zaterdag 18 september 2010
vrijdag 17 september 2010
slimme combinatiemarketing
Er valt een foldertje op de mat. Een boekje van het lokale zwembad annex de sportschool. MOTIVATION staat er met grote witte letters boven een foto van een blije twintiger in een zwembad die de hipste badmuts draagt die ik ooit heb gezien. En daaronder: 'Gym & Swim no excuse special'.
Zo. Dat klinkt goed.
Ik ga er eens even rustig voor zitten op de bank. Als ik het boekje open, rolt er een inlegvelletje uit. 8 kortingsbonnen met on-waar-schijijijnlijke aanbiedingen. Van de lokale McDonalds.
Zo. Dat klinkt goed.
Ik ga er eens even rustig voor zitten op de bank. Als ik het boekje open, rolt er een inlegvelletje uit. 8 kortingsbonnen met on-waar-schijijijnlijke aanbiedingen. Van de lokale McDonalds.
da'fife is in da'house
Elise heeft gisteren op school een eerste dwarsfluitles gehad. Omdat ze nog wat klein is om meteen met kleppen en fullsize te spelen, begint ze zoals veel jonge dwarsfluitstarters op een fife. Gelukkig voor onze perfectionist kwam er meteen een redelijk geluid uit, en kan ze al een liedje spelen. De fluitjuf had gezegd dat ze voor kerstmis maar een echte dwarsfluit in haar stocking moest vragen.
how very unpleasant
Twee weken geleden stond er een foto van Elise in de krant. Uiteraard was ze geweldig trots en hangt het betreffende krantenartikel nog steeds aan alle prikborden in huis.
Gisteren stond er in diezelfde Bath Chronicle een nogal zuur ingezonden episteltje van iemand die een hekel lijkt te hebben aan kinderen in het algemeen, en geschminkte kinderen in het bijzonder. Nou klonk dit als een overgekookte bejaarde zeikaardappel type 'vooral geen aandacht aan schenken', maar de briefschrijver meende in zijn (haar?) betoog te moeten refereren aan de foto van MIJN DOCHTER. Op dat moment wordt het roofdier in elke ouder natuurlijk wakker geschud, want Van Je Kind Dienen Ze Af Te Blijven. Ook met respectloos gemekker in de krant.
Ik kon dus niet anders dan een snedige reactie terug te sturen naar de Bath Chronicle, waarvan ik natuurlijk hoop dat-ie ook in de gedrukte versie geplaatst mag worden. De bijval vanuit allerlei richtingen is trouwens ook geweldig. Vooral van locals die vinden dat ik me nog hoogst beschaafd uitdruk. Eenieder die deze verbale oorlogvoering op de voet wil volgen, of eraan wil bijdragen, kan terecht op http://tiny.cc/zrdsw
Gisteren stond er in diezelfde Bath Chronicle een nogal zuur ingezonden episteltje van iemand die een hekel lijkt te hebben aan kinderen in het algemeen, en geschminkte kinderen in het bijzonder. Nou klonk dit als een overgekookte bejaarde zeikaardappel type 'vooral geen aandacht aan schenken', maar de briefschrijver meende in zijn (haar?) betoog te moeten refereren aan de foto van MIJN DOCHTER. Op dat moment wordt het roofdier in elke ouder natuurlijk wakker geschud, want Van Je Kind Dienen Ze Af Te Blijven. Ook met respectloos gemekker in de krant.
Ik kon dus niet anders dan een snedige reactie terug te sturen naar de Bath Chronicle, waarvan ik natuurlijk hoop dat-ie ook in de gedrukte versie geplaatst mag worden. De bijval vanuit allerlei richtingen is trouwens ook geweldig. Vooral van locals die vinden dat ik me nog hoogst beschaafd uitdruk. Eenieder die deze verbale oorlogvoering op de voet wil volgen, of eraan wil bijdragen, kan terecht op http://tiny.cc/zrdsw
woensdag 15 september 2010
heroic smell
Het parkeerterrein van de Sainsbury's heeft meerdere kwaliteiten. Niet alleen is er vrijwel altijd plek en kun je er redelijk veilig met je kinderen lopen, ook staan er car wash heroes. Dat zijn meneren (ik heb nog geen car wash heroines kunnen ontdekken) in gele hesjes die over het algemeen brokkelig Engels spreken en een spif karretje bij zich hebben dat tot de rand toe volgeladen is met schoonmaakspulletjes. Als je bij aankomst een hero aan zijn hesje trekt en een tientje betaalt, is na terugkomst van je boodschappen je auto met de hand gewassen, in de wax gezet en aan alle kanten opgewreven. Ik bedacht me maar eens out te splashen en nam dus de full monty, met interieurverzorging en al. Waarbij je dashboard ook opgewreven wordt en de miljoen koekkruimeltjes die je kinderen op de achterbank lieten vallen, nu eens Niet door jezelf weggestofzuigd hoeven worden.
