barista

Gijs kan erg goed met de Nespresso overweg. Zo goed, dat hij de Hoofdkoffiezetter in dit huishouden is. Het heeft allerlei bijkomende voordelen, zoals dat hij de kleuren leert (verschillende cupjes) en nuttige kennis over groot/klein, vol/leeg en veel/weinig opdoet.

Hij deed vandaag zijn Muis schort aan en klom op de kruk en maakte een koffie voor Mark. Daarna ging hij, nog steeds mét schort, aan het werk aan zijn treinbaan. Toen Mark even later voor zichzelf een tweede kopje koffie maakte, kwam Gijs verbaasd aanrennen. 'Wat doe je nou papa??!! ICH wilde die toffie voor jou maachen!?'

Het aanbod om dan de volgende keer weer te mogen, kon hem niet bekoren. Een echte barista laat zich niet zomaar afschepen.

nah

Ergens ter hoogte van Vught begon het op te vallen dat de intercity wel héél erg l a n g z a a m kroop. Na enige tijd kwam het verlossende woord van de conducteur door de intercom. 'Dames en heren, we staan in de file om station 's-Hertogenbosch binnen te mogen rijden.' Whoeha! Met de trein in de file? Maar daarom néém ik de trein... om niet in de file te staan!?

Pip

Het is bijna onmogelijk om een scherpe foto te maken van ons bezoek van gisteren. Pip de pup stuitert als een rubber balletje de kamer door. Zodra je je 'op niveau' met haar begeeft (lees: op de grond zitten om een goede foto te kunnen maken) springt ze bovenop je of steekt haar neus in de kap van de lens. Intussen ligt Toby hooghartig in de bijkeuken op de wasmachine en kijkt minachtend naar al die drukte. Je ziet zijn gedachten gaan: 'wánneer is dit harige geval weer opgezooid en wát kan ik doen om dat proces een beetje te versnellen?'












Gelukkig worden alle peutertjes na verloop van tijd moe van spelen en rennen en zo ook Pip.

prutsontwerp

In de dubbeldekkerintercity's lijken de jashaakjes dan weliswaar op geamputeerde slabestekjes, maar dat is slechts optisch. Functioneel doen ze wat ze moeten. Echt Erkend Prutsontwerp is de combinatie van organisch-blobbende tafeltjes (ja, die nep-formica zalmoranje uitsteeksels zijn bedoeld als tafeltjes) en carréstoelen. Want in een tijd waarin 1 op de 2 reizigers met een laptop treint, is dat in deze treinen bijna onmogelijk zonder twee stoelen in beslag te nemen. Het tafeltje is te klein, te rond en te raar, en op schoot past niet omdat het tafeltje te groot, te zeer in de weg en te raar is. Tijd voor een nieuw modelletje dus.

poes in je keel

Elise heeft een hekel aan uit bad komen. De kou lijkt een verlammende werking te hebben - in plaats van zo snel mogelijk af te drogen en aan te kleden om het warm te krijgen, doet ze niks. Dat schiet natuurlijk niet op. Gisteren hielp ik haar en vroeg ondertussen of ze wist hoe die kleine bultjes op haar arm heetten. Maar het woord kippevel kende ze niet, en het Engelse goosebumps evenmin. In plaats daarvan huilde ze boos: 'Ik WIL geen ganzenbultenvel!'

Gijs daarentegen kan idioom wel waarderen. Vanochtend in de bakfiets schraapte hij luidruchtig zijn keel, en toen ik uitlegde dat dat 'een kikker in je keel' heet, zei hij: 'Nee mama, dat is een haartje van poes. Ich heeft en poes in mij teel.'

