Verregend Koninkrijk

...Elises verspreking (volgens mij weet ze best dat het 'Verenigd' is), ik vind hem té goed.

voorleesontbijt

scheldkanonnade

In navolging van het tafereel in het bad onlangs hoor ik nu beneden wat halfslachtig-halflachend gemopper. En daarna Gijs die roept 'Dahag, kakkerlak!' en de deur dichtdoet om naar boven te lopen. Daardoor hoor ik net niet wat Elise terugroept, maar het is iets als 'Dahag, poepchinees!'


Poepchinees?! Dat is toch hartstikke seventies om dat te zeggen? Van wie hébben ze dat?

want-factor

I want.
Driedubbele gadgetwaarde.
Je eigen holodeck. Ik zie Grootse Mogelijkheden.

op kamp

Gisteren vertrok-ie, slaapzak op de rug, beveroverhemd aan ("dat is een beverblóes mama"), beversjaal om ("beverdás!"). Helemaal stuiterig, waarschijnlijk net zoals zijn groepsgenootjes.

Halverwege de middag kwam-ie weer thuis. Speelde wat met Elise en zijn nieuwe skates. Meldde dat hij even naar boven ging.

Een uurtje later ging ik maar eens poolshoogte nemen. Bij binnenkomst in zijn kamer vond ik eerst dit:



















Want zo'n slaapzak en -matje, dat kwak je natuurlijk het makkelijkst pal ín de ingang van je kamer.

Daarna zag ik dit:

Rozemarijn vroor dood,

...althans, zo ziet het er wel uit.

Daarom reed ik vandaag een klein doosje vol familielid, ook Rozemarijn genaamd, de tuin binnen. Samen met de nichtjes Melisse, Salvia en Mentha Piperita en het bijna-anticonceptivum Estragon mogen ze het kruidenbed weer vol maken. Daar kwam al de lavas in volle glorie uit de grond gestuiterd, en ook de bieslook en de oregano doen hun best. De thijm lijkt tevreden met de vrieskoude winter en is het juist beter gaan doen, zowel de nederige gewone thijm als de opschepperige citroenthijm zien er goed uit.

Ik ben wel benieuwd of het lukt om de kwetsbare dragonplantjes heel te houden, tussen de wilde aardbeien (die zijn zó onvoorzichtig) en de woekerende oregano (die omarmt zo verstikkend), maar het is de moeite van het proberen waard. Verse dragon is zover ik weet bijna alleen maar bij de Hanos verkrijgbaar en die is politiek even not done.

het BPM orakel

Ik lees voortaan nooit meer 'bruto per maand' - dat hoeft ook niet als je geen maandsalaris meer hebt. Ik lees voortaan: 'blood pressure measurement'. Gisterenochtend mocht ik na 24 uur piepjes, pufjes en hijgjes het veeleisende 8x10 kastje weer achterlaten bij de assistente van de huisarts. Het kastje bleek redelijk gemakkelijk in de omgang, alleen hoogst ontevreden over elke vorm van vervoer. Metingen in de auto of op de fiets moesten steevast opnieuw. Dan kun je nou eenmaal niet je arm even laten hangen zolang het manchet nog niet gereed is met meten. Rijden tussen het zware vrachtverkeer op de Hurk is daar zeer ongeschikt voor. Voor het overige was het een kwestie van domweg uitzitten.

Vanochtend overhandigde de huisarts me een rapport van vier kantjes. Het orakel had gesproken. Het had geconstateerd dat ik eigenlijk een heel nette bloeddruk heb, keurig binnen de normaalheidsgrenzen, met een brave 15%-dip gedurende de nacht en slechts één meetfout. En één torenhoge piek, en die was courtesy ING, die gisterenochtend doodleuk het volledige saldo van mijn zakelijke rekening vijf minuten lang van de radar haalden. Ik dacht op zijn minst dat ik voor 15k geskimd was, en hing al in de wacht bij de voice-response-juf om mijn beklag te doen, toen het uit de lucht gegrepen getalletje van 808 euro weer veranderde in mijn eigenlijke saldo. Direct daarop zakte mijn bloeddruk weer naar 120/85. Dank u ING.

Alleen die hartslag hè.
De internist zei een paar jaar geleden: "U hebt nou eenmaal een snel hart. Niets aan doen. Het werkt prima."
"Het lijkt wel of je twee hartslagen hebt," zei de huisarts, "één snelle en één langzame."
Tuurlijk. Ik stelde mezelf onmiddellijk voor als een of andere wappie character uit Alien Nation, waar alle verder tamelijk antropomorfe aliens twee harten hebben. Ik drink ook graag karnemelk tenslotte. Heeft dan niet iederéén een hartslag voor the fast lane en een voor het kalme werk?