En ik moet zeggen, het was elke penny waard. De auto glimt, de banden zijn schoon, de vloer is weer zichtbaar. Alleen had ik me natuurlijk niet gerealiseerd dat bij een full interior cleaning ook een paar poefjes luchtverfrisser uit een naar perzik geurende spuitbus horen...
Nou is synthetische perzik altijd nog iets beter dan de vage natte-geiten-lucht die er nog in dit voertuig hing wegens het vervoeren van een mud was-debacle, dus al met al kunnen we constateren dat experiment car wash hero geslaagd is.
En ik moet zeggen, het was elke penny waard. De auto glimt, de banden zijn schoon, de vloer is weer zichtbaar. Alleen had ik me natuurlijk niet gerealiseerd dat bij een full interior cleaning ook een paar poefjes luchtverfrisser uit een naar perzik geurende spuitbus horen...
Nou is synthetische perzik altijd nog iets beter dan de vage natte-geiten-lucht die er nog in dit voertuig hing wegens het vervoeren van een mud was-debacle, dus al met al kunnen we constateren dat experiment car wash hero geslaagd is.
dinsdag 14 september 2010
trommel met wit, trommel met bont
Sinds zaterdag wilde de behoorlijk oude wasmachien (van een C-merk) niet meer. Hij liet zelfs de laatste was niet los. Wassen deed-ie wel, maar leegpompen, ho maar.
Toen we na lang proberen de oester openwrikten, plensde er een liter of wat aan water naar buiten. Gauw weer dichtgeklapt en opgedweild. Het vergde wat gepruts, maar uiteindelijk hadden we dan toch het ding uit en open en de was, die kletsnat was en inmiddels behoorlijk muf rook, eruit.
Gisterenmiddag stond ik voor een gesloten deur bij de Lovely Laundry in Daniel Street. Dicht, twee dagen maar liefst, vanwege de installatie van nieuwe waterleidingen. Moet ook gebeuren natuurlijk, maar helaas net nu. Tijd voor een andere wasserette had ik niet, en de Spruce Goose, om de hoek van ons oude huis, is weliswaar onderweg naar school, maar véél te ver om die vele kilo's wegende natte was naartoe mee te slepen.
Vandaag ben ik dus alsnog op pad gegaan, met een krat behoorlijk naar natte herdershonden meurende kletsnatte was en en passant dan ook maar een grote blauwe IKEA tas vol nog droge was. Het werd de Widcombe Launderette, een toonbeeld van ongezelligheid en TL-buizen, zonder bankje en met uitsluitend onuitnodigende mededelingen aan de muur, verpakt in plastic mapjes met omgekrulde randjes. Toen ik met hulp van de lokale news agent en Lenny's Coffee voldoende munten van £1 en 20p bijelkaar had geschraapt, mocht mijn was verdeeld over twee industrial-size machines een paar pretpark-rondes draaien. Helaas waren de machines van het merk IPSO-wash allemaal bezet, dus ik moest het doen met de SpeedQueen en de coinamatic.
Naast 7 industriële wasmachines stonden er ook 4 reusachtige gasdrogers, waardoor het aangenaam warm was, maar er hing een licht gasluchtje. Van dat typische Engelse aardgas, dat krijgt een net iets andere geurstof dan het Nederlandse gas mee. Naast mij stond een meneer met drie drogers tegelijk in gebruik - duidelijk een frequent bezoeker. Toen zijn eerste machine piepte, opende hij de deur en begon 40 paar donkerrode rugbysokken maat 43-47 te sorteren.
Ik zag Gijs' bottenshirt, Elises lievelings-roze-jurkje en minstens 20 onderbroeken tevreden tumblen. Na een dik uur kon ik met een gigantische berg droge was weer naar huis.
Toen we na lang proberen de oester openwrikten, plensde er een liter of wat aan water naar buiten. Gauw weer dichtgeklapt en opgedweild. Het vergde wat gepruts, maar uiteindelijk hadden we dan toch het ding uit en open en de was, die kletsnat was en inmiddels behoorlijk muf rook, eruit.
Gisterenmiddag stond ik voor een gesloten deur bij de Lovely Laundry in Daniel Street. Dicht, twee dagen maar liefst, vanwege de installatie van nieuwe waterleidingen. Moet ook gebeuren natuurlijk, maar helaas net nu. Tijd voor een andere wasserette had ik niet, en de Spruce Goose, om de hoek van ons oude huis, is weliswaar onderweg naar school, maar véél te ver om die vele kilo's wegende natte was naartoe mee te slepen.
