weer-m/v's

Wat is dat toch met weermensen op televisie dat het wel mode lijkt te zijn om niet te zeggen: 'een regenbui, een onweersbui' maar 'een drup regen' of 'een klap onweer'... Toch niet om aaaaaan te horen? Wat krijgen we nu nog meer: 'een waai wind' ...'een puf warmte'.... 'een ril kou'?

uitlaters

Gijs heeft een uitlaten-obsessie. Bij iedere auto móet hij even kijken of er wel een uitlaat onder zit en er ook bij vertellen dat 'onze BLAUWE auto OOK een uitlaat heeft. Hè mama?'

Vandaag parkeerde de schilder van de buren zijn busje net op de oprit toen wij op weg naar school gingen. Gijs deed zijn uitlateninspectie met verve en de schilder wees aan dat zijn bus TWEE uitlaten had.

Toen we even later terug kwamen, en de schilder kennelijk achter het huis aan het werk was, informeerde Gijs geïnteresseerd 'waar die meneer met die twee uitlaters nu toch was'...

zegen

Een eindje verderop gaat sinds gisteren de weg dicht. Elke ochtend om half zeven tot 10 en elke middag om vier uur tot zeven uur. Allemaal om het sluipverkeer tussen Nuenen en de A2 te stoppen. En ik moet zeggen: het is een zegen. Gisteren toen ik thuiskwam uit m'n werk kon je een kanon afschieten in de straat. Er staan 's ochtends geen rijen uitlaatgasdampers meer voor het stoplicht. Je kunt de oprit af om 8.30.

Dit is maar een experiment van 2 maanden maar ik hoop van harte dat het permanent wordt ingevoerd. De leefbaarheid ter plaatse is met tientallen procenten gestegen. Prinsjesdag is er niks bij.

routemiep

Elise zit in de auto. We hebben oma naar het station gebracht. Bij de uitstapplek waar ook het busstation is, staat sinds kort een electronisch reizigersinformatiebord. Het geeft op verzoek audio-informatie aan de reiziger die een buslijnnummer intoetst. De meest gehoorde zin is: 'Dit lijnnummer is onbekend.'

En Elise, die door haar geopende raampje deze electronische aanwijzingen volgt, roept tevreden: 'Mam! Ik hoor een ROUTEMIEP!' Hoe je kind gewend raakt aan je Garmin.

woekeren

Het is een vlakte van beton en metaal: de gebouwen van LogicaCMG en VGZ, een parkeergarage ertussendoor en de enorme ramps die skaters graag gebruiken als hangout. 's Ochtends voor zevenen is het er kalm. In de kantoren zijn de beveiligingsmedewerkers de enige aanwezigen, een enkele vroege vogel uitgezonderd. Op een van de pleinen wordt gewerkt: hekken, pilonnen. Hoogwerker, kraan, vrachtauto's, zwaailichten. Dit is een stadsvlakte.

En tóch, en toch groeit er zomaar een kleine eenjarige van een of andere boom vanuit de diepte van de parkeergarage naar het licht toe. Langs die gevel van glas en staal komt-ie naar boven. 't Is maar een iel sprietje, met aan elke kant een paar blaadjes, maar hij ís er. Het bewijs dat mensen, als ze niet onafgebroken en eindeloos hun best doen om de baas te blijven, in no time overwoekerd zullen worden door de natuur. Nu ik erop ga letten, zie ik nog meer bewijzen. Naast straatmeubilair en onder bankjes groeien kleine stevige graspolletjes. Onder de schaarse telefooncel (hoezo telefooncel? wie gebruikt er nog een openbare telefooncel?) staat een klavertje zijn best te doen.

