er zit geen knop op je tv...

Het ene hippe Gerät is nog niet gearriveerd of het volgende is het huis alweer binnengedragen. We hebben een AppleTV. Hoge wauwfactor, knap kastje, minimalistisch ontwerp. Prachtige user interface, precies zoals je van Apple mag verwachten. Snel en strak. We worden al blij van de mogelijkheden: nooit meer gebrek aan content. Cross-referencing van andere klanten. Al je HDs accessen. Jammie. Na wat in-gestel vraagt Mark zich af hoe het ding eigenlijk... uit gaat. Er zitten namelijk nul knoppen op. Minimalistischer kan haast niet. Het mini-afstandsbedini (ook maar twee knoppen, welbeschouwd) biedt uitkomst.

Ploep.

slagboom

Ik rijd met Gijs op de achterbank de parkeergarage binnen.
'Weet je mama,' zegt Gijs, 'ik vind die slagboom helemaal niet prachtig!'
'Oh nee Gijs? Waarom dan niet?'
'Ik vind die slagboom niet prachtig want die is een heel groot beetje vies. Die moet schoongemaakt worden.'

En inderdaad. De slagboom is wit, rood en vooral heel erg vies en zwart.

just another day @ the office

Maandagochtend, kwart over zeven. Het is al heel erg licht, de dagen worden in hoog tempo langer. De trein komt langzaam op gang. De lange stroom wagons brengt mij vandaag bij het drukstbezochte winkelcentrum van Nederland: Schiphol. Niet om te winkelen, en ook niet om te vliegen. Er moet gewerkt worden. Plaatjes maken. Vliegtuigen en reclameborden. Paspoort mee, want we moeten ook áchter de douane.

[...]

Een paar uur later. Bij het meeting point in de hal zien we de man van Schiphol die ons vandaag zal begeleiden. Hij kijkt naar de grote blauwe portabrace alsof er een grote doos met akelige reuzetorren in zit, die elk moment zullen ontsnappen. 'Ehhh... ,' begint hij voorzichtig, '...zit dáár een camera in?'. Op ons bevestigend antwoord zegt hij: 'Ja, ik dacht al toen ik net de telefoon neerlegde, 'zei ze nou videoteam?'

Wat blijkt. De amateurs van het reclamebureau in de US of Parijs of weetikwaar die deze afspraak maakten, hadden even verzuimd erbij te melden dat we niet kwamen om te kijken maar om foto- en filmmateriaal van de campagne te schieten. Lozâhs.

Enfin. De man van Schiphol kan er verder weinig aan doen, maar er is geen schijn van kans dat we zonder aanmelden vooraf met camera's daar mogen rondlopen, in deze tijden van oranje dreigingen en SBS6 ongein. Kortom, we keren onverrichterzake weer terug. Ach ja. You win some, you lose some.

boek

Als je boek echt té spannend is om zomaar te gaan slapen... tja, dan blijf je lezen en lezen en uiteindelijk gebeurt er dit: (van wie zou ze dit hebben?)

lasserdelas

De lasser moet alwéér komen. De bovenste traptree staat gevaarlijk op afbreken. Misschien moet de hele middenstijl maar eens vervangen worden, kunnen we weer een tijdje vooruit. Het blijkt al net zo lastig om een lasser te vinden die het wil en kan doen op korte termijn, als om een loodgieter of andere gespecialiseerde vakmensen in te huren. De lasser die de vorige twee keer de treden weer vastmaakte, heeft pas volgende maand tijd. Maar de Gouden Gids is je Vriend, dus we gingen het web op. Lasbedrijven, regio Eindhoven. Heel wat hits, dus ik waag er een belrondje aan. De eerste heeft het over een termijn van 'een paar weken' (jawel. De kinderen vinden het nú nog een grote grap om over het grote tape-kruis op de tree heen te klimmen, maar daar gaat de lol vast ook gauw vanaf). De tweede doet niet van dit soort kleine klussen. De derde werkt niet op lokatie, alleen in zijn werkplaats. De vierde neemt niet op. De vijfde ook niet, maar die belt wel terug. Hij belooft die avond langs te komen om de zaak op te nemen, maar doet dat niet. De zesde komt morgen of overmorgen. We zullen zien.

wet van grote getallen

Elise telt de bladzijden van het dikke sprookjesboek. 'Tweehondernegentien, tweehonderdtwintig, tweehonderdeenentwintig, tweehonderdtweëentwintig... hahahaaaaa... DRIE tweëen!...'
Getallen doen het goed tegenwoordig, ze oefent zich suf op de abacus met optelsommetjes en tafels.

op?