Vandaag ben ik dus alsnog op pad gegaan, met een krat behoorlijk naar natte herdershonden meurende kletsnatte was en en passant dan ook maar een grote blauwe IKEA tas vol nog droge was. Het werd de Widcombe Launderette, een toonbeeld van ongezelligheid en TL-buizen, zonder bankje en met uitsluitend onuitnodigende mededelingen aan de muur, verpakt in plastic mapjes met omgekrulde randjes. Toen ik met hulp van de lokale news agent en Lenny's Coffee voldoende munten van £1 en 20p bijelkaar had geschraapt, mocht mijn was verdeeld over twee industrial-size machines een paar pretpark-rondes draaien. Helaas waren de machines van het merk IPSO-wash allemaal bezet, dus ik moest het doen met de SpeedQueen en de coinamatic.
Naast 7 industriële wasmachines stonden er ook 4 reusachtige gasdrogers, waardoor het aangenaam warm was, maar er hing een licht gasluchtje. Van dat typische Engelse aardgas, dat krijgt een net iets andere geurstof dan het Nederlandse gas mee. Naast mij stond een meneer met drie drogers tegelijk in gebruik - duidelijk een frequent bezoeker. Toen zijn eerste machine piepte, opende hij de deur en begon 40 paar donkerrode rugbysokken maat 43-47 te sorteren.
Ik zag Gijs' bottenshirt, Elises lievelings-roze-jurkje en minstens 20 onderbroeken tevreden tumblen. Na een dik uur kon ik met een gigantische berg droge was weer naar huis.
zondag 12 september 2010
zaterdag 11 september 2010
woensdag 8 september 2010
RE
Ondanks dat wij zelf niet religieus zijn en in sommige gevallen zo atheistisch als een bloemkool, zitten onze kinderen wel op confessionele scholen. In Nederland een RK school omdat dat dé buurtschool is en bovendien een uitstekende keuze qua sfeer en onderwijskwaliteit, in de UK een CofE school omdat er nou eenmaal geen keuze wás. Bovendien zijn er hier bijna geen openbare scholen.
Dat deert beide kinderen niet. Integendeel, ze vinden het allemaal wel interessant, religie. Gijs wist me vanmorgen haarfijn uit te leggen hoe dat zat met die haan op de kerktoren, inclusief het driemaal verraden. En dat terwijl wijzelf hier en daar nog wel eens een kansje laten liggen. Bij het uitpakken van de boekendozen keek hij geringschattend naar de drie plankjes boeken die mee zijn naar Engeland en informeerde droog: "Zit daar eigenlijk wel een bijbel bij?"
Elise maakte vandaag een heel andere, minstens zo interessante mix van nature en nurture. Op mijn vraag 'had je nog maths vandaag?' kwam het antwoord 'ja, we moesten een tekening maken van hoe wij denken dat God eruit ziet.' Ik was even perplex. 'Maar dat is toch geen maths? Had je soms RE?'
'Ooooooh ja, dat kwam daarna!'
'En hoe wist jij nou dat je RE-teacher jullie die opdracht gaf?'
'Gewoon, dat kon ik verstaan natuurlijk. Want God is in het Engels ook gewoon God hoor.'
Dat deert beide kinderen niet. Integendeel, ze vinden het allemaal wel interessant, religie. Gijs wist me vanmorgen haarfijn uit te leggen hoe dat zat met die haan op de kerktoren, inclusief het driemaal verraden. En dat terwijl wijzelf hier en daar nog wel eens een kansje laten liggen. Bij het uitpakken van de boekendozen keek hij geringschattend naar de drie plankjes boeken die mee zijn naar Engeland en informeerde droog: "Zit daar eigenlijk wel een bijbel bij?"
Elise maakte vandaag een heel andere, minstens zo interessante mix van nature en nurture. Op mijn vraag 'had je nog maths vandaag?' kwam het antwoord 'ja, we moesten een tekening maken van hoe wij denken dat God eruit ziet.' Ik was even perplex. 'Maar dat is toch geen maths? Had je soms RE?'
'Ooooooh ja, dat kwam daarna!'
'En hoe wist jij nou dat je RE-teacher jullie die opdracht gaf?'
'Gewoon, dat kon ik verstaan natuurlijk. Want God is in het Engels ook gewoon God hoor.'
geruststellende gedachten
Geruststellende gedachte hoor - the right side of the road wordt hier ook gebruikt. Als de nood aan de man is, en de sirenes moeten aan, neemt een Engelse brandweerauto de rotonde óók gewoon rechtsom, zag ik net op Laura Place.
