Op school en in de stad hier werd uitgebreid aandacht besteed aan het Chinese nieuwjaar afgelopen week. Inmiddels hebben we heel wat geleerd over tradities en symboliek, en tevens dat het in China dan het jaar van het konijn mag zijn, in Vietnam is het jaar van de kat aangebroken.
Zondag waren we in de Assembly Rooms, waar een Chinese Lion Dance te zien was, georganiseerd door het Museum of East Asian Art.
dinsdag 8 februari 2011
dinsdag 25 januari 2011
nut-free zone
Vorige zomer stond ik bij de barbecue in de tuin met mijn Amerikaanse zwager te praten over het broodbeleg dat je kinderen zoal op hun brood mee naar school nemen. Ja, hoogst prozaïsch onderwerp inderdaad, maar ach, we stonden onderwijl de entrecotes-met-oregano te bespieden, en er moesten nog reusachtige champignons omgedraaid worden en flesjes Jupiler geleegd, dus het kon niet al te hoogdravend zijn. Hij vertelde dat de school van hun kinderen een nut-free zone was, en pindakaas dus niet toegestaan.
Ik was het hele verschijnsel nut-free zone alweer vergeten, toen er een paar weken geleden een brief arriveerde van de school hier, met het dringende verzoek om geen pindakaas op lunchboterhammen te smeren, dit in verband met ernstige notenallergiën bij sommige leerlingen. De school streefde ernaar een, jawel: nut-free zone te worden.
Uiteraard heb ik onmiddellijk deze beleg-optie voor Gijs geschrapt (Elise neemt nooit brood mee, die eet school dinners met groot plezier). Daarna ben ik eens gaan letten op de allergie-informatie op etiketten. De meeste dingen zijn tamelijk logisch, of op zijn minst te verklaren. Ik moest wel lachen om de mededeling op een pot pindakaas: "Warning. May contain nuts." Maar natuurlijk: een pinda is strikt genomen een peulvrucht, familie van het erwtje en verre oom sugar snap.
Pulteney Mews is so far geen nut-free zone geworden, we eten nog steeds walnoten, pistaches en pecans, cashews en dingen die wellicht in het productieproces langs een nootje zijn gevlogen. En pindakaas.
Ik was het hele verschijnsel nut-free zone alweer vergeten, toen er een paar weken geleden een brief arriveerde van de school hier, met het dringende verzoek om geen pindakaas op lunchboterhammen te smeren, dit in verband met ernstige notenallergiën bij sommige leerlingen. De school streefde ernaar een, jawel: nut-free zone te worden.
Uiteraard heb ik onmiddellijk deze beleg-optie voor Gijs geschrapt (Elise neemt nooit brood mee, die eet school dinners met groot plezier). Daarna ben ik eens gaan letten op de allergie-informatie op etiketten. De meeste dingen zijn tamelijk logisch, of op zijn minst te verklaren. Ik moest wel lachen om de mededeling op een pot pindakaas: "Warning. May contain nuts." Maar natuurlijk: een pinda is strikt genomen een peulvrucht, familie van het erwtje en verre oom sugar snap.
Pulteney Mews is so far geen nut-free zone geworden, we eten nog steeds walnoten, pistaches en pecans, cashews en dingen die wellicht in het productieproces langs een nootje zijn gevlogen. En pindakaas.
donderdag 20 januari 2011
zingen over evolutie
Het aantal liedjes waar de kinderen mee thuis komen, wordt elke week groter. Ze zingen veel op school, in de lessen en tijdens de Assembly, en Elise is ook nog bij het schoolkoor gegaan. Helaas voor Gijs was dat pas vanaf Y2, hij had dat ook best gewild. Van school komen allerhande kinderliedjes zoals "Mr. Knickerbocker nr. 9" en vooral een wijd aanbod aan hymns en praises, want het is tenslotte een opgewekt-religieuze Church-of-England school. Of, zoals Gijs dan zegt: "Op school he, dáár geloven ze in Gód!" met een mengsel van verbazing, afgunst en tevredenheid in zijn stem. De laatste aanwinst werd aan het ontbijt gezongen:
"God's love, is wider than the widest ocean
God's love is deeper than the sea.
God's love is higher than the highest mountain,
Deeper, wider, higher, is God's love to me!"
