donderdag 20 september 2007

schoolfoto

whoeha!

Bij toeval kwam ik vandaag langs de personal-lease-pagina. Ik dacht al die tijd dat mijn leasecontract 4 jaar na startdatum zou eindigen, maar dit bleek 46 maanden te zijn. Met andere woorden: ik 'moet' (mág?) vóór Kerstmis een andere auto! Ik kijk al de hele avond auto-sites. 't Is weer een stuk duurder en onaantrekkelijker geworden, maar toch ook wel weer een beetje leuk. Een toekomstbestendig blik uitzoeken.

Mijn shortlist:

Renault Grand Scenic (da's mn favoriet momenteel)
Renault Scenic
Peugeot 307SW (misschien even informeren wat het kost om deze gewoon van de maatschappij over te nemen)
Citroen Grand C4 Picasso (héél leuk!)
Seat Altea XL

waarbij

Restauranthouders zijn net makelaars... of wetshandhavers... of... ach, eigenlijk zijn het gewoon mensen. Zoals zoveel beroepsgroepen hebben ook de menukaartschrijvers behoefte om hun jargon op te pompen met zinloze taaltoevoegingen. De politieman spreekt van bosschages als hij een struik bedoelt en de makelaar noemt een pand 'voorzien van riante raampartijen aan de voorzijde' als hij wil zeggen dat er een groot raam aan de voorkant is. De restauranthouder die wij gisteren troffen, zegt nooit simpelweg dat het vlees geserveerd wordt met saus x en bijgerecht y, maar dat op je bord een filet-abc ligt waarbij een saus van bladiebla en een blaadje frutsel.

ster

Dineren, zou ik zeggen. 'Eten' doet de Karpendonkse hoeve geen recht. Dat deze zaak een Michelinster heeft, verbaast me niet. Het was de vierde of vijfde keer sinds we in Eindhoven wonen en het was weer een prima ervaring. Niet alleen is er zo'n 1.3 fte per tafel aanwezig, ook krijg je een hand van de eigenaresse bij binnenkomst en is geen verzoek te vreemd. Ik at tonijn op een tomatensalade met pasta, als hoofdgerecht een tompouce van gegrillde groene asperges in bladerdeeg met een dragonsaus en crème brulée van advocaat met boerenjongens. Bij voor- en hoofdgerecht een verrassende Pinot Noir uit Oostenrijk, met een naam die deed denken aan de bekende thuisbakker Dr. Oetl*l (maar het niet was), bij het nagerecht een muskaatwijn uit Californië. De aankleding met amuses en friandises was als vanouds voortreffelijk. Mankeert er eigenlijk wel iets aan de Karp? Ach, ze hadden pech met de kwaliteit van hun tomaatjes, en ze zouden er goed aan doen de voorgerechten niet te koud te serveren. En helaas ging na een avond van voortreffelijke rust om vijf voor tien de muzak ineens aan, alsof de drie overgebleven tafels wat meer haast moesten maken omdat PSV-AjaxPraag allang begonnen was. Maar buiten dat was het weer uitstekend.

woensdag 19 september 2007

krabbeltje

In de Peugeot-baliemedewerker-opleiding staat het zo in het cursusmateriaal. Paragraaf 5.7.2, Intake: klant om toestemming vragen. 'Mag ik dan hier even een krabbeltje van u?'

Ik heb geturfd vanochtend. En 6 van de 6 keer zei de medewerker niet 'Wilt u hier onderaan tekenen voor de opdrachtbevestiging' maar 'Als u dan nu even een krabbeltje zet...'

dinsdag 18 september 2007

weer-m/v's

Wat is dat toch met weermensen op televisie dat het wel mode lijkt te zijn om niet te zeggen: 'een regenbui, een onweersbui' maar 'een drup regen' of 'een klap onweer'... Toch niet om aaaaaan te horen? Wat krijgen we nu nog meer: 'een waai wind' ...'een puf warmte'.... 'een ril kou'?

uitlaters

Gijs heeft een uitlaten-obsessie. Bij iedere auto móet hij even kijken of er wel een uitlaat onder zit en er ook bij vertellen dat 'onze BLAUWE auto OOK een uitlaat heeft. Hè mama?'