Laura Place, waar sinds we hier wonen al minstens 6 keer een flesje zeep in de fontein in het midden werd leeggekieperd, zodat elke keer weer een poollandschap van schuim en bubbels over het plein waait, tot de parkeermeters en de bomen vol zitten met zeepbellen. Zou iemand soms vinden dat de fontein niet schoon genoeg is? Als ze de alomtegenwoordige beestjesdoderzeep nemen, is het ook nog eens ontsmettelijk. Kennelijk lukt het minstens eens per week weer ongezien. It makes Laura Place smell funny, but keeps it nice and clean.
Laura Place, waar sinds we hier wonen al minstens 6 keer een flesje zeep in de fontein in het midden werd leeggekieperd, zodat elke keer weer een poollandschap van schuim en bubbels over het plein waait, tot de parkeermeters en de bomen vol zitten met zeepbellen. Zou iemand soms vinden dat de fontein niet schoon genoeg is? Als ze de alomtegenwoordige beestjesdoderzeep nemen, is het ook nog eens ontsmettelijk. Kennelijk lukt het minstens eens per week weer ongezien. It makes Laura Place smell funny, but keeps it nice and clean.
maandag 6 september 2010
zondag 5 september 2010
knip van de dag
In Duitsland verbaas ik me altijd over de manier waarop vlees wordt aangeprezen in de lokale reclameblaadjes. Waar de supert om de hoek zijn druifjes knapperig en fris fotografeert, en zijn bronwater haast van de pagina af laat spetteren, ziet het vlees er steevast onappetijtelijk uit. Grote hompen dood beest, oneindig opgestapelde grauwe karbonaadjes, kiloknallers met vetranden waar geen sportschool meer aan helpt. Een onsmakelijke parade uit een derderangs porno-horror.
Hier in de UK gaat dat stukken subtieler. Het vleesschap is wel vol, dat wel. Vol met British en Irish en heel af en toe Argentinian. Ook vol met organic en free-range: blije koeien en vrije kippen die er hoe dan ook minder vrij en blij uit zien nu ze in een plastic bakje onder een cellofaantje met een prijssticker resideren. In de reclamefolders staat geen hornoparade, maar wel onbegrijpelijke lichaamsdelen van willekeurige dieren waarbij dan vermeld staat 'knip van de dag' of 'slagers' beste!'
Vlees - en dan vooral de roasts en stews - zijn wel een ding in dit land. Het koelvak is groot, in de categorie meat and poultry. Het diepvrieseiland ook. Ook het kantenklaarschap wekt verwondering. Blikjes ham: snap ik. Blikjes gehaktballetjes: op het randje. Maar blikjes pie-vulling of blikjes stoofschotel, daar heb ik nog geen relatie mee kunnen en willen opbouwen. Britten wel, kennelijk. Zelfs fliffende Bekende UK koks laten zich met naam en toenaam fotograferen op pouches met inhoud die voor de toevallige voorbijganger nog het meest wegheeft van hondenvoer-met-hier-en-daar-een-worteltje.
De cuts of the day heb ik nog niet geprobeerd, we hebben het gehouden bij wat organic beef mince en een scharrelkipfiletje. Die woonden naast het schap met lamb, en dát snappen Gijs en Elise. Waarom eten mensen dan lam? Da's zielig! Ik draaide het standaardverhaal af: is dat zieliger dan koe? Of vark?
Ja. Dat Vonden Zij Zieliger Dan Koe. Of Vark.
Strategie-vegetarisme lag voor de hand. "Okee, ik vind het uitstekend om voortaan vegetarisch te eten. Geen enkel punt. Maarre, dan leggen we de worstjes (scharrelworstjes!) en bacon (blije bacon!) voor het ontbijt ook even terug, okee?"
Dat viel niet in hele goede aarde. Vooral Gijs is namelijk de vleesgeworden flexitariër (pardon our French in dit verband): tijdens het ontbijt lust hij álles, tijdens het diner niets dan brood. "Maar mama, kun je dan niet alleen vlees van blije dieren kopen?"
En dat doen we dan maar. Geen cut-of-the-day, geen kiloknaller en geen pouch met Jamie-O-gecertificeerd hondenvoer. Een organic chipolata. En ze zijn nog lekker ook.
Hier in de UK gaat dat stukken subtieler. Het vleesschap is wel vol, dat wel. Vol met British en Irish en heel af en toe Argentinian. Ook vol met organic en free-range: blije koeien en vrije kippen die er hoe dan ook minder vrij en blij uit zien nu ze in een plastic bakje onder een cellofaantje met een prijssticker resideren. In de reclamefolders staat geen hornoparade, maar wel onbegrijpelijke lichaamsdelen van willekeurige dieren waarbij dan vermeld staat 'knip van de dag' of 'slagers' beste!'
