dit soort herrie

Elise kijkt Madagascar.
Mark bouwt technisch lego.
Gijs pendelt tussenbeide.
Op tv wordt gegild.
Dan komt hij weer aanrennen en neemt plaats aan de tafel.
'Ik ga nu hier zitten.' verklaart hij stellig. 'Want dit soort herrie kan ik nu niet hebben.'

zoals u wilt

Al weken staan de merkwaardig androgyne portretten aangeplakt op de borden langs de straat. Het Nationale Toneel speelt As You Like It. Wij waren al geheel in de stemming, want hadden een theaterdiner gereserveerd in Park&Pluche alvorens de zaal in te gaan. Tonijntartaar, knoflookrisotto en ossehaas, tiramisu. Een lekkere Chileense rode wijn. Dessertwijn. Koffie. Alle tijd, want al om 6 uur gestart. En om half negen begon de voorstelling. De zaal maar tweederde vol, maar wel goed geconcentreerd. Het was gek, onderhoudend, sexy, spannend aangekleed, uitstekend te volgen, en even humoristisch als -bij tijden- schunnig (zoals je van Shakespeare mag verwachten).

voorrangskomkommer

Bij het stoplicht mag Elise op de knop drukken. Ze leunt vervaarlijk richting de stoeprand vanaf haar fietsje, maar komt weer netjes in evenwicht terug.
'Wacht ...op.... groen' leest ze.
'Wacht op groente!' zeggen wij tegelijk.
'Dus eerst mogen de erwtjes en preien enzo. En als er een komkommer langs komt, heeft die voorrang!'
Hoe je ooit verkeersregels moet leren met twee van zulke rare ouders is een raadsel.

verdriet

Kocht ik exact een week geleden voor het eerst een boek van Hugo Claus... Eindelijk Het verdriet van België in bezit... en een week later gaat-ie dood.

bootkasteel

De bus rijdt in Utrecht onder het spoor door via een tunneltje. Aan de wanden affiches van allerlei concertzalen, theaters en musea. Vorige week hing er ineens een aankondiging van een Piranesi-expo in Teylers. Die zouden Elise moeten inhuren, als gids. Ze zei vorige week ineens, wijzend op de ene Piranesi naast de boekenkast: 'Nú weet ik wat daarop staat. Het is een ...bootkasteel!'

Niet gek gedacht. De architectonische stijl, de stoomwolken, het grote rad dat eruit ziet als een stuurwiel...

bewaren

Zo nu en dan overtreft het resultaat van een experiment de verwachtingen. Zo lukte het probeersel van dinsdag wel erg goed, zo goed dat ik toch maar onthoud hoe ik het ook alweer maakte, ook al gebruik ik nooit een recept. Deze uitstekende wraps doen we vast nog eens. Voor twee personen en één Gijs nam ik vijf kant-en-klare tortilla's en een ingevette ovenschaal. Daarvoor had ik al klaar: een half gefruit uitje met een blik kidneybonen, een klein preitje erdoor gesnipperd en flink wat komijn. In een andere schaal een salsa van twee trostomaten, een zoete puntpaprika, de andere halve ui en een teen knoflook, alles zeer klein gesneden. Wat koriander, peper en peterselie erdoor, en een beetje limoensap. In de tortilla's ging eerst een schep bonen, daarna een schep salsa en dan een lepeltje creme fraiche. Provisorisch dichtvouwen (blijft namelijk toch nooit zitten) en een dikke laag old Amsterdam erop, even in de oven. Makkie. Viel ook niks aan te bewaren.

irritation minuscule

De sleutel van de ZF-VB (Zeer Fijne Vroem Bak) heeft een metalen deel dat dwars door het zwarte Citroënblokje loopt. Er zit een klein metalen knopje op, en als je dat indrukt, springt uit één kant van het blokje de sleutel naar buiten, als een Zwitsers zakmes in de verkeerde kleur.
Die metalen strip geeft helaas elke keer dat ik de sleutel in het contact steek, een klein electrisch schokje. En ik háát statistiek. 't Zijn de heel héél kleine dingen die het doen.

zelflerend systeem

Gijs zegt: 'Weet je papa, ik dench... heej? wat zeg ik nou? ...hahaha.... ik denKKKK....'

logisch

'Mama!' zegt Elise tevreden. 'Nú weet ik hoe je kunt weten of er een kuikentje in een ei zit of niet.'
'O ja?' zeg ik.
'Ja. Want als die kip getrouwd is met een haan, zit er wél een kuikentje in een ei, en als de kip níet getrouwd is met een haan, zit er geen kuikentje in.'
Simpel.

er zit geen knop op je tv...

