opruimen

- Elise, is je kamer nu opgeruimd?
- Ehh, nou, een kwart is heel erg opgeruimd.
- ?
- Ja, dat is het plafond. Daar hangen alleen nog wat lampen rond.

Weston-super-Mare

spelletje

Vandaag spelen we... verkeersbordje.

Engels Eten

Erg Engels eten, daar slagen we vrij aardig in. Dat is bepaald niet moeilijk. Allereerst is er natuurlijk de Indiase afhaal. Curry take-aways zijn hier waarschijnlijk (naast fish&chips) de meest gegeten niet-zelfmaker, en het India-schap in de supermarktkoeling is uitgestrekt, vol met lekkere hapjes en vrijwel allemaal heel goed te hachelen. Alleen voor de echt lekkere naan wil Mark wel graag af en toe een Echte Afhaler, en, toegegeven, die zijn ook wel erg fijn.

Bovendien heeft The Curry House op Argyle Street (wel 2,7 minuten lopen) een onmetelijke charme van het type 'niet te koop met Mastercard'. De twee altijd glimlachende Bengaalse meneren aan de balie (het is dus strikt genomen helemaal geen Indiase maar een Bangladeshi afhaler) doen er altijd wat complimentary pappadums bij en stoppen terloops je kinderen vol met kleine chocolaatjes, reden dat de kinderen altijd allebei mee willen om af te halen. Niet verwonderlijk, ik weet nu ook nog precies dat de Chinees op het Stadhoudersplein je altijd een lolly gaf tijdens het wachten, zodat je sabbelend aan je salmiakknots naar het aquarium met exotische Nemo's kon staren.

Geen schijn van kans dat we naar The Rajpoot gaan, dat zijn de benedenburen. Even dichtbij, met elke dag een nors kijkende Indiase meneer met een enorme tulband voor de deur. The Rajpoot is een stuk prijziger en vindt zichzelf een stuk authentieker. Hun eten is onberispelijk, net als de gesteven witte tafelkleden en de metalen rechaudjes, maar voor een dagelijkse afhaal volstaat de bovenbuur uitstekend.

In de supermarkt koop ik de Engelste dingen. Af en toe doen we, tot vreugde van de kinderen, een full British breakfast. Zonder de volgens hun volstrekt overbodige reuzechampignonnen of gegrillde tomaten, maar met roereieren, worstjes en bacon. Daarnaast eten ze zich dagelijks klem aan cereals in variabele smaken en houdt vooral Gijs wel van een lekkere crumpet op zijn tijd. Ik ook trouwens. De meeste dagen beperken we ons tot een fully uncooked continental trouwens. Twee kleine gratenpakhuisjes groeien niet zo snel dicht, maar twee ouders hebben na 1 maal FBB wel weer de vettax bereikt voor een dag of tien. Dan maar een toastje met Marmite - ook lekker.

Inmiddels heb ik ook al een shepherds pie gebouwd die de toets der zelfkritiek kon doorstaan en hadden we vanavond al voor de tweede keer fish cakes. Ook Elise houdt van fish cakes, dus die doen we vaker. De perfect baked potato hebben we eerder al bereikt en morgen gaan we om het geheel te completeren, een 'picnic in the park' beleven. Sydney Gardens, precies aan de andere zijde van Great Pulteney Street dan The Curry House, heeft een 'tuinfeest' met springkussens, kraampjes en een BYO-picnic. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Maar ik heb de Scottish eggs, Mowbray Pork Pies en Coronation Chicken Sandwich filler in de super gelaten.

Er zijn namelijk van die dingen waar ik níet zo nodig aan mee hoef te doen. Een daarvan gaat onze kinderen wel teleurstellen, vrees ik. Ik ga ze geen zakjes chips meegeven als onderdeel van hun lunch. Dat weiger ik gewoon. Integratie is leuk, maar het moet niet te gek worden. Gelukkig ben ik als niet-tv-kijker ook totaal ignorant voor wat betreft eventuele Britse equivalenten van Blonde Geert. Heerlijk. Geen TV, geen last van.

traceertrucs

Track & Trace van TNT werkt vrijwel nooit, dat weet iedereen. Zo. Dat is eruit. Helaas heb ik het afgelopen week voor een keer wél in werking gezien, en daar werd ik niet vrolijk van. Even leek het erop dat ik donderdag halsoverkop naar Nederland had moeten reizen. Gelukkig liep het allemaal met een sisser af.