Vandaag parkeerde de schilder van de buren zijn busje net op de oprit toen wij op weg naar school gingen. Gijs deed zijn uitlateninspectie met verve en de schilder wees aan dat zijn bus TWEE uitlaten had.

Toen we even later terug kwamen, en de schilder kennelijk achter het huis aan het werk was, informeerde Gijs geïnteresseerd 'waar die meneer met die twee uitlaters nu toch was'...

zegen

Een eindje verderop gaat sinds gisteren de weg dicht. Elke ochtend om half zeven tot 10 en elke middag om vier uur tot zeven uur. Allemaal om het sluipverkeer tussen Nuenen en de A2 te stoppen. En ik moet zeggen: het is een zegen. Gisteren toen ik thuiskwam uit m'n werk kon je een kanon afschieten in de straat. Er staan 's ochtends geen rijen uitlaatgasdampers meer voor het stoplicht. Je kunt de oprit af om 8.30.

Dit is maar een experiment van 2 maanden maar ik hoop van harte dat het permanent wordt ingevoerd. De leefbaarheid ter plaatse is met tientallen procenten gestegen. Prinsjesdag is er niks bij.

maandag 17 september 2007

routemiep

Elise zit in de auto. We hebben oma naar het station gebracht. Bij de uitstapplek waar ook het busstation is, staat sinds kort een electronisch reizigersinformatiebord. Het geeft op verzoek audio-informatie aan de reiziger die een buslijnnummer intoetst. De meest gehoorde zin is: 'Dit lijnnummer is onbekend.'

En Elise, die door haar geopende raampje deze electronische aanwijzingen volgt, roept tevreden: 'Mam! Ik hoor een ROUTEMIEP!' Hoe je kind gewend raakt aan je Garmin.

woekeren

Het is een vlakte van beton en metaal: de gebouwen van LogicaCMG en VGZ, een parkeergarage ertussendoor en de enorme ramps die skaters graag gebruiken als hangout. 's Ochtends voor zevenen is het er kalm. In de kantoren zijn de beveiligingsmedewerkers de enige aanwezigen, een enkele vroege vogel uitgezonderd. Op een van de pleinen wordt gewerkt: hekken, pilonnen. Hoogwerker, kraan, vrachtauto's, zwaailichten. Dit is een stadsvlakte.

En tóch, en toch groeit er zomaar een kleine eenjarige van een of andere boom vanuit de diepte van de parkeergarage naar het licht toe. Langs die gevel van glas en staal komt-ie naar boven. 't Is maar een iel sprietje, met aan elke kant een paar blaadjes, maar hij ís er. Het bewijs dat mensen, als ze niet onafgebroken en eindeloos hun best doen om de baas te blijven, in no time overwoekerd zullen worden door de natuur. Nu ik erop ga letten, zie ik nog meer bewijzen. Naast straatmeubilair en onder bankjes groeien kleine stevige graspolletjes. Onder de schaarse telefooncel (hoezo telefooncel? wie gebruikt er nog een openbare telefooncel?) staat een klavertje zijn best te doen.

Vijf jaar geen onderhoud en het station van Eindhoven bestaat niet meer. Dan ligt er een prachtig stukje jungle daar.

zaterdag 15 september 2007

spetters

Op het Renz terrein stond een gezellig zwembadje opgesteld met een klein perkje ernaast, hek eromheen, kleine kunststof woninkjes op het terrein, wat nep-bamboe en een keurig loopbruggetje naar het water. Het stonk er lekker naar vis. Hier kamperen de Renz-pinguins.

aaaaai-poesje

Man aait zijn lieve katje.

spannend

In de Karpendonk is circus Renz weer neergestreken. Vanmiddag zijn we even gaan kijken. Dit maal geen olifanten, maar wel zeehonden, pinguins, paarden, tijgers en leeuwen. Vooral de leeuwen waren spannend...

brief

Vanochtend kwam Elise met het plan om een brief aan oma te gaan schrijven. Ze bracht het meteen ten uitvoer. Het resulteerde in een klein wit memoblaadje waar in potlood op stond

