panne aan de wipkip

nee... geen bandenpech. Gijs controleert of zijn 'paard' wel een staart heeft. Die zou je toch verwachten vlak boven de uitlater.

turn of the season

In het park stuiterden de krokusjes alweer de grond uit, en veel bomen hadden dikke knoppen.

























Toch lag er overal nog oud blad. De breekbare restanten van de herfst die allang voorbij is.

speurders

Vandaag deden we een geocache in het stadspark. Het was vooral een middag heerlijk buiten zijn, waar het 15 graden was.

De speurders op hun fietsen:










Onderonsje:

tafel

Elise fietst rondjes om de tuintafel. Ze zegt onafgebroken 'lekkerrijden-lekkerrijden-lekkerrijden'. Niet helemaal onafgebroken, na elke drie keer noemt ze een bijbehorend getal. 'Lekkerrijden-lekkerrijden-lekkerrijden-negen! Lekkerrijden-lekkerrijden-lekkerrijden-twaalf! Lekkerrijden-lekkerrijden-lekkerrijden-vijftien!' Tafel om tafel.

primeur

10 februari en ik zit in de tuin. Korte mouwen, kop thee. Het is heerlijk zonnig en lentefris. De fruitbomen bij de buren gaan binnenkort al hun bloesems openen, dat is te zien. Er komt wat verkeer langs, maar het meeste geluid komt van de rugby- en voetbalvelden aan de overkant. Buiten dat is het weldadig stil. Vogeltjes kwetteren wat, de kinderen kwetteren wat en dat is het wel.

ieder doet zijn eigen ding

Het gezamenlijk eten is klaar en dan komen we in dat kleine luchtledige totdat het tijd is voor bad&bed. Ieder doet zijn eigen ding. Elise scharrelt wat met de playmobil. Gijs bewondert zichzelf in de spiegel met BdB-helm en plastic gereedschap en verklaart luidop dat hij nu met de lego gaat spelen. Mark stuurt een email, ik lees wat nieuwsberichten. En poes coiffeert zijn staart op de stoel naast me. Dat is na tien minuten steevast weer voorbij. En nu is het voorbij doordat Elise cum panico naar me toe komt. 'Mama! Ik vrees dat jij die andere drie onder de kast uit moet halen!'

Maar mijn klein luchtledige is nog niet over. Dat doen we morgen wel. Al het tastbare kan best wachten tot na bad, bed en a longggggg sleep.

zwaaien

Op een van de tweehonderd paaltjes die de reling van de brug bij de Kamer van Koophandel vormen, staat een zwartleren handschoen. Vier vingers steken omhoog, de vijfde hangt. Gevonden voorwerp staat midden op de brug en zwaait: 'hallo, voorbijganger!'
Tweehonderd meter verder staat tot mijn stomme verbazing nóg een zwarte handschoen, dit maal op een houten paaltje bij de Zwarte Doos. Ze horen niet bij elkaar. Deze handschoen zwaait niet. Hij hangt treurig naar beneden. Die wordt niet meer opgehaald door het baasje, dat zie je aan alles.

weekend

Het is weekend. En de zon schijnt. De stemming op het perron wordt een klein beetje ingehouden-uitgelaten. Mensen mogen naar huis en ze zijn blij. Een man met een tasje van Jan de Groot: daar zitten Bossche bollen in, kan niet anders. Een kleuter huppelt achter zijn vader aan, een militair hangt zijn baret aan de jashaak in de intercity. Grote tevredenheid alom.

een koor van duizend voetstappen

Als je 's ochtends vanaf het perron de trap afgaat en de reizigerstunnel onder de sporen in stapt, gebeurt er altijd iets. Ongeveer halverwege valt het geruis en gedreun van het perron weg. Dan hoor je niet meer ál die pratende reizigers, ál die omroepberichten, de piepende wielen op het spoor, het gesuis van remmen. Dan hoor je enkel nog maar de duizenden voetstappen die door die gang gaan. Mensen die naar een ander spoor of naar de bus gaan, praten niet. De stationsgeluiden komen maar heel gedempt door. Alleen dat koor van duizend voetstappen.

de wauw

De wauw begint te komen.
De wauw die zegt: wauw.... we gaan naar Bath.
Wauw.... England.
Wauw.... vier weken terug in Somerset.
Wauw... een huis met meer verdiepingen dan ons eigen.
Wauw... weer even alles oppakken en 600 kilometer verplaatsen.

Golf en curries en the Gap en the Boater en Orange Grove en All Bar One en Milsom Street en Waterstone's en Sydney Gardens en the Balti House en the Paragon en Waitrose en Green Park Station en the Raincheck Bar en Sainsbury's en Homebase en SouthWest Railways en de Avon en en en....

dus dit is míjn stad?

Gisteren kwam ik na een werkdag terug naar huis. Ik stapte uit de trein in Eindhoven.

Ik zag een man in een dalmatiërpak.
Ik zag twee mensen op hoge leeftijd in boerenkielen die een frietje aten bij de barsnack.
Ik zag een jongen van een jaar of twaalf die een thuistapvaatje droeg.
Ik zag een baby met een bijenpakje aan.
Ik zag een man met haar in alle fluorkleuren gespoten.
Ik zag een paar studenten met Elvis-outfits.
Ik zag twee mannen die stonken naar bier en pis.
Ik zag een vrouw op middelbare leeftijd met een cheerleaderoutfit.
Ik zag drie koperblazers die te zat waren om te toeteren.