De dag dat we naar de UK vertrokken, stuurde ik, zoals ieder jaar, mijn bedrijfsadministratie van het jaar ervoor aangetekend naar G. Daarna verkeerde ik 3 weken in de zorgeloze veronderstelling dat mijn zending zou behoren tot die 99,8%-ofzo van alle foutloos bezorgde zendingen. Lang verhaal kort: dat was niet het geval. Om onduidelijke redenen had TNT het ding wel aangeboden aan de geadresseerde, maar vervolgens per omgaande weer retour naar EHV gestuurd. Waar ik het natuurlijk met geen mogelijkheid kon ophalen, omdat dit totaal onverwacht was en omdat je alleen zelf een aangetekende zending mag terugnemen. Op dat moment bekroop mij toch wel matige zorg. Waar was mijn administratie van 2009?

Aangezien het al drie weken geleden was, zou de zending in kwestie misschien ook niet meer op de afhaallocatie zijn. Voor de jaarafronding zijn originelen nodig, dus de rekening (lees: garantie) van mijn camera of de bewijzen van het netjes afdragen van mijn BTW dwarrelden mogelijk ergens in een sorteercentrum in Veldhoven. Of Den Helder - of Assen. Wie zou het zeggen?

Die avond bekeken we de opties. Als ik het met alle geweld zelf móest ophalen - dan moest dat maar. We bladerden door de vliegticketwebsites. "Even op en neer" bleek toch wel significante bedragen te kosten, een goedkoop ticketje is alleen verkrijgbaar met voorkennis en wat langer verblijf. Met auto en boot dan maar? De ene dag heen, de andere terug? Ik lig zelden ergens van wakker maar die nacht sliep ik niet al te best. Rationeel weet je wel beter, maar ik droomde toch van hoe TNT al die niet-afgehaalde postwezen wekelijks in een enorme incinerator zou pletteren, waar mijn ordnertje een onopgemerkt poefje rook zou zijn temidden van duizenden bruine enveloppen vol A4-tjes met ongewenste gerechterlijke dwangbevelen en loze pakketjes overlevingsmateriaal verstuurd naar spoorloos verdwenen geliefden.

De volgende ochtend belde ik TNT. Op de Track&Trace website kon je gek genoeg van dit pakje wél informatie vinden. De TNT meneer had óók geen idee hoe het kon dat mijn zending meteen was geretourneerd. Dat had niet moeten gebeuren. Gelukkig kon hij wel mijn nachtelijke zorgen over postvergruizers uit de wereld helpen. Een onbestelbaar stuk gaat Naar Den Haag. Dat klonk zelfs in tijden van formatie, nog wel opbeurend. Dan zou ik, over enige dagen, kunnen bellen om verdere instructies te geven. In elk geval hoefde ik niet op stel en sprong naar NL af te reizen. Maar waar mijn pakket zich nú bevond, dat kon hij dan weer niet zien. Het systeem verstrekte niet meer informatie dan dat het 'ergens in Eindhoven' was. Aha. Zelfs voor TNTers zelf is Track&Trace dus niet het antwoord op alles.

Daarna belde ik het afleverpunt 'om de hoek'. Daar werd ik direct een stuk wijzer. Niet alleen lag mijn pakje daar, ook bood de eigenaar van het postagentschap aan om per telefoon een nieuwe opdracht voor aangetekend versturen aan te nemen. Dat mocht ik dan wel komen betalen als ik weer in de buurt was, of gireren. Ik kon de man telefonisch wel zoenen. Gosh, I love de kleine middenstander! De zending ging weer op pad en heeft inmiddels wél de bestemming bereikt en ik verkeerde gisteren de ganse dag in een extra-opgewekte stemming. Daarom: koopt allen uw tijdschriften en kantoorbenodigdheden bij Read Shop Cassandraplein, want Zij Zijn Geweldig!

De volgende keer breng ik mijn ordnertje wel weer persoonlijk langs.

in het wild

Ooit, lang geleden, zei ik tegen Mark dat je echt ergens 'geland' bent op een nieuwe woonplek als je zomaar in het wild iemand tegenkomt die je kent. In Eindhoven duurde dat een paar maanden, toen zaten we in het theater ineens achter kennissen. Hier in Bath was het na een week al raak. Daar liep ik in de stad zomaar tegen een bekende aan.