Vlees - en dan vooral de roasts en stews - zijn wel een ding in dit land. Het koelvak is groot, in de categorie meat and poultry. Het diepvrieseiland ook. Ook het kantenklaarschap wekt verwondering. Blikjes ham: snap ik. Blikjes gehaktballetjes: op het randje. Maar blikjes pie-vulling of blikjes stoofschotel, daar heb ik nog geen relatie mee kunnen en willen opbouwen. Britten wel, kennelijk. Zelfs fliffende Bekende UK koks laten zich met naam en toenaam fotograferen op pouches met inhoud die voor de toevallige voorbijganger nog het meest wegheeft van hondenvoer-met-hier-en-daar-een-worteltje.
De cuts of the day heb ik nog niet geprobeerd, we hebben het gehouden bij wat organic beef mince en een scharrelkipfiletje. Die woonden naast het schap met lamb, en dát snappen Gijs en Elise. Waarom eten mensen dan lam? Da's zielig! Ik draaide het standaardverhaal af: is dat zieliger dan koe? Of vark?
Ja. Dat Vonden Zij Zieliger Dan Koe. Of Vark.
Strategie-vegetarisme lag voor de hand. "Okee, ik vind het uitstekend om voortaan vegetarisch te eten. Geen enkel punt. Maarre, dan leggen we de worstjes (scharrelworstjes!) en bacon (blije bacon!) voor het ontbijt ook even terug, okee?"
Dat viel niet in hele goede aarde. Vooral Gijs is namelijk de vleesgeworden flexitariër (pardon our French in dit verband): tijdens het ontbijt lust hij álles, tijdens het diner niets dan brood. "Maar mama, kun je dan niet alleen vlees van blije dieren kopen?"
En dat doen we dan maar. Geen cut-of-the-day, geen kiloknaller en geen pouch met Jamie-O-gecertificeerd hondenvoer. Een organic chipolata. En ze zijn nog lekker ook.
vrijdag 3 september 2010
donderdag 2 september 2010
opruimen
- Elise, is je kamer nu opgeruimd?
- Ehh, nou, een kwart is heel erg opgeruimd.
- ?
- Ja, dat is het plafond. Daar hangen alleen nog wat lampen rond.
- Ehh, nou, een kwart is heel erg opgeruimd.
- ?
- Ja, dat is het plafond. Daar hangen alleen nog wat lampen rond.
zondag 29 augustus 2010
zaterdag 28 augustus 2010
Engels Eten
Erg Engels eten, daar slagen we vrij aardig in. Dat is bepaald niet moeilijk. Allereerst is er natuurlijk de Indiase afhaal. Curry take-aways zijn hier waarschijnlijk (naast fish&chips) de meest gegeten niet-zelfmaker, en het India-schap in de supermarktkoeling is uitgestrekt, vol met lekkere hapjes en vrijwel allemaal heel goed te hachelen. Alleen voor de echt lekkere naan wil Mark wel graag af en toe een Echte Afhaler, en, toegegeven, die zijn ook wel erg fijn.
Bovendien heeft The Curry House op Argyle Street (wel 2,7 minuten lopen) een onmetelijke charme van het type 'niet te koop met Mastercard'. De twee altijd glimlachende Bengaalse meneren aan de balie (het is dus strikt genomen helemaal geen Indiase maar een Bangladeshi afhaler) doen er altijd wat complimentary pappadums bij en stoppen terloops je kinderen vol met kleine chocolaatjes, reden dat de kinderen altijd allebei mee willen om af te halen. Niet verwonderlijk, ik weet nu ook nog precies dat de Chinees op het Stadhoudersplein je altijd een lolly gaf tijdens het wachten, zodat je sabbelend aan je salmiakknots naar het aquarium met exotische Nemo's kon staren.
Geen schijn van kans dat we naar The Rajpoot gaan, dat zijn de benedenburen. Even dichtbij, met elke dag een nors kijkende Indiase meneer met een enorme tulband voor de deur. The Rajpoot is een stuk prijziger en vindt zichzelf een stuk authentieker. Hun eten is onberispelijk, net als de gesteven witte tafelkleden en de metalen rechaudjes, maar voor een dagelijkse afhaal volstaat de bovenbuur uitstekend.
In de supermarkt koop ik de Engelste dingen. Af en toe doen we, tot vreugde van de kinderen, een full British breakfast. Zonder de volgens hun volstrekt overbodige reuzechampignonnen of gegrillde tomaten, maar met roereieren, worstjes en bacon. Daarnaast eten ze zich dagelijks klem aan cereals in variabele smaken en houdt vooral Gijs wel van een lekkere crumpet op zijn tijd. Ik ook trouwens. De meeste dagen beperken we ons tot een fully uncooked continental trouwens. Twee kleine gratenpakhuisjes groeien niet zo snel dicht, maar twee ouders hebben na 1 maal FBB wel weer de vettax bereikt voor een dag of tien. Dan maar een toastje met Marmite - ook lekker.