hapje muur

Ik hoop niet dat ik ooit door welke omstandigheid dan ook gedwongen word een soyazuivel-only dieet te volgen om in mijn calciumintake te voorzien. Het kan me nog steeds niet bekoren. Albert bracht vorige én deze week een bakje soya-yoghurt mee, en ik heb het eens aan een smaaktest onderworpen. Je moet zo'n product natuurlijk onbevooroordeeld tegemoet treden, net zoals je alcoholvrij bier vooral niet moet drinken ter vervanging van een pilsje maar eerder als een soort alternatieve frisdrank. Jammergenoeg bracht het vooral de herinnering terug aan mijn studentenbijbaan in een natuurvoedingswinkel. De winkel was leuk, de soyazuivel vond ik niks. En nog steeds heeft iedere hap een distincte gemalen-karton nasmaak. Het romige zuurtje van goede zuivel ontbreekt. De cruesli kan dat niet verhullen, en zelfs de textuur klopt niet helemaal. Jammer, Yofu. Als na de eerstvolgende kernramp de koeien allemaal groen licht geven in het donker, beperk ik me wel tot cashewnootjes en broccoli. En af en toe een hapje muur.

knopjes

Harrie Jekkers houdt van orkanen met mooie meisjesnamen, en ik houd van treinen die al klaar staan als je het perron op komt. De 7.02 staat nooit klaar, daar moet je op wachten. Meestal is-ie wel aardig op tijd. Vandaag viel me op dat ónder de treeplank bij de deur twee knoppen zaten. Deze knoppen gaven licht. Knoppen van hetzelfde type dat ook naast de deuren zit, op een normaal bereikbare hoogte. Knoppen die hard en geluidloos roepen druk op mij! Het gaat wat ver om 's ochtends voor zevenen op een koud perron te knielen en onder een treintreeplank te reiken naar een knop, maar de vraag wat er zou gebeuren heeft me toch zeker een kwartier bezig gehouden. Wat gebeurt er als je op die knoppen drukt? Valt het remblok eraf? Komt de railtenderstudent dan daar langs? Gaat er een alarm af? De meest sensationele scenario's komen voorbij in mijn hoofd.

Waarschijnlijk is het gewoon de deurontgrendeling.

boeddha

Het Thaise restaurant heeft het kleine stukje gemeentegroen voor hun perceel geadopteerd. In het anderhalve vierkante meter grote driehoekje staat geen boom meer. In plaats daarvan is er met zorg een klein tuintje gemaakt rondom een boeddhabeeld. En daar staat het in de dagelijkse weer en wind. Tussen boeddha en restaurant liggen twee trottoirs en een fietspad. Daar zoeven de forensen naar werk of huis, terwijl boeddha in alle rust het busverkeer overziet op het kruispunt.

spruitje

'Ik heb ooit wel eens een spruitje geproefd!' verklaart Elise zelfverzekerd. En vervolgens preciseert ze eerlijk: '...een schilletje van een spruit.'

this is the moment

'Jij kan geen baby's meer krijgen hè mama?' meldde Elise gisteren plompverloren.
'Oh - is dat zo?' was mijn eerste reactie - want voor zover ik weet is er niet zoveel veranderd in de randvoorwaarden daarvoor ten opzichte van vier of zes jaar geleden. Hoogstens dat ikzelf vier of zes jaar ouder ben en mijn capaciteiten op dat gebied dus vier of zes jaar belegener dan toen zijzelf op komst was.
'Ja, want jij hébt al twee baby's gekregen.'

Aha. Dus dan zit je aan je tax.
'Maar de mama van T. dan?' vraagt Mark. 'Hoeveel baby's heeft die gekregen?'
Elise denkt na.
'Ehhh, L., en N. en toen T. - drie!'
Dat opent perspectieven.
'En een papa heb je ook nodig om een baby te krijgen.'

Na mijn bevestigende antwoord verwacht ik de hele reeks vervolgvragen. Maar ons gesprek over de wonderen van het menselijk lichaam neemt een verfrissende wending.
'Mama - die buisjes waar je bloed door gaat, hoe heten die ook al weer?'
'Die heten aderen.'
'Zitten die ook in je lippen?'
Wonderen genoeg te ontdekken, daar heb je niet persé een baby voor nodig.

beleefd

In het weekend komen Gijs en Elise 's ochtends voor zevenen vaak even checken of wij al wakker zijn. Dan wordt er zacht-fluisterend gevraagd: 'mag ik tv kijken met Gijs?' of 'mag ich naar temeje?' en meestal zeggen wij dat dat akkoord is.