Sinds dit jaar zijn beide kinderen ook lid van het koor van de Abbey. Er is een nieuw 6-9-jarigen koor, de Melody Makers, en beide kinderen werden na een auditie zondermeer aangenomen. Melody Makers pakt het serieus aan: meteen de eerste keer kwam er bladmuziek mee naar huis van een meerstemmig lied en een muziektheorieboek met oefeningen om notenschrift te leren lezen. Ze slurpen het allemaal op als Fanta bij de PizzaExpress. Afgelopen week zong Gijs ineens een liedje dat ik niet kon thuisbrengen, een kekke showtune: hij bleek het geleerd te hebben bij het Abbey-koor. Waar je zou verwachten dat dit aan de kerk verbonden koor nog meer CofE zou zijn dan de school, was de inhoud verrassend ...science-oriented.
"What keeps you lying in your bed tonight?
It's gravity! Gravity!
What keeps the bed from flying out of sight?
It's gravity! Gravity!
It keeps you down, it gives you weight,
it keeps your dinner on your plate!
It's not too hard to seeeeeeeeee
all thanks to gravity!"
Ik ben benieuwd of het volgende lied misschien wel over evolutieleer gaat.
"God's love, is wider than the widest ocean
God's love is deeper than the sea.
God's love is higher than the highest mountain,
Deeper, wider, higher, is God's love to me!"
Sinds dit jaar zijn beide kinderen ook lid van het koor van de Abbey. Er is een nieuw 6-9-jarigen koor, de Melody Makers, en beide kinderen werden na een auditie zondermeer aangenomen. Melody Makers pakt het serieus aan: meteen de eerste keer kwam er bladmuziek mee naar huis van een meerstemmig lied en een muziektheorieboek met oefeningen om notenschrift te leren lezen. Ze slurpen het allemaal op als Fanta bij de PizzaExpress. Afgelopen week zong Gijs ineens een liedje dat ik niet kon thuisbrengen, een kekke showtune: hij bleek het geleerd te hebben bij het Abbey-koor. Waar je zou verwachten dat dit aan de kerk verbonden koor nog meer CofE zou zijn dan de school, was de inhoud verrassend ...science-oriented.
"What keeps you lying in your bed tonight?
It's gravity! Gravity!
What keeps the bed from flying out of sight?
It's gravity! Gravity!
It keeps you down, it gives you weight,
it keeps your dinner on your plate!
It's not too hard to seeeeeeeeee
all thanks to gravity!"
Ik ben benieuwd of het volgende lied misschien wel over evolutieleer gaat.
woensdag 19 januari 2011
London
De kinderen hadden op maandag een INSET day: een studiedag voor het personeel, dus geen school voor de leerlingen. Waar we in Nederland collectief mopperen over studiedagen (natúúrlijk is het essentieel dat onze leerkrachten bijgeschoold worden, maar die studiedagen komen altijd net effe rot uit met je eigen planning) hebben we hier besloten er iets van te maken bij elke studiedag. De vorige keer werd een snerpend koude middag in Cardiff en een spannende treintocht terug met stukgevroren wissels en seinstoringen. Ditmaal hadden we besloten het wat groter aan te pakken: drie dagen Londen.
Uiteraard voor DE grote musea, Science en Natural History:
Maar ook voor de grote Wensen van beide: de Big Ben en St. Pauls Cathedral. En in een Londense taxi, én bovenin een dubbeldekker. En en en.
Het was een goed gevuld en spannend weekend: we gaan vast snel weer.
Uiteraard voor DE grote musea, Science en Natural History:
Maar ook voor de grote Wensen van beide: de Big Ben en St. Pauls Cathedral. En in een Londense taxi, én bovenin een dubbeldekker. En en en.
Het was een goed gevuld en spannend weekend: we gaan vast snel weer.
woensdag 12 januari 2011
Liquid Nitro Man
Toen we hier 14 jr geleden woonden, leerden we Peter Ford kennen. Tóen was hij al beroemd onder lokale schooljeugd, en gisteren was hij op de school van Elise en Gijs. Mét de Vloeibare Stikstof Show.
zondag 9 januari 2011
lullende liften
Waarschijnlijk is het hier te lande van overheidswege bepaald dat Liften Moeten Praten. Waarom kom je anders o-ver-al liften tegen die tegen je beginnen te zwetsen zodra je een voet binnen hun deuren zet? "Attention. Doors closing." "Going up." "Second Floor." "Attention. Doors opening." Enzovoort, de hele lange dag door.