Gijs checkt op een feestje of de taart écht op is...

compstenter

Als het aan Gijs lag, zat hij uren achtereen te petsi-en. De technisch lego zal de komende jaren in dikke stromen dit huis binnenvloeien. Hij verzint zelf boeiende constructies of kijkt ademloos toe. Nu maakt hij een compstenter. 'Een wát, Gijs?' 'Een compstenter!' zegt Gijs, alsof dat logisch en duidelijk is.

drogmetibla

Waar ik telkens weer zeer verwonderd over ben, is de marketing op flesjes en potjes van de drogist. De claims. 'Dermatologisch getest'- waar je dan direct achteraan kunt denken '...en al onze proefpersonen werden níet schoner maar kregen wel duidelijk meer enge uitslag.' 'Dringt tot diep in het haar door...' -whoehahaha, laat me niet lachen. Haar, da's harstikke dood weefsel. En die haarwortel wordt gevoed vanuit het bloed, een avocado eten heeft dus waarschijnlijk beduidend meer nut voor je algehele gezondheid (en daarmee voor je uiterlijk) dan hem in je haar smeren. Maar goed, de fabrikanten doen hun best om binnen de grenzen van de wetenschappelijkheid schematische vóór-na-plaatjes van haren aan te leveren, waarop duidelijk te zien valt dat alleen de haarschubben dichtgesmeerd worden door hun crèmespoeling, wat ongetwijfeld een positief effect heeft op het uiterlijk van het haar. Dat vrijwel niemand zo ernstig openstaande haarschubben heeft, tenzij je al vergaand in gemummificeerde staat verkeert, laten we buiten beschouwing. En dan, op de achterkant, een lang verhaal waarin alle ronkende termen vetgedrukt zijn, of schuingedrukt, of onderstreept, of in brute kapitalen, of een combinatie van twee of meer van deze. Terwijl voor goede shampoo eigenlijk maar twee regels gelden:

1) het moet knerpend schoon wassen.
2) het moet voortreffelijk ruiken.

Indien twijfel, dan prevaleert keuze twee. Een schoon wassende shampoo die niet adembenemend heerlijk ruikt, laat ik natuurlijk links liggen. Een heerlijk geurende shampoo daarentegen die misschien niet die laatste 20% haalt van de schonigheid kan het nog best tot in onze badkamer schoppen. De laatste keer dat ik met mijn hoofd in de zandbak zat, is alweer lang geleden en zulke hoeveelheden stylingproduct gebruik ik nu ook weer niet. Conclusie: de geur telt, de rest is zonde van je geld.

zo heel erg

'Mama...' zegt Gijs bij het naar beneden gaan. 'Ik wil zo graag naast jou zitten. Want ik ben zo heel erg verliefd op jou.'

stink alike

We aten linzensoep en er waren ook kleine broodjes. Gijs beperkt zich doorgaans tot zijn kleine broodje, maar wil daar wel erg graag boter op. Dat kan natuurlijk. Nu had ik ook een heerlijke rauwmelkse boerencamembert, zo'n stinkerd. Zoeen waarbij de rest van het gezin de koelkast niet vlug genoeg dicht kan meppen. Altijd te laat, de explosieve walm heeft zich al verspreid door de (bij)keuken. Muwhahaha, de wraak van de kaas.

Gijs wees op het doosje. 'Wat is dat?'
'Dat is stinkkaas Gijs.'
Ik verwachtte dat het daar wel bij zou blijven, maar Gijs zei: 'Mag ik ook stinkkaas op mij' broodje?'
'Natuurlijk mag jij dat. Ik zal het je eerst even laten ruiken.'
Gijs snuffelde behoedzaam aan het in cellofaan gewikkelde schijfje.
'Lekkere stinkkaas, mama.'
Hij schrok niet, integendeel. Dat wilde hij ook wel.
Hij kauwde tevreden een half plakje camembert weg.
Toen vond hij het genoeg.
Da's al heel wat, voor een eerste medestander op het gebied van stinkkaas.

provinciaals

Wat is dat toch, die behoefte om vanalles als provinciaals aan te duiden? Volgens mij wordt in 85% van de gevallen (of meer) eigenlijk Provençaals bedoeld. Als in 'naar een recept zoals het in de Provence had kunnen voorkomen', of 'met provençaalse kruiden'. En zeker niet 'uit de provincie'. Welke provincie? Bij de broodjescorner van het bedrijfsrestaurant is, zag ik vandaag, de Provinciaalse pistolet in de aanbieding. Albert Heijn maakt het helemaal bont, die weten echt niet wat ze willen en beweren op hun website 'Provenciaalse braadkip' in het assortiment te hebben. Dat is dan zeker een plat pratende gekruide kip uit Frankrijk die voor het eerst met de trein mag?

held belt boer

Gijs is vooral into superhelden omdat Elise into superhelden is. Elise heeft liefst dagelijks een dosis MegaMindy nodig, en als dat onverhoopt niet mocht lukken, dan bezweert ze het onheil door de tune ten beste te geven. Op haar onnavolgbare wijze natuurlijk.