Daarna vertrekt het vroege bezoek weer en vragen wij of de deur dicht mag. Gijs sloot gisteren inderdaad de deur, en meldde daarbij beleefd: 'Slaap lecher!'

tom eens tijchen hier!

Ton

Ton is er 's ochtends vroeg bij. Zijn Versshop op de Balijelaan gaat al open als de buurtbewoners nog maar net aan ontbijt denken. Elke dag stopt de bus er bij de halte vlak ervoor. Er staat meestal een wazige werker in pak met een aktekoffer in zijn ene hand en een broodje kaas in de andere. Ton is immer goedgemutst. Smeert en belegt dat het een lust is. Zijn vers-imperium is twee winkels groot, vermoedelijk ooit de winkel van Ton sr. en de winkel van Ton jr. In het brute TL-licht staat jr met een groot blauw schort. Loopt naar de buurwinkel, de Andere Ton, haalt iets uit de vitrine daar en loopt weer terug. Intussen inspecteren vroege gasten de bacterie-yoghurtdrankjes in de koeling. Ontbijten bij Ton. Elke dag weer.

kwartet

Een vader zit met zijn zoon van een jaar of acht in de trein. Ze spelen kwartet. 'Mag ik van jou dan... van strafbare feiten... milieuvervuiling?' '...en ook winkeldiefstal?'

Inspirerend kwartetspel.

dudeljo

Gijs heeft het lied van de wielewaal geleerd. Hij zingt het dag in dag uit, een kwartier aan een stuk als het moet. Nu zit hij buiten op zijn fiets. Rijdt rondjes om de tuintafel, kijkt er ernstig bij. En onder die frons dudeljohoot hij erop los.

mooist

Ook op de allerdrukste dag is er altijd dat ene moment dat je volkomen ontroerd wordt door je kinderen. Nu liggen ze te slapen en als ik het licht uitdoe en ze nog even instop, zie ik net als elke dag hoe prachtig en bijzonder ze zijn. Hoe onafhankelijk en hoe klein. Hoe lief en hoe perfect. Echte mensen, echte kleine mensen die vanzelf groot worden.

draak

Het Spaanse volkslied heeft geen tekst. En omdat dat zo dom staat als je als voetballer 'meezingt' (nee, die gozâhs die precies 8 woorden van het Wilhelmus kennen zien er intelligent uit...) heeft het Spaans Olympisch Comité een wedstrijd uitgeschreven. De winnende lyrics zijn uitgelekt en worden voorgehouden aan de-Spanjaard-in-de-straat. Whoehahaha ...ze rollen zelf lachend over het trottoir of hun schoenveters springen uit hun schoenen van plaatsvervangende schaamte.

Frysk

Dit is de eerste keer dat ik een journaalitem zie dat níet over taal gaat, en waarbij de geïnterviewde toch volledig in het Fries spreekt. Met ondertiteling. Geweldig. Gave taal ook, Fries.

paars

Maandagavond had Elise een kanjer van een buil op haar voorhoofd. Op mijn vraag hoe dat zo kwam, knielde ze direct neer en demonstreerde precies hóe ze met haar hoofd het schoolplein raakte tijdens het spelen. 'Zó mama. Toen viel ik zó.' Het zag er dramatisch uit, maar een dag later was het ei geslonken en was het vooral nog een blauwe plek met schaafwond. Gelukkig staat rood/paars haar goed en combineert het leuk met de meeste kledingstukken en haarspeldjes.

sprookjes

TelSell failliet.
Land van Ooit failliet.

What's next?

Eurodisney?
Willem en Maxi?
Amerika?