Het doet denken aan de deuren in een door Douglas Adams bedacht ruimteschip, die tegen elke voorbijganger zeggen "Thank you, for making a simple door very happy. It's a pleasure to open and close in the knowledge of a job well done." of woorden van gelijke strekking. En dan, als de hoofdpersoon fluisterend vraagt om ditmaal omwille van zijn veiligheid, niets te zeggen over opening en closing en jobs well done, hem snoeihard nabrullen "HAVE A NICE DAY, SIR!!"
In de parkeergarage van het kersverse Southgate Shopping Centre zijn meerdere liften, en vooral als het verder stil is, hoor je een ongelijk koor van liftboodschappen uit de schachten opstijgen. Hier hoef je niet eens binnen te stappen, ook bezoekerloze liften kletsen wat af. De Southgate Symphony. Al even lelijk als de huisvesting eromheen.
Het doet denken aan de deuren in een door Douglas Adams bedacht ruimteschip, die tegen elke voorbijganger zeggen "Thank you, for making a simple door very happy. It's a pleasure to open and close in the knowledge of a job well done." of woorden van gelijke strekking. En dan, als de hoofdpersoon fluisterend vraagt om ditmaal omwille van zijn veiligheid, niets te zeggen over opening en closing en jobs well done, hem snoeihard nabrullen "HAVE A NICE DAY, SIR!!"
In de parkeergarage van het kersverse Southgate Shopping Centre zijn meerdere liften, en vooral als het verder stil is, hoor je een ongelijk koor van liftboodschappen uit de schachten opstijgen. Hier hoef je niet eens binnen te stappen, ook bezoekerloze liften kletsen wat af. De Southgate Symphony. Al even lelijk als de huisvesting eromheen.
J. vs. A.
Het duurde 5 maanden, maar nu zijn we dan toch om. Pardon. Ben ik om. Voor boodschappen-bezorgen-aan-huis, net als in Nederland. Ik moet zeggen, het werkt. Die J.Sainsbury's werkt zelfs behoorlijk goed. Daar kan A.H. te Z. nog een puntje aan zuigen. Voor iedereen die nog overweegt een boodschappenbezorgservice te beginnen, volgen hier de do's en don'ts van onze vrienden J en A.
SO YOU THINK YOU CAN BOODSCHAPPENBEZORG?
Vriend Sains biedt de klant vele tientallen slots van een uur elk - óók op zondag, overdag, 's avonds, gedifferentieerd geprijsd. Op zondag om 10 uur bezorgen, wat ik een uitstekend tijdstip vind, kost £5,50. Vriend Albert heeft slots van 2 uur en wel beduidend minder dan Sains.
Albert is er na al die jaren nog steeds niet in geslaagd om de multi-aanbiedingen (nu, twee voor de prijs van drie! hoemeerjekoopt-hoemeerjeverdient) goed in hun systeem te verwerken. Je kunt dus wel dezelfde aanbieding krijgen als in de winkelbonus, maar alleen als je dan bijvoorbeeld driemaal hetzelfde neemt, en dat is natuurlijk wel erg onaantrekkelijk. Dat Maakt J. Niets Uit. J. rekent gewoon voor je. 3 voor 4, tweede halve prijs, mix and match, maakt niet uit.
Albert werkt vanuit distributiecentra die speciaal voor de bezorgdienst zijn. Dat is fijn, want het voorraadbeheer in combinatie met de informatie op de site werkt daardoor goed. Sainsbury's heeft in de lokale winkel medewerkers rondlopen die voor de e-klanten boodschappen uit de schappen pakken. Soms is dat handig, als je bijvoorbeeld 'twee stuks' wilt hebben van iets van de groentenafdeling, maar meestal betekent het dat je menselijke interventie krijgt op plaatsen waar je dat misschien niet wilt. Als er bij Albert geen dille is, zie je dat op de site al, en in een heel enkel geval krijg je het gewoon niet geleverd. Als er bij Sainsbury's geen dille is, zoekt de medewerker een alternatief. Als je pech hebt, is het een medewerker zonder culinair gevoel, die niet aanvoelt dat die dille op jouw lijstje vast iets van doen heeft met de citroen, de gerookte zalm en de creme fraiche op datzelfde lijstje. En die stuurt dan een pakje 'winter selection': thijm, laurier en salie. Voor dit soort gevallen kun je gelukkig op je lijstje aantekenen 'geen alternatieven aub', wat ik dus ook veelvuldig doe. Een ander bosje lente-uitjes is fijn en prima, maar met mijn culinaire planning wordt niet gerotzooid.