Vijf jaar geen onderhoud en het station van Eindhoven bestaat niet meer. Dan ligt er een prachtig stukje jungle daar.

spetters

Op het Renz terrein stond een gezellig zwembadje opgesteld met een klein perkje ernaast, hek eromheen, kleine kunststof woninkjes op het terrein, wat nep-bamboe en een keurig loopbruggetje naar het water. Het stonk er lekker naar vis. Hier kamperen de Renz-pinguins.

aaaaai-poesje

Man aait zijn lieve katje.

spannend

In de Karpendonk is circus Renz weer neergestreken. Vanmiddag zijn we even gaan kijken. Dit maal geen olifanten, maar wel zeehonden, pinguins, paarden, tijgers en leeuwen. Vooral de leeuwen waren spannend...

brief

Vanochtend kwam Elise met het plan om een brief aan oma te gaan schrijven. Ze bracht het meteen ten uitvoer. Het resulteerde in een klein wit memoblaadje waar in potlood op stond

OMA MAGIK
METJOU EEN
HELMKOPEN
ELISE

Het geheel werd zorgvuldig in een envelop gedaan.
En dat hebben we dus gedaan toen oma arriveerde: een fietshelm voor Elises verjaardag gekocht. Ook al zelfbedacht. Je hoeft gaandeweg eigenlijk niets meer te doen als ouder - behalve af en toe een matig idee afwenden.

highlight

't Is erg, maar als food buff is het uitkomen van het tijdschrift met de grootste oplage van Nederland elke keer weer een klein feestje. Het ding zelf is niet food buffy maar gewoon lekker alledaags leesvoer. Het bestaat al sinds mijn kindertijd. Het gaat mee met zijn tijd en nooit verloren. Ongelofelijk, wat een concept. De bedenker mag met terugwerkende kracht een prijs krijgen. Tijd voor kop koffie en... de nieuwe Allerhande.

liedje

Hoe komen ze nou toch aan dat liedje? Een van de dingen die hier in huis veel wordt gezongen is 'Ik heb een toe-toe-toeter op mijn waterscooter, daarmee toe-toe-toeter ik naar jouououou....'

Meer dan dat kennen ze niet, maar ... waar komt het vandaan?

buitenkant

Ik hoor over een kennis van me met een jong gezin die op het punt van scheiden staat. Ik schrok, maar ben tegelijk verbaasd. Ik kijk naar fotoos van een familie op vakantie, van gelukkige kindertjes, van plezier. En toch gaan ze uit elkaar. Toch gaat het daar achter de voordeur dus niet goed. En ik reken in een achtergrondproces hoe vaak dit zal voorkomen. Hoeveel van mijn collega's? Hoeveel buren? Hoeveel ouders op de school van ons kind? Hoe vaak zie je niets aan de buitenkant? Waarom zou dat zo gaan?

kinderschaar

Gijs wil graag 'tnippen'. Hij zit aan de keukentafel met de grootste schaar die we hebben e n maakt dreigende bewegingen naar de dikke zaterdagkrant die daar vers ligt te wezen. Op zoek naar de kinderschaar dus. Daar zijn er minstens twee van, maar je weet natuurlijk nooit waar. Ik hoor mezelf door het huis roepen met deze bijna bijbelse zinsnede: 'wáááárrrrr is de kinderschaaaaaarrr??'
Elise knipt inmiddels met allerlei scharen zonder dat we ons bekommeren om de lengte of de scherpte. Gijs laat ik liever starten met een beginnersschaartje. Maar goed, schaartjes gelokaliseerd, Gijs aan de groene tafel geparkeerd. Hij gaat druk aan de slag met groene en rode blaadjes. Na verloop van tijd hoor ik 'Jaaaaaaa, het lúcht, ich tan tnippen!' Even later klaagt hij dat het niet gaat. Wordt boos. Wendt zich tot het plakband. Raakt verstrikt in een lange reep sellotape. Beklaagt zich luidkeels over de onhandelbaarheid van het knutselmateriaal hier te huize.

En nu zit de hele kinderschaar (all of two) aan de keukentafel met de strijkkralen.

tus

Terwijl hij allang met papa en Elise een boekje zou gaan lezen, komt Gijs naar beneden gestiefeld, autootje in de hand.

'Gijs... moet je niet lekker naar boven?'
'Ech wilt graag nog een TUS mama.'