'... 'k ben een echte superheld,
die elke boer op aarde belt...'

Tja. Ik moest meteen denken aan dat ene karakter uit Douglas Adams' Hitchhikers-trilogie-in-vijf-delen. De man die onsterfelijk was en als remedie tegen de daarmee onvermijdelijk gepaard gaande verveling zichzelf had voorgenomen om ieder wezen in het universum te beledigen. Op alfabetische volgorde. Dat ging dan ongeveer als volgt:

[ruimteschip landt, man stapt uit en wendt zich tot 3 mm groot slakje]
'Llandwynnghtst Krept'niugyonn?'
'Ja?'
'Je bent een ongelofelijke oetlul.'
[man stapt weer in ruimteschip, vertrekt en laat verbouwereerd slakje achter.]

Zonder ruimteschip kun je beter bellen, om al die boeren aan te spreken. Zelfs als superheld (die elke boef op aarde velt.)

écht nieuws

Radio 1 besteedde vanochtend op prime-nieuws-time, ergens tussen 7 en 8, zeker tien minuten aan een item over schrikkelbabies. Helaas voor ze waren de exemplaren die afgelopen nacht werden geboren in het ziekenhuis waar hun reporter stond, zo poliklinisch dat ze allang weer thuis waren met hun schrikkelpapa's en -mama's. Daarom deden ze maar een vraaggesprekje met een trotse moeder van een niet-schrikkelbaby, met vragen van het type 'vindt u het nou jammer of juist níet dat uw baby op de 28e is geboren?' Daarna volgde nog een oproep om toch vooral te mailen of SMSsen naar het Radio1-Journaal als je vandaag jarig bent om over je ervaringen te vertellen.
Tjee. Wordt de enige publieke zender met serieuze berichtgeving nu óók al de babbelbox die hij op zondagochtend al is? (Aanrader voor iedereen die op zondag te vroeg wakker is: luister zo tussen 6 en 7 eens naar de rubriek waarin bellers mogen vertellen waar zij zich aan ergeren. Inzendingen variëren van klachten over GTST tot hondepoep, je lacht je rot. Maar dat terzijde.)

nifjes

Als je zo een paar weken met een andere auto hebt geleefd, ontdek je langzaamaan de kleinigheden en de eigenaardige trekjes van je nieuwe voertuig. Dat-ie, ondanks meer dan 200 kilo extra, toch een stuk lichter rijdt, zal wel komen doordat het geen zware dieseltank is maar een vederlicht benzine-danseresje. Na die maand ben ik helemaal ingesteld op de nifjes: de automatische parkeerrem, waar je gewoon even flink doorheen moet gassen, of het feit dat-ie je bij -4 graden pas na een paar straten rijden door middel van een naargeestig piepje vertelt dat het glad zou kunnen zijn. Alsof je niet al minutenlang had staan krabben op die immense voorruit. Kekke features heeft-ie ook. Wanneer je 'm in zijn achteruit zet, draait de rechterbuitenspiegel automatisch in de laagste stand, zodat je ziet hoe je rechterachterwiel nét niet de stoeprand raakt. Het nut van een automatische stand op koplampen of een regensensor is me inmiddels ook duidelijk. Wat ik nu nog moet vinden is de sneltoets om die automatische stand voor de ruitenwissers ('ruimtewissers' zegt Gijs) voor de komende paar minuten uit te schakelen. Want in de wasstraat leidde dat tot een interessante verrassing.

een-acht-whatever

Er komen opvallend veel meer reclames voor nummeropzoekdiensten langs tegenwoordig. Ik werd er vanochtend door gewekt met een opgewekte quasi-sketch op de radio (doe dan maar liever piepjes), ze staan in de kranten, komen op tv en daarnet zag ik in een ritje van 3 minuten door Eindhoven zeker 4 billboards en mupi's die gevarieerde redenen aanvoerden waarom ik hun nummerdienst moet bellen. Maar... niemand belt toch meer een nummerdienst? Iedereen hééft toch al die nummers al - voorgeprogrammeerd, op internet of desnoods, desnóóds als allerlaatste redmiddel op die kringlooppapieren pagina's die bij ons ieder jaar weer ongebruikt op de oudpapierstapel vallen? En dan nog. Als je niet direct de beschikking hebt over zo'n nummer, wat kan er dan zó belangrijk zijn dat je EEN EURO DERTIG, ik herhaal EEN EURO DERTIG!! gaat betalen voor een opzoek-m/v? Dan bel je toch je vrienden, je moeder, je secretaresse, de kat van de buren desnoods? Ik stel me bij deze beschikbaar als open source nummerzoeker voor alle bloglezers die inthefield om een nummer verlegen zitten. Laten we een guerillanetwerk van nummeropzoekers beginnen. Gratis. Als wederdienst. Weg met een-acht-dingesdiensten, en vooral: wég met hun stomme reclames.

nu! nieuw!