Inmiddels heb ik ook al een shepherds pie gebouwd die de toets der zelfkritiek kon doorstaan en hadden we vanavond al voor de tweede keer fish cakes. Ook Elise houdt van fish cakes, dus die doen we vaker. De perfect baked potato hebben we eerder al bereikt en morgen gaan we om het geheel te completeren, een 'picnic in the park' beleven. Sydney Gardens, precies aan de andere zijde van Great Pulteney Street dan The Curry House, heeft een 'tuinfeest' met springkussens, kraampjes en een BYO-picnic. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Maar ik heb de Scottish eggs, Mowbray Pork Pies en Coronation Chicken Sandwich filler in de super gelaten.
Er zijn namelijk van die dingen waar ik níet zo nodig aan mee hoef te doen. Een daarvan gaat onze kinderen wel teleurstellen, vrees ik. Ik ga ze geen zakjes chips meegeven als onderdeel van hun lunch. Dat weiger ik gewoon. Integratie is leuk, maar het moet niet te gek worden. Gelukkig ben ik als niet-tv-kijker ook totaal ignorant voor wat betreft eventuele Britse equivalenten van Blonde Geert. Heerlijk. Geen TV, geen last van.
Bovendien heeft The Curry House op Argyle Street (wel 2,7 minuten lopen) een onmetelijke charme van het type 'niet te koop met Mastercard'. De twee altijd glimlachende Bengaalse meneren aan de balie (het is dus strikt genomen helemaal geen Indiase maar een Bangladeshi afhaler) doen er altijd wat complimentary pappadums bij en stoppen terloops je kinderen vol met kleine chocolaatjes, reden dat de kinderen altijd allebei mee willen om af te halen. Niet verwonderlijk, ik weet nu ook nog precies dat de Chinees op het Stadhoudersplein je altijd een lolly gaf tijdens het wachten, zodat je sabbelend aan je salmiakknots naar het aquarium met exotische Nemo's kon staren.
Geen schijn van kans dat we naar The Rajpoot gaan, dat zijn de benedenburen. Even dichtbij, met elke dag een nors kijkende Indiase meneer met een enorme tulband voor de deur. The Rajpoot is een stuk prijziger en vindt zichzelf een stuk authentieker. Hun eten is onberispelijk, net als de gesteven witte tafelkleden en de metalen rechaudjes, maar voor een dagelijkse afhaal volstaat de bovenbuur uitstekend.
In de supermarkt koop ik de Engelste dingen. Af en toe doen we, tot vreugde van de kinderen, een full British breakfast. Zonder de volgens hun volstrekt overbodige reuzechampignonnen of gegrillde tomaten, maar met roereieren, worstjes en bacon. Daarnaast eten ze zich dagelijks klem aan cereals in variabele smaken en houdt vooral Gijs wel van een lekkere crumpet op zijn tijd. Ik ook trouwens. De meeste dagen beperken we ons tot een fully uncooked continental trouwens. Twee kleine gratenpakhuisjes groeien niet zo snel dicht, maar twee ouders hebben na 1 maal FBB wel weer de vettax bereikt voor een dag of tien. Dan maar een toastje met Marmite - ook lekker.
Inmiddels heb ik ook al een shepherds pie gebouwd die de toets der zelfkritiek kon doorstaan en hadden we vanavond al voor de tweede keer fish cakes. Ook Elise houdt van fish cakes, dus die doen we vaker. De perfect baked potato hebben we eerder al bereikt en morgen gaan we om het geheel te completeren, een 'picnic in the park' beleven. Sydney Gardens, precies aan de andere zijde van Great Pulteney Street dan The Curry House, heeft een 'tuinfeest' met springkussens, kraampjes en een BYO-picnic. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Maar ik heb de Scottish eggs, Mowbray Pork Pies en Coronation Chicken Sandwich filler in de super gelaten.
Er zijn namelijk van die dingen waar ik níet zo nodig aan mee hoef te doen. Een daarvan gaat onze kinderen wel teleurstellen, vrees ik. Ik ga ze geen zakjes chips meegeven als onderdeel van hun lunch. Dat weiger ik gewoon. Integratie is leuk, maar het moet niet te gek worden. Gelukkig ben ik als niet-tv-kijker ook totaal ignorant voor wat betreft eventuele Britse equivalenten van Blonde Geert. Heerlijk. Geen TV, geen last van.
vrijdag 27 augustus 2010
traceertrucs
Track & Trace van TNT werkt vrijwel nooit, dat weet iedereen. Zo. Dat is eruit. Helaas heb ik het afgelopen week voor een keer wél in werking gezien, en daar werd ik niet vrolijk van. Even leek het erop dat ik donderdag halsoverkop naar Nederland had moeten reizen. Gelukkig liep het allemaal met een sisser af.