Natuurlijk kan Gijs elk moment een dikke 'tus' krijgen. En nu is-ie weer tevreden naar boven.

leuk plan

't Was best een leuk idee, Mark moest praten in een radioprogramma en daarna zouden we wat gaan eten in H'sum. Maar helaas, sinds onze vertrouwde oppas E. in een andere stad is gaan studeren hebben we gebrek aan iemand-die-de-kinderen-op-kan-halen op zo'n moment. Uiteindelijk was Mark behoorlijk bijtijds terug en schoven we met zijn vieren aan voor heerlijke noodles met roergebakken prei, paprika, wortel en gemarineerde biefstukreepjes. Ook bést te doen, en nu kan er nog een lekker filmpje in de thuisbios achteraan.

werk

Met alle festiviteiten van de laatste dagen zou je bijna gaan vergeten dat er ook gewone dingen gebeuren. En eigenlijk gaan de zaken wel prima de laatste tijd. Ik zou liever mijn reguliere werk met de helft terugbrengen en die helft opvullen met DenDV zaken, maar zover zijn we nog niet. DenDV bubbelt intussen lekker door, er komen als vanzelf nieuwe contacten en ideëen langs de grapevine naar beneden gegleden. De vraag is op welk moment de tijd wel rijp is om er volledig voor te gaan.

party - the sequel

Vandaag ging het feest gewoon door voor Gijs. Op de Stampers hingen de vlaggen uit, stond een prachtige brandweerfeestkroon voor hem klaar en zaten we om 10 uur aan tafel voor een Gijs-wordt-drie feestje.

















Hij deed zelf driftig mee met het muziek maken en zingen en koos al zijn favoriete liedjes ('treintje ging uit rijden', 'de wielen van de bus'). Daarna blies hij drie kaarsjes uit en kreeg een mooi kado van Zoë (mét verjaardagskussen) en Andreas.

domestic goddess

Gijs had heel duidelijke culinaire wensen voor vandaag. Pizza moest het zijn, pizza met worst. Zelf uitgekozen dus, die salami-pizza, en ook zelf het toetje geselecteerd. Hij wees een klein bakje chocoladevla aan in het schap, maar toen ik hem aanduidde dat er ook literpakken van bestonden, begon hij helemaal te glimmen.

Chocola ('Toogola') is Het op het moment. Zal wel iets genetisch aan zitten. Toen ik vroeg wat voor taart het moest worden, aarzelde hij ook geen moment dus hebben we samen de Nigella Lawson store cupboard chocolate cake gemaakt vanmiddag. De makkelijkste cake ooit:

Half pakje boter smelten, 100 gram pure chocolade in stukken erdoor roeren en het vuur uitdoen. In een kom 2 grote eieren losroeren met een snufje zout, 150 gram witte basterd erdoor en een potje sinaasappelmarmelade. Door het chocomengsel roeren en 150 gram zelfrijzend bakmeel erdoor zeven en goed mengen. In ingevette springvorm van 22 cm, 50 minuten op 180 graden in de oven. Klaar. Eitje. Gijs heeft twee stukken op, Elise en ik elk een, en Mark zit nu volgens mij de rest op te eten beneden.

hoed

De verjaardagskroon was een hit, want door dit stukje mama-fröbel kon iedereen zien dat Gijs jarig was. Hij werd dus, tot zijn eigen tevredenheid, de hele dag gefeliciteerd en soms zelfs toegezongen. Het begon al op Elises school met de BSO leidster en Elises meester, het ging verder met de meneer bij de garage, die hem meteen koekjes aanbood en van wie hij op de werkvloer mocht gaan kijken. Daarna kreeg hij een banaan van de groentenman in de Albert Heijn en tussendoor vroeg iedereen ''zo, jij bent zeker jarig?' en 'word je al drie?!'. Kortom: Gijs was in zijn nopjes.

uitpakken

Kado's uitpakken is natuurlijk een prachtig privilege. Elise hield zich wonderwel, was niet jaloers en wel zeer geduldig. Eerst waren er kaarten, en tekeningen van de buurkinderen. Toen een pakje van Granny:














Een boek! Gijs ging onmiddellijk lezen.













Vervolgens een groot pak dat Elise zelf had uitgekozen in de speelgoedwinkel. Er zat een mooi viaduct voor Gijs' Duplotrein in, dat al uitgebreid getest is. En tenslotte het niet-ingepakte want véél te grote kado van ons: een zebra zitzak.