Het ene hippe Gerät is nog niet gearriveerd of het volgende is het huis alweer binnengedragen. We hebben een AppleTV. Hoge wauwfactor, knap kastje, minimalistisch ontwerp. Prachtige user interface, precies zoals je van Apple mag verwachten. Snel en strak. We worden al blij van de mogelijkheden: nooit meer gebrek aan content. Cross-referencing van andere klanten. Al je HDs accessen. Jammie. Na wat in-gestel vraagt Mark zich af hoe het ding eigenlijk... uit gaat. Er zitten namelijk nul knoppen op. Minimalistischer kan haast niet. Het mini-afstandsbedini (ook maar twee knoppen, welbeschouwd) biedt uitkomst.

Ploep.

slagboom

Ik rijd met Gijs op de achterbank de parkeergarage binnen.
'Weet je mama,' zegt Gijs, 'ik vind die slagboom helemaal niet prachtig!'
'Oh nee Gijs? Waarom dan niet?'
'Ik vind die slagboom niet prachtig want die is een heel groot beetje vies. Die moet schoongemaakt worden.'

En inderdaad. De slagboom is wit, rood en vooral heel erg vies en zwart.

just another day @ the office

Maandagochtend, kwart over zeven. Het is al heel erg licht, de dagen worden in hoog tempo langer. De trein komt langzaam op gang. De lange stroom wagons brengt mij vandaag bij het drukstbezochte winkelcentrum van Nederland: Schiphol. Niet om te winkelen, en ook niet om te vliegen. Er moet gewerkt worden. Plaatjes maken. Vliegtuigen en reclameborden. Paspoort mee, want we moeten ook áchter de douane.

[...]

Een paar uur later. Bij het meeting point in de hal zien we de man van Schiphol die ons vandaag zal begeleiden. Hij kijkt naar de grote blauwe portabrace alsof er een grote doos met akelige reuzetorren in zit, die elk moment zullen ontsnappen. 'Ehhh... ,' begint hij voorzichtig, '...zit dáár een camera in?'. Op ons bevestigend antwoord zegt hij: 'Ja, ik dacht al toen ik net de telefoon neerlegde, 'zei ze nou videoteam?'

Wat blijkt. De amateurs van het reclamebureau in de US of Parijs of weetikwaar die deze afspraak maakten, hadden even verzuimd erbij te melden dat we niet kwamen om te kijken maar om foto- en filmmateriaal van de campagne te schieten. Lozâhs.

Enfin. De man van Schiphol kan er verder weinig aan doen, maar er is geen schijn van kans dat we zonder aanmelden vooraf met camera's daar mogen rondlopen, in deze tijden van oranje dreigingen en SBS6 ongein. Kortom, we keren onverrichterzake weer terug. Ach ja. You win some, you lose some.

boek

Als je boek echt té spannend is om zomaar te gaan slapen... tja, dan blijf je lezen en lezen en uiteindelijk gebeurt er dit: (van wie zou ze dit hebben?)

lasserdelas

De lasser moet alwéér komen. De bovenste traptree staat gevaarlijk op afbreken. Misschien moet de hele middenstijl maar eens vervangen worden, kunnen we weer een tijdje vooruit. Het blijkt al net zo lastig om een lasser te vinden die het wil en kan doen op korte termijn, als om een loodgieter of andere gespecialiseerde vakmensen in te huren. De lasser die de vorige twee keer de treden weer vastmaakte, heeft pas volgende maand tijd. Maar de Gouden Gids is je Vriend, dus we gingen het web op. Lasbedrijven, regio Eindhoven. Heel wat hits, dus ik waag er een belrondje aan. De eerste heeft het over een termijn van 'een paar weken' (jawel. De kinderen vinden het nú nog een grote grap om over het grote tape-kruis op de tree heen te klimmen, maar daar gaat de lol vast ook gauw vanaf). De tweede doet niet van dit soort kleine klussen. De derde werkt niet op lokatie, alleen in zijn werkplaats. De vierde neemt niet op. De vijfde ook niet, maar die belt wel terug. Hij belooft die avond langs te komen om de zaak op te nemen, maar doet dat niet. De zesde komt morgen of overmorgen. We zullen zien.

wet van grote getallen

Elise telt de bladzijden van het dikke sprookjesboek. 'Tweehondernegentien, tweehonderdtwintig, tweehonderdeenentwintig, tweehonderdtweëentwintig... hahahaaaaa... DRIE tweëen!...'
Getallen doen het goed tegenwoordig, ze oefent zich suf op de abacus met optelsommetjes en tafels.

op?