De dag dat we naar de UK vertrokken, stuurde ik, zoals ieder jaar, mijn bedrijfsadministratie van het jaar ervoor aangetekend naar G. Daarna verkeerde ik 3 weken in de zorgeloze veronderstelling dat mijn zending zou behoren tot die 99,8%-ofzo van alle foutloos bezorgde zendingen. Lang verhaal kort: dat was niet het geval. Om onduidelijke redenen had TNT het ding wel aangeboden aan de geadresseerde, maar vervolgens per omgaande weer retour naar EHV gestuurd. Waar ik het natuurlijk met geen mogelijkheid kon ophalen, omdat dit totaal onverwacht was en omdat je alleen zelf een aangetekende zending mag terugnemen. Op dat moment bekroop mij toch wel matige zorg. Waar was mijn administratie van 2009?
Aangezien het al drie weken geleden was, zou de zending in kwestie misschien ook niet meer op de afhaallocatie zijn. Voor de jaarafronding zijn originelen nodig, dus de rekening (lees: garantie) van mijn camera of de bewijzen van het netjes afdragen van mijn BTW dwarrelden mogelijk ergens in een sorteercentrum in Veldhoven. Of Den Helder - of Assen. Wie zou het zeggen?
Die avond bekeken we de opties. Als ik het met alle geweld zelf móest ophalen - dan moest dat maar. We bladerden door de vliegticketwebsites. "Even op en neer" bleek toch wel significante bedragen te kosten, een goedkoop ticketje is alleen verkrijgbaar met voorkennis en wat langer verblijf. Met auto en boot dan maar? De ene dag heen, de andere terug? Ik lig zelden ergens van wakker maar die nacht sliep ik niet al te best. Rationeel weet je wel beter, maar ik droomde toch van hoe TNT al die niet-afgehaalde postwezen wekelijks in een enorme incinerator zou pletteren, waar mijn ordnertje een onopgemerkt poefje rook zou zijn temidden van duizenden bruine enveloppen vol A4-tjes met ongewenste gerechterlijke dwangbevelen en loze pakketjes overlevingsmateriaal verstuurd naar spoorloos verdwenen geliefden.
De volgende ochtend belde ik TNT. Op de Track&Trace website kon je gek genoeg van dit pakje wél informatie vinden. De TNT meneer had óók geen idee hoe het kon dat mijn zending meteen was geretourneerd. Dat had niet moeten gebeuren. Gelukkig kon hij wel mijn nachtelijke zorgen over postvergruizers uit de wereld helpen. Een onbestelbaar stuk gaat Naar Den Haag. Dat klonk zelfs in tijden van formatie, nog wel opbeurend. Dan zou ik, over enige dagen, kunnen bellen om verdere instructies te geven. In elk geval hoefde ik niet op stel en sprong naar NL af te reizen. Maar waar mijn pakket zich nú bevond, dat kon hij dan weer niet zien. Het systeem verstrekte niet meer informatie dan dat het 'ergens in Eindhoven' was. Aha. Zelfs voor TNTers zelf is Track&Trace dus niet het antwoord op alles.
Daarna belde ik het afleverpunt 'om de hoek'. Daar werd ik direct een stuk wijzer. Niet alleen lag mijn pakje daar, ook bood de eigenaar van het postagentschap aan om per telefoon een nieuwe opdracht voor aangetekend versturen aan te nemen. Dat mocht ik dan wel komen betalen als ik weer in de buurt was, of gireren. Ik kon de man telefonisch wel zoenen. Gosh, I love de kleine middenstander! De zending ging weer op pad en heeft inmiddels wél de bestemming bereikt en ik verkeerde gisteren de ganse dag in een extra-opgewekte stemming. Daarom: koopt allen uw tijdschriften en kantoorbenodigdheden bij Read Shop Cassandraplein, want Zij Zijn Geweldig!
De volgende keer breng ik mijn ordnertje wel weer persoonlijk langs.
