs is geen Bewijs
Gisteren reed ik met twee kinderen terug naar Bath. Prima vakantie gehad, Mark moest iets eerder terug vanwege werkverplichtingen, dus die hadden we woensdagavond naar het vliegveld gebracht.
De auto had in de week ervoor al een paar maal gekucht dus ik reed met enige voorzichtigheid. Zijn afspraakje bij Henrietta Mews garage was al gemaakt, dus dat naast een matige ruitenwisser en een doorgebrande weerstand van de ventilatie en verwarming een koplamp de geest gaf halverwege de reis mocht de pret niet drukken.
Waar ik wel een kleine glitch in het geheel ervoer, was aan de grens. In Calais wordt tegenwoordig twee keer gecontroleerd. Bij de Franse douanière was er geen vuiltje aan de lucht. En nog een prettige reis verder! Bij de UK Border Control zat een hokjevullende mevrouw die streng de auto in tuurde en vroeg "Can you prove that these are your children?"
Huh!?
Dat was me werkelijk nog nooit overkomen. Ja, in mijn paspoort staat mijn naam, zoals in ALLE paspoorten van Nederlandse vrouwen die getrouwd zijn. Of ze nou wel of niet de naam van hun huwelijkspartner voeren in het dagelijks leven. Net als bij mannen. Logisch, lijkt me.
De mevrouw bij de grens kon natuurlijk ook wel zien dat er een soort jeugdige Xerox-kopie van mijzelf achterin zat, maar Gijs lijkt op Mark, niet zozeer op mij. We mochten door, gelukkig. Ze raadde wel aan om voortaan een geboorteakte van beide kinderen mee te nemen als ik alleen met ze zou reizen.
Welbeschouwd is dat ...bijzonder.
Want: aan Mark zouden ze dit nooit gevraagd hebben, domweg omdat hij dezelfde achternaam heeft als de kinderen. En trouwens, sinds wanneer mag je niet reizen met kinderen anders dan je eigen?
Het blijkt dat in de UK de 'maiden name' onmiddellijk verdwijnt uit alle mogelijke officiële documenten, anders dan in NL waar je altijd in de GBA zult blijven bestaan als jezelf. Marrying left your maiden name disused dichtte Philip Larkin, en zo is het voor elke Britse staatsbeambte en niet anders.
Enfin, om gezanik te voorkomen zal ik bij een volgende reis netjes door het vereiste hoepeltje springen hoor, dat staat buiten kijf. Maar raar blijft het. Bijna net zo'n vreemd verhaal als wat er aan ons huwelijk vooraf ging. Ook al die Britse niet-bestaande want door Napoleon ingevoerde GBA. Lachen met die Britten.
De auto had in de week ervoor al een paar maal gekucht dus ik reed met enige voorzichtigheid. Zijn afspraakje bij Henrietta Mews garage was al gemaakt, dus dat naast een matige ruitenwisser en een doorgebrande weerstand van de ventilatie en verwarming een koplamp de geest gaf halverwege de reis mocht de pret niet drukken.
Waar ik wel een kleine glitch in het geheel ervoer, was aan de grens. In Calais wordt tegenwoordig twee keer gecontroleerd. Bij de Franse douanière was er geen vuiltje aan de lucht. En nog een prettige reis verder! Bij de UK Border Control zat een hokjevullende mevrouw die streng de auto in tuurde en vroeg "Can you prove that these are your children?"
Huh!?
Dat was me werkelijk nog nooit overkomen. Ja, in mijn paspoort staat mijn naam, zoals in ALLE paspoorten van Nederlandse vrouwen die getrouwd zijn. Of ze nou wel of niet de naam van hun huwelijkspartner voeren in het dagelijks leven. Net als bij mannen. Logisch, lijkt me.
De mevrouw bij de grens kon natuurlijk ook wel zien dat er een soort jeugdige Xerox-kopie van mijzelf achterin zat, maar Gijs lijkt op Mark, niet zozeer op mij. We mochten door, gelukkig. Ze raadde wel aan om voortaan een geboorteakte van beide kinderen mee te nemen als ik alleen met ze zou reizen.
Welbeschouwd is dat ...bijzonder.
Want: aan Mark zouden ze dit nooit gevraagd hebben, domweg omdat hij dezelfde achternaam heeft als de kinderen. En trouwens, sinds wanneer mag je niet reizen met kinderen anders dan je eigen?
Het blijkt dat in de UK de 'maiden name' onmiddellijk verdwijnt uit alle mogelijke officiële documenten, anders dan in NL waar je altijd in de GBA zult blijven bestaan als jezelf. Marrying left your maiden name disused dichtte Philip Larkin, en zo is het voor elke Britse staatsbeambte en niet anders.
Enfin, om gezanik te voorkomen zal ik bij een volgende reis netjes door het vereiste hoepeltje springen hoor, dat staat buiten kijf. Maar raar blijft het. Bijna net zo'n vreemd verhaal als wat er aan ons huwelijk vooraf ging. Ook al die Britse niet-bestaande want door Napoleon ingevoerde GBA. Lachen met die Britten.
Abonneren op:
Posts (Atom)