Vandaag was echter de topper. In de IKEA van Bristol, minstens 25 miles van huis, zag ik twee bays naast waar ik net mijn winkelkarretje met planken had leeggekiept in de achterbak, een bekende zijn auto inparkeren. Niet alleen een bekende, maar notabene een gewaardeerde klant van Ipso. Het moet niet gekker worden.

aardappelkarate

Aardappels blijken een onuitputtelijke bron van verbazing en inspiratie te zijn. Afgelopen week kocht ik een zakje 'Perfect for baking': reusachtige, zeer gelijkvormige knoeperds. Om niet teveel aan het toeval over te laten, googelde ik wat rond op 'perfect baked potato'. Daar was natuurlijk wel voor een week of drie leesvoer over te vinden. Ik beperkte me maar tot de allereerste google-hit. Het was een lang artikel van tv-chef Nigel Slater. Het advies van zo'n stoere rough-edged kok leek me een nuttige aardappel-approach.

Slater beschrijft in een langdurig relaas het hoe en waarom van de Perfecte Baked Potato. En hoe die van buiten licht knapperig maar vooral niet dik-van-schil is, en vanbinnen een zachte kruimeltjesmassa, 'als vers gevallen sneeuw'. En hoe zorgen wij dat onze aardappel zo wordt? Met een karateklap. Niet inkerven, geen folie, geen prikken met een vork, geen kruiden, geen voorkoken, geen magische microgolven. Gewoon de piepers op een bakblik kiepen en ongezien een uur in de oven mieteren. Dan zijn ze van binnen gaar en van buiten niet te hard. En dan, dan mep je met de blote hand in een reuze karateklap elke aardappel afzonderlijk open. Of in elk geval, van binnen tot de gewenste vers gevallen sneeuw-consistentie.

Aardappelkarate. What's next, komkommeryoga? Power Pilates voor de gehaktbal? Tomatenaerobics?

Maakt niet uit. Het werkt.

klantenbinding

Schoolschoenen zijn een fenomeen apart hier in de UK. Vrijwel alle scholen verplichten kinderen zwarte schoenen te dragen als onderdeel van hun uniform. Kinderschoenen zijn toch al tamelijk betaalbaar in vergelijking met Nederland, maar schoolschoenen zijn dat zeker. Ik nam Elise mee naar de ietsje-beter-dan-normale schoenwinkel, omdat haar lange, smalle voeten in Nederland in geen enkel Mary-Jane-modelletje passen, en dat wíl ze nou net zo graag.

Nou, voor de iets-beter-dan-normale schoenwinkel hier was dat geen enkel probleem. Bij binnenkomst realiseerde ik me dat waarschijnlijk half Bath en omstreken dit weekend had uitverkoren om schoolschoenen te gaan kopen voor het héle gezin - of dat dit een immens populaire schoenzaak moest zijn. Of allebei. Op alle bankjes en krukjes zaten kinderen. Om alle bankjes en krukjes zaten ouders, en -handig- in het zwart geklede winkelmedewerkers.

Bij binnenkomst overhandigde een van hen mij een nummertje ("71, we're at 67 already so you won't have to wait too long!") en Elise een setje kaarten met spelletjes en raadsels 'for the wait'. Toen we aan de beurt waren, hielp 'Matt' ons door vlot haar voeten te meten, te constateren dat ze een 13 1/2 was (halve maten! in kinderschoenen! geweldig!) en toen ook nog bleek dat het allereerste paar dat Elise uit het rek plukte, in haar maat bestond, was haar geluk al compleet.

Dat Clarks zo geniaal is geweest om in de hiel van de schoenen geheimzinnige optilbare klepjes te maken waardoor kleine speelgoedpoppetjes in de hak verborgen kunnen worden, die dan door een raampje naar de straat kunnen staren (we horen de straatmuzikant buiten 'diamonds on the soles of her shoes' zingen) is dan hoogstens nog een extra kersje op deze toch al prachtige taart.

Dat de schoenen als gegoten zitten, van echt leer zijn en de helft kosten van een paar behoorlijke kinderschoenen in Nederland is voor Elise van generlei belang, en voor mij de beste klantenbinding ooit.