OMA MAGIK
METJOU EEN
HELMKOPEN
ELISE

Het geheel werd zorgvuldig in een envelop gedaan.
En dat hebben we dus gedaan toen oma arriveerde: een fietshelm voor Elises verjaardag gekocht. Ook al zelfbedacht. Je hoeft gaandeweg eigenlijk niets meer te doen als ouder - behalve af en toe een matig idee afwenden.

highlight

't Is erg, maar als food buff is het uitkomen van het tijdschrift met de grootste oplage van Nederland elke keer weer een klein feestje. Het ding zelf is niet food buffy maar gewoon lekker alledaags leesvoer. Het bestaat al sinds mijn kindertijd. Het gaat mee met zijn tijd en nooit verloren. Ongelofelijk, wat een concept. De bedenker mag met terugwerkende kracht een prijs krijgen. Tijd voor kop koffie en... de nieuwe Allerhande.

liedje

Hoe komen ze nou toch aan dat liedje? Een van de dingen die hier in huis veel wordt gezongen is 'Ik heb een toe-toe-toeter op mijn waterscooter, daarmee toe-toe-toeter ik naar jouououou....'

Meer dan dat kennen ze niet, maar ... waar komt het vandaan?

buitenkant

Ik hoor over een kennis van me met een jong gezin die op het punt van scheiden staat. Ik schrok, maar ben tegelijk verbaasd. Ik kijk naar fotoos van een familie op vakantie, van gelukkige kindertjes, van plezier. En toch gaan ze uit elkaar. Toch gaat het daar achter de voordeur dus niet goed. En ik reken in een achtergrondproces hoe vaak dit zal voorkomen. Hoeveel van mijn collega's? Hoeveel buren? Hoeveel ouders op de school van ons kind? Hoe vaak zie je niets aan de buitenkant? Waarom zou dat zo gaan?

kinderschaar

Gijs wil graag 'tnippen'. Hij zit aan de keukentafel met de grootste schaar die we hebben e n maakt dreigende bewegingen naar de dikke zaterdagkrant die daar vers ligt te wezen. Op zoek naar de kinderschaar dus. Daar zijn er minstens twee van, maar je weet natuurlijk nooit waar. Ik hoor mezelf door het huis roepen met deze bijna bijbelse zinsnede: 'wáááárrrrr is de kinderschaaaaaarrr??'
Elise knipt inmiddels met allerlei scharen zonder dat we ons bekommeren om de lengte of de scherpte. Gijs laat ik liever starten met een beginnersschaartje. Maar goed, schaartjes gelokaliseerd, Gijs aan de groene tafel geparkeerd. Hij gaat druk aan de slag met groene en rode blaadjes. Na verloop van tijd hoor ik 'Jaaaaaaa, het lúcht, ich tan tnippen!' Even later klaagt hij dat het niet gaat. Wordt boos. Wendt zich tot het plakband. Raakt verstrikt in een lange reep sellotape. Beklaagt zich luidkeels over de onhandelbaarheid van het knutselmateriaal hier te huize.

En nu zit de hele kinderschaar (all of two) aan de keukentafel met de strijkkralen.

donderdag 13 september 2007

tus

Terwijl hij allang met papa en Elise een boekje zou gaan lezen, komt Gijs naar beneden gestiefeld, autootje in de hand.

'Gijs... moet je niet lekker naar boven?'
'Ech wilt graag nog een TUS mama.'

Natuurlijk kan Gijs elk moment een dikke 'tus' krijgen. En nu is-ie weer tevreden naar boven.

leuk plan

't Was best een leuk idee, Mark moest praten in een radioprogramma en daarna zouden we wat gaan eten in H'sum. Maar helaas, sinds onze vertrouwde oppas E. in een andere stad is gaan studeren hebben we gebrek aan iemand-die-de-kinderen-op-kan-halen op zo'n moment. Uiteindelijk was Mark behoorlijk bijtijds terug en schoven we met zijn vieren aan voor heerlijke noodles met roergebakken prei, paprika, wortel en gemarineerde biefstukreepjes. Ook bést te doen, en nu kan er nog een lekker filmpje in de thuisbios achteraan.