Behandelen was alleen nodig als ik er last van had. Nou, liever niet dan, dank u. Want aan een betablokker zit je de rest van je leven vast met een beetje pech.

Dus ik zit weer thuis, en kijk naar mijn mooie rapport. Het voelt als een klein overwinninkje op het kastje.

PIEPPP-brrrrrrrrrrrrrrrrrrrr-pfffffffffffsj

En dan ga je dus naar de huisarts voor dat meetkastje.

Kastje omgedaan, manchet om.
Test 1.
PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.
ERROR 3.

"Hm." zei de huisarts, en rommelde wat aan het manchet.

Test 2.
PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.
ERROR 1.

"Momentje." zei de huisarts, en rende naar boven.
Bij terugkomst meldde hij: "Het apparaat is niet tevreden over je polsslag."

Whoehahahaha! Kastje van 10x8 cm 'is niet tevreden over mijn polsslag'?!

Huisarts maakte ter plaatse een ECG (jawel, dat KAN dus allemaal, gaaf zeg). Er rolde een geruststellend strookje papier uit de printer met een heel bekend patroon erop. Guess what? Mijn hart doet het.
"Hm." zei de huisarts weer. "Gewoon regelmatig. Beetje snel, maar gewoon regelmatig."

Kastje weer omgedaan.
Test 3.
PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.
Kastje tevreden.

Nu elk kwartier, en vannacht elk half uur. PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.

doorgelicht

"Uitstekend." constateert de huisarts en noteert de uitslagen van al het preventieve onderzoek in mijn dossier. Hoera, ik ben weer goedgekeurd voor de komende periode. Pas over twee jaar weer een mammografie.
"Maar...", gaat hij verder en tuurt op zijn scherm, "hoe lang is die laatste 24-uurs bloeddrukmeting eigenlijk geleden? Ah, ik zie het al. Minstens 3 jaar. Laten we dat ook maar gelijk even doen."

Nu heb ik een afspraak voor morgen, overmorgen én de dag daarna.

Laten we het er maar op houden dat je dat ook maar beter goed in de gaten kunt houden.

Kids on Ice

TNG

In mijn altijd maar doorgaande kijkwoede (documentaires, reclames, en soms ook fictie) bekeek ik -studiemateriaal hè...- weer eens wat oude uitzendingen van Star Trek. The Next Generation, wat toch eigenlijk wel dé Star Trek is, ook al was het niet de eerste reeks.

Maar wát een ouderwetsigheid. Komt dat nou door de 4:3 aspect? Komt het door de ongelofelijk knullige decors? De suffe nep-planeetoppervlakken? De onvoorstelbaar tuttige enemies? De even onverstoorbare als voorspelbare verhaallijnen?

Heerlijk.
Als je daarmee al rijk kunt worden, dan komt het wel goed.

het sneeuwt in mijn thee

De bloesems dwarrelen naar beneden, in mijn theeglas, op de tafel, op mijn boek. Dikke hommels vliegen in grote cirkels om de smakelijke bloempjes heen. De beestjes zijn weer terug dus de lente kan van start gaan. Na de witte bloesems komen nog de knophulzen van de beuk, en de roze blaadjes van de prunus. Nog even en de bomen zijn weer kaal, althans, wat bloemen betreft, dus zo lang het nog kan zit ik en geniet van de sneeuw in mijn thee.

wakker

Buiten komt er net een prachtige geel-en-roze kleur aandrijven vanuit de richting Gerwen-Nederwetten. Als ik de achterdeur open om een teen naar buiten te steken, rent een enthousiast miauwende Toby naar binnen. Ik dacht eerst de enige te zijn die wakker was, maar als ik boven kom met mijn koffie, hoor ik Gijs in zijn kamer spelen met auto's en stoplicht, onderwijl mompelend over zijn twee wiebeltanden die er bíjna uit zijn. Ik hoop dat ze een beetje haast maken, want ontbijt, diner en alles wat ertussen ligt aan mondactiviteiten, wordt zo nu en dan ineens dramatisch bekort door de beide gebitselementen.

Elise roept me vanuit haar hoge vesting en fluistert "psst, mama, hebben wij het boek 'De Fantastische Meneer Vos'?" Ik zeg dat ik dénk dat Mark dat wel heeft, maar misschien in het Engels. Ze concludeert tevreden dat we dan nog maar 5 boeken van Roald Dahl hoeven om zijn oeuvre compleet te hebben. Dat klopt, zolang ze zich nog niet aan het volwassen werk waagt.