Tenslotte is er de bezorging. Die gebeurt bij beide aanbieders met vrachtwagentjes vol reclame, bereden door vriendelijke medewerkers die je spulletjes eruit tillen in grote kratten. Maar waar je bij Albert de kratten in kwestie gewoon leaset (al behang je er je schuur mee, dat zal Albert aan zijn kont roesten, zolang je maar netjes 4 euro huur afdraagt), neemt meneer J ze direct weer mee. In de kratten zit alles in de bekende milieuonvriendelijke oranje kraakzakjes die ik in de winkel stelselmatig weiger. En die zakjes krijg je dan dus per dozijn over je drempel geschoven. Want Albert brengt dan weliswaar tot in de keuken, Sainsbury's brengt tot de drempel.
Wie de beste is, heb ik nog niet besloten. Dat maakt ook niet uit, want je hebt toch geen keuze, aangezien je in het ene of het andere land verblijft. U hoort nog van ons.
SO YOU THINK YOU CAN BOODSCHAPPENBEZORG?
Vriend Sains biedt de klant vele tientallen slots van een uur elk - óók op zondag, overdag, 's avonds, gedifferentieerd geprijsd. Op zondag om 10 uur bezorgen, wat ik een uitstekend tijdstip vind, kost £5,50. Vriend Albert heeft slots van 2 uur en wel beduidend minder dan Sains.
Albert is er na al die jaren nog steeds niet in geslaagd om de multi-aanbiedingen (nu, twee voor de prijs van drie! hoemeerjekoopt-hoemeerjeverdient) goed in hun systeem te verwerken. Je kunt dus wel dezelfde aanbieding krijgen als in de winkelbonus, maar alleen als je dan bijvoorbeeld driemaal hetzelfde neemt, en dat is natuurlijk wel erg onaantrekkelijk. Dat Maakt J. Niets Uit. J. rekent gewoon voor je. 3 voor 4, tweede halve prijs, mix and match, maakt niet uit.
Albert werkt vanuit distributiecentra die speciaal voor de bezorgdienst zijn. Dat is fijn, want het voorraadbeheer in combinatie met de informatie op de site werkt daardoor goed. Sainsbury's heeft in de lokale winkel medewerkers rondlopen die voor de e-klanten boodschappen uit de schappen pakken. Soms is dat handig, als je bijvoorbeeld 'twee stuks' wilt hebben van iets van de groentenafdeling, maar meestal betekent het dat je menselijke interventie krijgt op plaatsen waar je dat misschien niet wilt. Als er bij Albert geen dille is, zie je dat op de site al, en in een heel enkel geval krijg je het gewoon niet geleverd. Als er bij Sainsbury's geen dille is, zoekt de medewerker een alternatief. Als je pech hebt, is het een medewerker zonder culinair gevoel, die niet aanvoelt dat die dille op jouw lijstje vast iets van doen heeft met de citroen, de gerookte zalm en de creme fraiche op datzelfde lijstje. En die stuurt dan een pakje 'winter selection': thijm, laurier en salie. Voor dit soort gevallen kun je gelukkig op je lijstje aantekenen 'geen alternatieven aub', wat ik dus ook veelvuldig doe. Een ander bosje lente-uitjes is fijn en prima, maar met mijn culinaire planning wordt niet gerotzooid.
Tenslotte is er de bezorging. Die gebeurt bij beide aanbieders met vrachtwagentjes vol reclame, bereden door vriendelijke medewerkers die je spulletjes eruit tillen in grote kratten. Maar waar je bij Albert de kratten in kwestie gewoon leaset (al behang je er je schuur mee, dat zal Albert aan zijn kont roesten, zolang je maar netjes 4 euro huur afdraagt), neemt meneer J ze direct weer mee. In de kratten zit alles in de bekende milieuonvriendelijke oranje kraakzakjes die ik in de winkel stelselmatig weiger. En die zakjes krijg je dan dus per dozijn over je drempel geschoven. Want Albert brengt dan weliswaar tot in de keuken, Sainsbury's brengt tot de drempel.