De AH-XL waar ik nogal eens kom, experimenteert met nieuwe producten. Vorige keer hadden ze netten met een kilo rode paprika's voor maar 1,50 ofzo. Uitstekende knapperig-fris-zoete paprika's die het nog lang volhielden ook. Vandaag hadden ze netjes met een kilo kleine avocadootjes. Cocktail-avocado's, volgens het etiket. Of nee: avocado aperitivo. Nog beter. Market-your-food. Zeven zaten er in het net, en ze zijn voortreffelijk met een scheutje truffelolie en wat zout. Net een uitgelepeld bij de lunch. Ik heb me voorgenomen om nóg minder vlees te kopen en nóg meer te investeren in alle heerlijke groenten en fruit. Vandaar dat ook de eerste doos aardbeien van dit jaar alweer in de koelkast gesignaleerd is. Geen Hollandse natuurlijk, maar wel héérlijk.

singing horseman

Eindelijk, na heel veel jaren, bezit ik weer een exemplaar van de CD "The song of the singing horseman" van Jimmy McCarthy. Jarenlang had ik een cassettebandje, maar dat verwerd net als andere bandjes tot een mistig blokje ruisdrager en inmiddels misschien wel tot poeder of een plakkerige magnetische spaghetti. De CD is al jaren niet meer te krijgen, downloaden op een of andere eMule of KaZaa was niet mogelijk. Amazon kende 'm wel, maar leverde niet. Gelukkig hebben ze een tracking service. Die zoekt tegen een vooraf bepaalde prijs en houdt dat desnoods maandenlang vol. Ik vond 15 pond een aardig maximum bedrag, dat ene exemplaar dat er bleek te zijn voor 82 pond (!) heb ik laten liggen. Dat ging nou ook weer wat ver.

Tot drie keer toe vroeg Amazon me of ik mijn zoekopdracht echt wel wilde verlengen, en tot drie keer deed ik dat. En eindelijk, na 10 maanden zoeken, was het zover. Ergens in Engeland was een internethandelaar in tweedehands muziekdragers die hem wel aan me wilde opsturen voor 15 pond. En nu ligt-ie hier, het is 'm echt. Erg goed om weer te horen na zoveel jaren. Het zure van Jimmy M. is dat veel van zijn muziek veel beter is uitgevoerd door anderen dan door hemzelf. Hij heeft bij mijn weten dan ook maar 1 cd gemaakt. De meeste nummers hebben we al lang op cd's van Mary Black, Christy Moore of Maura O'Connell. Toch zijn deze ook erg de moeite waard. De muziek is opvallend zachtmoedig en kalm. Soms houdt de orchestratie het midden tussen Keltisch en Oriëntaals. Ik heb het ding onmiddellijk geript voor mijn iPod. Die raak ik alvast niet meer kwijt.

negen snurkjes en een stinger

Gijs mag dan inmiddels in staat zijn om het hele alfabet technish correct uit te spreken, gelukkig zijn er nog altijd woorden die hij niet precies treft, bijvoorbeeld omdat hij ze voor het eerst tegen komt. Vandaag zat hij tevreden in het kinderklappertje van de AH-winkelwagen, in plaats van zelf alle lokale oudenvandagen van hun steunsokken te karren met een mini-uitvoering. In zijn hand een stinger, aldus Gijs. Waarmee hij van mij alle streepjescodes mocht stingen. Eenmaal uitgestingd stonden we bij de zelfdoekassa en kregen we negen snurken. Gijs had al de hele route door de winkel de snurkjes becommentarieerd die hij overal om zich heen zag. De stinger moest in de winkel achterblijven, maar de snurkjes mochten gelukkig mee naar huis.

genetisch

Elise mag met de oude compact-digi foto's maken. Ze scharrelt door de tuin en knipt hier en daar: een struik, de kauwen op de schuur, de lucht, haar voeten. Dan opeens zie ik haar iets doen wat ik zelf had kunnen fotograferen. De groenbak staat open en ze maakt een foto van de inhoud. Net als ik twee jaar geleden mijn camera in een glasbak in Reims hield. Zal wel iets genetisch zijn dus.