Gijs checkt op een feestje of de taart écht op is...

compstenter

Als het aan Gijs lag, zat hij uren achtereen te petsi-en. De technisch lego zal de komende jaren in dikke stromen dit huis binnenvloeien. Hij verzint zelf boeiende constructies of kijkt ademloos toe. Nu maakt hij een compstenter. 'Een wát, Gijs?' 'Een compstenter!' zegt Gijs, alsof dat logisch en duidelijk is.

drogmetibla

Waar ik telkens weer zeer verwonderd over ben, is de marketing op flesjes en potjes van de drogist. De claims. 'Dermatologisch getest'- waar je dan direct achteraan kunt denken '...en al onze proefpersonen werden níet schoner maar kregen wel duidelijk meer enge uitslag.' 'Dringt tot diep in het haar door...' -whoehahaha, laat me niet lachen. Haar, da's harstikke dood weefsel. En die haarwortel wordt gevoed vanuit het bloed, een avocado eten heeft dus waarschijnlijk beduidend meer nut voor je algehele gezondheid (en daarmee voor je uiterlijk) dan hem in je haar smeren. Maar goed, de fabrikanten doen hun best om binnen de grenzen van de wetenschappelijkheid schematische vóór-na-plaatjes van haren aan te leveren, waarop duidelijk te zien valt dat alleen de haarschubben dichtgesmeerd worden door hun crèmespoeling, wat ongetwijfeld een positief effect heeft op het uiterlijk van het haar. Dat vrijwel niemand zo ernstig openstaande haarschubben heeft, tenzij je al vergaand in gemummificeerde staat verkeert, laten we buiten beschouwing. En dan, op de achterkant, een lang verhaal waarin alle ronkende termen vetgedrukt zijn, of schuingedrukt, of onderstreept, of in brute kapitalen, of een combinatie van twee of meer van deze. Terwijl voor goede shampoo eigenlijk maar twee regels gelden:

1) het moet knerpend schoon wassen.
2) het moet voortreffelijk ruiken.

Indien twijfel, dan prevaleert keuze twee. Een schoon wassende shampoo die niet adembenemend heerlijk ruikt, laat ik natuurlijk links liggen. Een heerlijk geurende shampoo daarentegen die misschien niet die laatste 20% haalt van de schonigheid kan het nog best tot in onze badkamer schoppen. De laatste keer dat ik met mijn hoofd in de zandbak zat, is alweer lang geleden en zulke hoeveelheden stylingproduct gebruik ik nu ook weer niet. Conclusie: de geur telt, de rest is zonde van je geld.

zo heel erg

'Mama...' zegt Gijs bij het naar beneden gaan. 'Ik wil zo graag naast jou zitten. Want ik ben zo heel erg verliefd op jou.'

stink alike

We aten linzensoep en er waren ook kleine broodjes. Gijs beperkt zich doorgaans tot zijn kleine broodje, maar wil daar wel erg graag boter op. Dat kan natuurlijk. Nu had ik ook een heerlijke rauwmelkse boerencamembert, zo'n stinkerd. Zoeen waarbij de rest van het gezin de koelkast niet vlug genoeg dicht kan meppen. Altijd te laat, de explosieve walm heeft zich al verspreid door de (bij)keuken. Muwhahaha, de wraak van de kaas.

Gijs wees op het doosje. 'Wat is dat?'
'Dat is stinkkaas Gijs.'
Ik verwachtte dat het daar wel bij zou blijven, maar Gijs zei: 'Mag ik ook stinkkaas op mij' broodje?'
'Natuurlijk mag jij dat. Ik zal het je eerst even laten ruiken.'
Gijs snuffelde behoedzaam aan het in cellofaan gewikkelde schijfje.
'Lekkere stinkkaas, mama.'
Hij schrok niet, integendeel. Dat wilde hij ook wel.
Hij kauwde tevreden een half plakje camembert weg.
Toen vond hij het genoeg.
Da's al heel wat, voor een eerste medestander op het gebied van stinkkaas.