En ik dacht:
'...dus dít is mijn stad.'

aswoensdag

Morgen aswoensdag en daarom vandaag vastenavond. Pannenkoekenavond. Nou zijn wij hartstikke nepkatho's en bovendien hadden we drie buitenlandse gasten (2x Spanje 1x UK) , dus aten we vanavond Indonesisch en mórgen pas pannenkoeken. Mag natuurlijk niet. Afvalligen. Heidenen. Heerlijk leven zo.

mediageschiedenis

Hm, tja. Je kunt vinden van Peter 'Repelsteeltje' Beterweter wat je wilt, maar de man maakt wél mediageschienis. Hij is door heel Amerika plátgebeld afgelopen dagen. Wat een cliffhanger. En terwijl hij onthult hoe slinks hij en zijn team wel waren en hoe ze op onnavolgbare wijze Joran van der S. in een val lokten, pikt de rest van SBS een graantje mee. Hart van Nederland doet een extra uitzending. Wegmisbruikers gaat met het laatste kwartier door alle kijkcijferrecords. Impressive.

lente

Wat een beetje paracetamol al niet kan doen. Met een slok sinaspril op banjert Gijs alweer vrolijk door de kamer. Als wij een klein stukje van een bekend lied zingen, komt hij met zijn geheel eigen versie aanzetten, en omdat we allebei erg moeten lachen, doet hij er nog een schepje bovenop. Met de slappe lach om zichzelf stapt hij rond:

Als de lente komt/
dan stuur ik/
poes naar Amsterdam!

rastantje

Als Gijs zijn rastantje laat staan, is er echt iets niet in de haak.
En inderdaad, Gijs ligt sinds een uurtje ziek op de bank. Wil niet lezen, niet drinken, en zelfs geen abrikoos eten. Hij zucht, voelt warm en ruikt naar verkouden slijmvliezen. Dat wordt een dagje rustig aan doen.

*rastantje = Elisewoord voor croissantje

feestelijk

Het is extreem rustig hier op carnavalsgebied. Als je niet beter wist, zou je niet denken dat er wat gevierd werd dit weekend. Zo nu en dan zie je ze voorbij komen: een man op de fiets, met een malle gestreepte broek die op een normale dag direct een nominatie voor broekvandeweek zou opleveren en een kratje bier achterop. Gisterenochtend vroeg hoorde ik zachte hoempa uit een voertuig dat op bescheiden snelheid door de straat reed. Ik kreeg direct een visioen van een topzware praalwagen die slipte in de sneeuw en in slow motion omkantelde, aan alle kanten stuiterden en rolden gekleurde dingen weg en de carnavalsprinsessen in de top van het ding konden zichzelf ternauwernood in veiligheid brengen. Gebeurde natuurlijk niet. Het ding reed op een slakkengang verder. Dat is alles wat we hier merken van carnaval.

F&F

Het werd tijd voor wat groene blaadjes in huis. Buiten is het nog erg kaal, ondanks de kamperfoelies en de vijf meter brede passiebloem aan de schutting. Gisteren reed ik de mobilo dus naar het tuincentrum. De afgelopen jaren hadden we nauwelijks kamerplanten omdat de potaarde steevast verdween in duplo-kiepauto's en peutermondjes, maar tegenwoordig moet het wel weer kunnen. Eenmaal in het tuincentrum was de keuze nog niet triviaal. Alles lijkend op sprieten wordt door Toby aangevroten, dus dracena's en palmachtigen, hoe fraai ook, zijn een no-go. Smalle hoge dingen, erg leuk voor de wat legere gebieden in de ruimte, vallen onherroepelijk om bij een aanvaring met een loopfiets of een stokpaard. Kleurige bloemen zijn leuk maar ook onderhoudswensend, de medinilla die we in Amsterdam wat jaren hebben gehad, liet ik dus maar staan. Het werden twee robuuste én brede types, een ficus en een fatsia.
Extra zware potten eromheen. En daar staan ze dan, elk aan één kant van de kamer, in unisono de lucht te zuiveren. F&F.

vragen

Het ontbijt is een goed moment om met je vragen voor die dag te beginnen. Elise steekt direct van wal.
'Mama? In mijn klas zijn kinderen die Allah kennen. Ken jij Allah?'
Net als ik uitleg wie Allah is, komt de volgende vraag eroverheen.
'Als je dood bent, ga je naar de hemel, hè?
Ik zeg dat ik het niet weet, en dat niemand dat kan weten, en dat verschillende mensen verschillende dingen denken.
Elise heeft haar volgende vraag al klaar.
'Mama? Waarom mag ik niet elke dág een koek mee naar school in plaats van fruit?'
Als je vijf bent, zijn haast alle vragen van gelijk gewicht.

sneeuw

Op de schutting zitten drie merels, met steeds twee meter tussenruimte. Alledrie hebben ze hun veren opgezet, alledrie kijken ze onmiskenbaar chagrijnig en alledrie staan ze tot hun knieën in de sneeuw. SNEEUW! Er lag vanochtend een serieuze witte laag over alles. Zelfs over mijn hagelnieuwe al-tijd binnen gestaan mevrouwtje auto. Zoals dat hoort met sneeuw in de stad was het binnen no time een gore grauwe smurrie waar iedereen over uitgleed. Jammer.

'pap, mam, dit is m dan...'

'...de nieuwe.'

Mobilo de vroem.