Wie de beste is, heb ik nog niet besloten. Dat maakt ook niet uit, want je hebt toch geen keuze, aangezien je in het ene of het andere land verblijft. U hoort nog van ons.
sinaspaardje
Gijs en Elise kijken Narnia. Prince Caspian. Zo'n film met gevechtsscenes met mythische dieren van dito proporties. Er worden vele pijlen geschoten dwars door harnassen, er sneuvelen miljoenen grassprieten en af en toe mietert er een paard in een kuil. En net als ik vroeger vindt Elise dát het zieligst van allemaal. Al die arme paarden. Sielug.
En net als mijn vader vroeger tegen mij zei, zeg ik nu tegen mijn dochter: "Ach, die paarden vinden dat helemaal niet erg joh, die krijgen gewoon een sinaspaardje"
Waarschijnlijk is het nog waar ook, en hebben paarden die voor dit soort films worden opgeleid, de grootste lol in 'omzichtig gaan liggen en weer overeind komen met woest gehinnik".
En net als mijn vader vroeger tegen mij zei, zeg ik nu tegen mijn dochter: "Ach, die paarden vinden dat helemaal niet erg joh, die krijgen gewoon een sinaspaardje"
Waarschijnlijk is het nog waar ook, en hebben paarden die voor dit soort films worden opgeleid, de grootste lol in 'omzichtig gaan liggen en weer overeind komen met woest gehinnik".
zaterdag 8 januari 2011
Markblog - Gijs bouwt een zonnewagen
Gijs heeft met kerst een bouwpakket gekregen voor een zonnewagen. Een paar dagen later hebben we hem in elkaar gezet. Nu nog een paar maanden wachten tot er genoeg zonlicht is om hem buiten te laten rijden ...
Markblog - hoezo engels ingeburgerd ...
Elise lost een kerstwoordpuzzel op uit het meegenomen kerstwerkboekje.
'Want 'hulst', dat woord ken ik, want dat is 'holly' in het engels.'
'Want 'hulst', dat woord ken ik, want dat is 'holly' in het engels.'
woensdag 29 december 2010
dinsdag 28 december 2010
Hermans Kerstfeest
Herman wil Kerstmis vieren, gezellig warm en met lekker eten. Maar hij is door Gertrude uit huis gezet. Wat nu?
zaterdag 25 december 2010
Het Kerstverhaal, volgens Gijs
Gisteren en eergisteren wilden onze kinderen naar school hier in NL. Hun NL juffen vonden het prima en gaven ze de kerstwerkboekjes die hun klasgenoten ook hadden gedaan. Gijs had er een met kleurplaten van het kerstverhaal. En daar schreef hij zelf het volgende commentaar onder:
Mari Joseph t?naBol (onduidelijk wat hij bedoelt) aa Beflim hom.
Mari end Joseph they endei aat 1 steebl
The shepherd folo an star
ent they find bebi Jsus
3 Kinigi foloo 1 star
They gev prezens to BeBi Jsus!
Theye ent
Het spreekt vanzelf dat we deze voor altijd gaan bewaren!
Mari Joseph t?naBol (onduidelijk wat hij bedoelt) aa Beflim hom.
Mari end Joseph they endei aat 1 steebl
The shepherd folo an star
ent they find bebi Jsus
3 Kinigi foloo 1 star
They gev prezens to BeBi Jsus!
Theye ent
Het spreekt vanzelf dat we deze voor altijd gaan bewaren!
vrijdag 17 december 2010
zondag 12 december 2010
Schools
De kinderen op de school van Gijs en Elise hebben gedurende het afgelopen term allemaal gewerkt rond het thema 'school'. Hoe zag een school er vroeger uit? Wat zou een ideale school allemaal moeten bieden? Hoe zien scholen in andere landen eruit? En waarom gaan kinderen eigenlijk naar school?
Afgelopen vrijdag was er een exhibition van al hun werk, waar de ouders naar mochten komen kijken.
Afgelopen vrijdag was er een exhibition van al hun werk, waar de ouders naar mochten komen kijken.
zaterdag 11 december 2010
vrijdag 10 december 2010
truste
Duizenden websites vragen je om registratie alvorens je van hun faciliteiten gebruik mag maken. Meestal staat er een legal blurpje bij over hoe ze jouw gegevens echtechtécht niet gaan verkopen aan third parties en geen onaardige dingen gaan doen met je emailadres. Soms gaat dat blurpje ook nog vergezeld van een of ander zegel of keurmerk dat je vertrouwen in de aanbieder moet vergroten.