Markblog - Logicomix

Robbert Dijkgraaf schreef dat zijn elfjarige zoon opging in een stripboek over wiskunde - Logicomix. Ik zag het bij Johannes staan en was zeer geintrigeerd. Johannes heeft nog veel in zijn leesqueue en ik mocht het lenen.


Logicomix is een bijzonder boek. Het heeft de uiterlijke verschijningsvorm van een stripboek, al is het een kleiner formaat, vier centimeter dik (350 pagina's) en wat serieuzer dan het gemiddelde stripboek (hoewel, sinds mijn eigen elfde jaar heb ik nauwelijks nog stripboeken gelezen - misschien zijn alle stripboeken nu zo?). Het is dik papier, erg zwaar, houdt heerlijk vast, en leest als een trein.

De centrale lijn is de zoektocht van Bertrand Russell en consorten naar de fundering van de wiskunde. Zo gesteld lijkt dat een onderwerp voor een rustig collegetje op maandagmiddag, maar het schijnt destijds als een serieus probleem te zijn gezien, waar de groten rond 1900 allen aan gewerkt hebben. In het boek wordt Russell zelfs geheel door deze kweeste obsedeerd, en zijn houding heeft iets panisch - alsof de wereld in elkaar ging storten als het niet lukte. Misschien was dat ook wel zo.

In de uitwerking van de auteurs Doxiadis, Papadimitriou, Papadatos, en Donna - het ontbreekt ook niet aan Griekse elementen - is het een prachtverhaal, dat je meeneemt en doorsleurt tot het einde van het boek.

Ik ben vooral benieuwd hoe niet-wiskundige lezers het ervaren. Misschien kan ik Irene overtuigen om het te lezen?

Oirschot

Ik was nog maar net van de warme verrassing van alle herkomstvermeldingen op mijn verswaren bekomen, toen de volgende zich aandiende. Vandaag was ik eerst langs het vlees-schap gelopen. Die keer dát we vlees eten, wil ik graag een soort-van-beestvriendelijk geproduceerd lapje. Dat lukt best in de UK, er is freerange en organic te over, en ook MSC vis is alomtegenwoordig. Het is een veel groter raadsel welk vlees je nou moet kiezen als je iets wilt dat vergelijkbaar is met een biefstukje. De instructies op de achterzijde van alle fillet steaks, rump steaks, sirloin steaks, beef steaks en frying steaks verraden weinig over met wie je van doen hebt. Aan de prijsstelling zou je nog kunnen afleiden of je een biefstuk, een bieflapje of een entrecote in de hand hebt. Inmiddels geloof ik dat ik er redelijk uit ben.

Herkomst is bij dat vlees eenvoudig. Je hebt Brits en Iers. That's it. Soms staat er een streek bij vermeld, maar net als op allerlei groenten en zuivelproducten vind je vaak een trots Union Jackje ergens op de verpakking. Alsof er nooit een British Steak Emergency crisis heeft bestaan. Eat local produce.

Daarna liep ik terug naar de groenten om een geschikte aardappel te selecteren voor bij dit stukje dooie koe. Overal weer die vlaggetjes: "British Pots" op bijna alle zakken. Anya hadden we vorige week al ontmoet, en dus waagde ik me aan een ander model. Hoe ze heette, ben ik vergeten, maar haar herkomstlabeltje verraste me. "OIRSCHOT, HOLLAND", stond erop. Fietsafstand van de Orpheuslaan. So far voor local produce, maar we leren ons kroost graag waar hun eten vandaan komt, nietwaar?

Dus, kindertjes, wat komt er uit Oirschot? Juist ja. Piepers.

Mr & Miss Cool

Mr Cool is vooral erg cool in zijn kledingkeuze. Hij is nou eenmaal erg gesteld op nette overhemden en stropdassen, en kan niet wachten tot hij zijn eerste pak krijgt, voor het naderende huwelijk van oom B.
Miss Cool besteedt het liefst haar zakgeld aan thrills zonder weerga, zoals bungee trampolines. Waarschijnlijk zou ze, als ze dat zou mogen, ook wel echte bungee jumps willen maken.

Bristol

Gisteren waren we in het nog tamelijk nieuwe Blue Reef Aquarium in Bristol. Helaas voor onze haaien-en-roggen-fans was het bijna onmogelijk om de gemiddelde haai goed in beeld te krijgen met een iPhone. Wel kwamen deze twee zeewezens in beeld tussen de zeepaardjes.