De dag dat we naar de UK vertrokken, stuurde ik, zoals ieder jaar, mijn bedrijfsadministratie van het jaar ervoor aangetekend naar G. Daarna verkeerde ik 3 weken in de zorgeloze veronderstelling dat mijn zending zou behoren tot die 99,8%-ofzo van alle foutloos bezorgde zendingen. Lang verhaal kort: dat was niet het geval. Om onduidelijke redenen had TNT het ding wel aangeboden aan de geadresseerde, maar vervolgens per omgaande weer retour naar EHV gestuurd. Waar ik het natuurlijk met geen mogelijkheid kon ophalen, omdat dit totaal onverwacht was en omdat je alleen zelf een aangetekende zending mag terugnemen. Op dat moment bekroop mij toch wel matige zorg. Waar was mijn administratie van 2009?
Aangezien het al drie weken geleden was, zou de zending in kwestie misschien ook niet meer op de afhaallocatie zijn. Voor de jaarafronding zijn originelen nodig, dus de rekening (lees: garantie) van mijn camera of de bewijzen van het netjes afdragen van mijn BTW dwarrelden mogelijk ergens in een sorteercentrum in Veldhoven. Of Den Helder - of Assen. Wie zou het zeggen?
Die avond bekeken we de opties. Als ik het met alle geweld zelf móest ophalen - dan moest dat maar. We bladerden door de vliegticketwebsites. "Even op en neer" bleek toch wel significante bedragen te kosten, een goedkoop ticketje is alleen verkrijgbaar met voorkennis en wat langer verblijf. Met auto en boot dan maar? De ene dag heen, de andere terug? Ik lig zelden ergens van wakker maar die nacht sliep ik niet al te best. Rationeel weet je wel beter, maar ik droomde toch van hoe TNT al die niet-afgehaalde postwezen wekelijks in een enorme incinerator zou pletteren, waar mijn ordnertje een onopgemerkt poefje rook zou zijn temidden van duizenden bruine enveloppen vol A4-tjes met ongewenste gerechterlijke dwangbevelen en loze pakketjes overlevingsmateriaal verstuurd naar spoorloos verdwenen geliefden.
De volgende ochtend belde ik TNT. Op de Track&Trace website kon je gek genoeg van dit pakje wél informatie vinden. De TNT meneer had óók geen idee hoe het kon dat mijn zending meteen was geretourneerd. Dat had niet moeten gebeuren. Gelukkig kon hij wel mijn nachtelijke zorgen over postvergruizers uit de wereld helpen. Een onbestelbaar stuk gaat Naar Den Haag. Dat klonk zelfs in tijden van formatie, nog wel opbeurend. Dan zou ik, over enige dagen, kunnen bellen om verdere instructies te geven. In elk geval hoefde ik niet op stel en sprong naar NL af te reizen. Maar waar mijn pakket zich nú bevond, dat kon hij dan weer niet zien. Het systeem verstrekte niet meer informatie dan dat het 'ergens in Eindhoven' was. Aha. Zelfs voor TNTers zelf is Track&Trace dus niet het antwoord op alles.
Daarna belde ik het afleverpunt 'om de hoek'. Daar werd ik direct een stuk wijzer. Niet alleen lag mijn pakje daar, ook bood de eigenaar van het postagentschap aan om per telefoon een nieuwe opdracht voor aangetekend versturen aan te nemen. Dat mocht ik dan wel komen betalen als ik weer in de buurt was, of gireren. Ik kon de man telefonisch wel zoenen. Gosh, I love de kleine middenstander! De zending ging weer op pad en heeft inmiddels wél de bestemming bereikt en ik verkeerde gisteren de ganse dag in een extra-opgewekte stemming. Daarom: koopt allen uw tijdschriften en kantoorbenodigdheden bij Read Shop Cassandraplein, want Zij Zijn Geweldig!
De volgende keer breng ik mijn ordnertje wel weer persoonlijk langs.
dinsdag 24 augustus 2010
in het wild
Ooit, lang geleden, zei ik tegen Mark dat je echt ergens 'geland' bent op een nieuwe woonplek als je zomaar in het wild iemand tegenkomt die je kent. In Eindhoven duurde dat een paar maanden, toen zaten we in het theater ineens achter kennissen. Hier in Bath was het na een week al raak. Daar liep ik in de stad zomaar tegen een bekende aan.
Vandaag was echter de topper. In de IKEA van Bristol, minstens 25 miles van huis, zag ik twee bays naast waar ik net mijn winkelkarretje met planken had leeggekiept in de achterbak, een bekende zijn auto inparkeren. Niet alleen een bekende, maar notabene een gewaardeerde klant van Ipso. Het moet niet gekker worden.
Vandaag was echter de topper. In de IKEA van Bristol, minstens 25 miles van huis, zag ik twee bays naast waar ik net mijn winkelkarretje met planken had leeggekiept in de achterbak, een bekende zijn auto inparkeren. Niet alleen een bekende, maar notabene een gewaardeerde klant van Ipso. Het moet niet gekker worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