De site waar ik me daarnet ging registreren, had, geheel in de stijl van overal 'i' of 'e' voor en achter plakken zodra het met web of kekke apparaatjes te maken heeft, een zegel van een vertrouwenscompany TRUSTe, heette het ding. Dat wekte toch wat bezorgde gevoelens. De campagne van een paar decennia terug is diepgeworteld. "Wij gaan echt niet met uw emailadres aan de haal." Welterusten, lieve klant.
De site waar ik me daarnet ging registreren, had, geheel in de stijl van overal 'i' of 'e' voor en achter plakken zodra het met web of kekke apparaatjes te maken heeft, een zegel van een vertrouwenscompany TRUSTe, heette het ding. Dat wekte toch wat bezorgde gevoelens. De campagne van een paar decennia terug is diepgeworteld. "Wij gaan echt niet met uw emailadres aan de haal." Welterusten, lieve klant.
woensdag 8 december 2010
beeldenbotox
Dagelijks blader ik even door de webpagina's van nu.nl. Nu is een nuttige bron van Nederlands nieuws, en het is ook wel helend om te zien in welke files je niet staat. Verder staat het vol met hard blatende meningzeggers en roddel over de internationale showbizscene met allemaal namen waar ik nog nooit van gehoord heb, kortom: altijd goed voor vermaak.
De nieuwsfoto's zijn een verhaal apart. Soms schokkend, soms ronduit schitterend. Deze vond ik in het bijzonder erg prachtig: een restaurateur legt de laatste hand aan een sculptuur aan de toren van Pisa. Een beeld dat een shotje BeeldenBotox ingespoten krijgt, om de tand des tijds onzichtbaar te maken, om te verhullen dat time can be so unkind.
Dat juist deze foto mij aanspreekt, is ook het als-als verhaal erachter. Wat als ik niet ergens in mijn tweede jaar Kunstgeschiedenis op het vakgebied Informatiekunde was gestuit? Wat als ik niet was afgestudeerd op elektronische onderwijsvormen? Ik weet vrij nauwkeurig wat mijn oorspronkelijke plan was. Architectuurrestauratie, en in het bijzonder architectuursculptuur, en nog meer in het bijzonder vroeg-Middeleeuwse architectuursculptuur, dat is wat mijn aandacht had voor die tijd van WWW aanbrak.
Het had wel een heel ander soort carrière opgeleverd, met een lange kopstudie in Bologna en een werksituatie die aan elkaar zou hangen van kortdurende Europese projecten. Want in Nederland is er nou eenmaal niet zoveel interessants aan vroeg-Middeleeuws te vinden. Of ik ooit met mijn vingers aan de toren van Pisa had mogen zitten, is ook nog maar de vraag.
De nieuwsfoto's zijn een verhaal apart. Soms schokkend, soms ronduit schitterend. Deze vond ik in het bijzonder erg prachtig: een restaurateur legt de laatste hand aan een sculptuur aan de toren van Pisa. Een beeld dat een shotje BeeldenBotox ingespoten krijgt, om de tand des tijds onzichtbaar te maken, om te verhullen dat time can be so unkind.
Dat juist deze foto mij aanspreekt, is ook het als-als verhaal erachter. Wat als ik niet ergens in mijn tweede jaar Kunstgeschiedenis op het vakgebied Informatiekunde was gestuit? Wat als ik niet was afgestudeerd op elektronische onderwijsvormen? Ik weet vrij nauwkeurig wat mijn oorspronkelijke plan was. Architectuurrestauratie, en in het bijzonder architectuursculptuur, en nog meer in het bijzonder vroeg-Middeleeuwse architectuursculptuur, dat is wat mijn aandacht had voor die tijd van WWW aanbrak.
Het had wel een heel ander soort carrière opgeleverd, met een lange kopstudie in Bologna en een werksituatie die aan elkaar zou hangen van kortdurende Europese projecten. Want in Nederland is er nou eenmaal niet zoveel interessants aan vroeg-Middeleeuws te vinden. Of ik ooit met mijn vingers aan de toren van Pisa had mogen zitten, is ook nog maar de vraag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