In de slaapkamer hoor ik Radio 1 aan gaan, dwars door het brute misdaadverhaal of een wetenschappelijk artikel. Ik lees nog vlug de nodige mails, tweets en blogs. Vroege ochtend en ieder doet zijn eigen ding.

telduivels

Ik rijd de dames naar de eerste schaatsshow. Achterin hoor ik:

E: heej Yentl, waren we nou bij 21.000 of bij 23.000?
Y: bij 23.000.
E: Ok, mooi, ik heb er nog honderd bij gedaan dus dan zijn we nu bij 23.100.
Y: Ok. 23.101. 23.102,...
E: ...23.103...

En ik sorteer vertwijfeld voor richting de Eindhoofse binnenring.

Eager Beaver

Pasen op school

Greater Potholia breidt uit

Het was hier in de directe omgeving ook voor de winter al droevig gesteld met het wegdek. Sinds het Fliedner-kruispunt aangepast werd en Peppelrode een ambitieuze semi-wolkenkrabber is, hadden we hobbels, scheuren en gaten te kust en te keur in de O-laan. Maar deze winter is, zoals overal in het land, het asfalt pas echt goed kapotgevroren. In heel Eindhoven vallen gaten waar je bij staat. En 't blijft niet bij lullige kuiltjes, het zijn forse kraters waar je auto met een doffe dunk in wegzakt als je er overheen rijdt. Op veel plekken worden noodvullingen aangelegd, en sommige straten zien eruit als een dicht weefsel van strepen reparatie-teer. En het werk gaat maar door, het zware verkeer fikst niet alleen brute nieuwe fly-overs en drive-throughs en no-light-connections maar ook eindeloos veel gaten, gaten en nog eens gaten.

Tegen de tijd dat dat allemaal gereed is, komt de winter weer.

opvoeden: zó 2009

Ik denk dat ik een ouwe zeikerd word. Dat lijkt me wel wat. Het zal me in elk geval goed af gaan, zorgvuldig op elke jeugdige slak wat zout strooien.

We waren vanavond bij de MacDonalds. Dat hadden we al eeuwen geleden beloofd aan Elise: bij het halen van het A-diploma zouden we naar de MD gaan. Kinderen helemaal in de gloria. Als totale MD-nitwits hadden wij ons natuurlijk niet gerealiseerd dat zaterdagavond rond zessen het ultieme MD spitsuur is. Wat een HEKSENKETEL van gillende kleuters en krijsende peuters en rennende babies en vinex-pubers... nahja. Yougetthepicture. Het is MD dus je wordt toch nog verbijsterend snel geholpen en we gingen wegens weinig plek lekker even buiten zitten. Het was qua weer best te doen.

Er waren veel kinderen aan het spelen, en een van de geliefde spelletjes was blijkbaar over de tafels lopen en van tafel naar tafel springen. Elise wilde ook zoiets maar dat heb ik haar verboden, uitgelegd dat je thuis ook niet op de eettafel loopt en dat andere mensen ook niet graag hun hamburger neerleggen waar zij zojuist met haar mogelijk-hondenpoep-schoenen stond. Dat snapte ze eigenlijk ook wel. Maar het viel me wel tegen hoe weinig ouders iets zeiden van hun kroost dat over de tafels holde. Wél het personeel van de MD, dat bij toerbeurt naar buiten werd geschopt door de lokale manager om de kinderen beleefd maar dringend te vragen van de tafels af te gaan. Er zaten namelijk aan diverse tafels ook gewoon mensen te eten.

Na een tijdje kwam er wel een moeder, die naar haar kind riep. Aha, dacht ik, ik ben dus niet de enige. Maar wat zegt die moeder: "Bootje schat, niet op de tafels staan hoor, want dadelijk val je..." DUHUH. Nee joh, dadelijk springt jouw dochter in mijn milkshake!

Ach ja.
Gelukkig heeft Gijs nog even, in zijn beste hooligan-modus, een demo gegeven van hoe-aanslag-bestendig zo'n gekleurd plastic speelpaleis dat naast elke MD staat, wel is.
Op de terugweg heb ik stiekem aan Elise gesuggereerd dat ze bij haar B-diploma misschien wel pizza wil eten ergens.

Splash

grapjas en lolbroek

Elise en Gijs doen om het hardst hun best om moppen en raadsels te onthouden. Ik weet niet welke het leukst zijn, die nog helemaal nieuw en vers zijn omdat Elise ze zojuist in de Donald Duck heeft gelezen, of die mopjes met een meterslange baard die door Gijs worden opgediept. Hij moet dan zelf zo hard lachen dat hij al halverwege gierend van zijn stoel rolt en zelden het eind van het grapje bereikt.

Met deze kwam Elise vandaag aan: het is geel en zwart en het niest. Na mijn mislukte pogingen (een hommel met een hoestbui? een verkouden banaan met een zwarte bermuda?) kwam het antwoord: "...een ha-cheetah!" En toen hadden we dus allebéi de slappe lach.