try this at home

Het aanzicht van het toetsenbord van onze iMac was me al lang een doorn in het oog. Het ding staat in de keuken, er wordt dus nog wel eens een boterham boven genuttigd, en zo nu en dan typt iemand met een tomatensausvinger of chocoladekruimeltjes aan de handen iets in. Bovendien slaapt de Harige Bejaarde ook nog wel eens bovenop de toetsen, daarbij het aanhoudende Apple boingboingboingboing waarschuwingsgeluid negerend.

Na veel jaren gebruik was het dus de hoogste tijd voor reiniging. Op het wonderlijkewereldweb vond ik een instructie over het loswrikken van de toetsen, met de bijbehorende gâhwe tip 'maak eerst een foto van je toetsenbord om later de juiste plaats voor elke toets te weten'. Dat lijkt volkomen vanzelfsprekend, maar afgezien van de QWERTY reeks bevat zo'n toetsenbord nog een verrótte hoop pijltjes en streepjes en haakjes die in de verkeerde volgorde teruggeplaatst, gaan leiden tot een hoop gevloek op het scherm en in werkelijkheid.

De eerste losgewrikte toets deed vermoeden dat het misschien wel Ernstiger was dan ik dacht.
















En ja, nadat alles eraf lag, konden we constateren dat we hier met een eersteklas health hazard te maken hadden.











De berg toetsen zag er onschuldiger uit. Ze werden wel stukken witter, van even in zo'n drugs&snuifzakje rondzwemmen.

































Om kortsluiting onder de knoppen te voorkomen, nog even droogföhnen onder het toeziend oog van de Chefs Broodkruimeltjes en Vingerafdrukken.















Enfin, eenmaal alles netjes teruggeplaatst bleek het toetsenbord nog volledig operationeel en kunnen we de komende 5 jaar weer vooruit zonder zorgen. Met dank aan beestjesdodende sprays, oude tandenborstel, Giotto blaasbalgje en een gulle scheut Albert Heijn Eco afwasmiddel.

Gijsblog - horloge

Ik deed mijn horloge in het water, en toen was hij nog steeds gewoon aan het doorgaan. Toen trok ik mijn horloge weg van mijn hand en dat was het stukje waar je kijkt. Toen merkte ik dat hij het niet deed, toen mijn horloge al heel lang in het water was. Toen was het heel verdrietig.

Toen hebben papa en ik hem uit elkaar gehaald. Er waren schroefjes, een klein stukje voor een batterij, en stroomdraadjes van onder naar de batterij, dus de batterij heeft stroom, en dan halen ze dat eruit. Er zat ook nog water in, en dat was niet zo goed.

Dus hebben we uitgevonden dat er eigenlijk een soort elastiekje dat water tegenhoudt. Dat werkte niet zo goed omdat er een gaatje in zat. Toen hebben we zo'n metertje gebruikt, die zei dat de batterij het niet meer deed. Toen hebben we het in een zakje gedaan.

Toen gingen we naar Nederland. En nu zijn we in Nederland. En dus hebben we het dat dingetje wat groen is met dat stukje van een batterij op dat ding van het schermpje gedaan, en toen deed hij het, en dus moeten we dat allemaal erin doen, toen dat was heel erg moeilijk, en toen hebben we mijn schroevendraaier gedingest omdat het minischroefjes waren. En omdat dat magnetisch was aan die schroefjes toen konden we dat dus overnemen aan de andere schroevendraaier die precies dezelfde maat was. En dus hebben we dat gefixt. En aan het einde hadden we een klein dingetje over en dat was het achterkantje en toen hadden we de grote schroefjes erin gedaan die je met je handen kon pakken. Dus hebben we het in de gaatjes gedaan en toen hebben we het geschroeft. En toen was het klaar. En hij deed het heel erg goed. Omdat het een net nieuwe batterij is.

Groetjes

gijs

J. vs. A.

Het duurde 5 maanden, maar nu zijn we dan toch om. Pardon. Ben ik om. Voor boodschappen-bezorgen-aan-huis, net als in Nederland. Ik moet zeggen, het werkt. Die J.Sainsbury's werkt zelfs behoorlijk goed. Daar kan A.H. te Z. nog een puntje aan zuigen. Voor iedereen die nog overweegt een boodschappenbezorgservice te beginnen, volgen hier de do's en don'ts van onze vrienden J en A.

SO YOU THINK YOU CAN BOODSCHAPPENBEZORG?

Vriend Sains biedt de klant vele tientallen slots van een uur elk - óók op zondag, overdag, 's avonds, gedifferentieerd geprijsd. Op zondag om 10 uur bezorgen, wat ik een uitstekend tijdstip vind, kost £5,50. Vriend Albert heeft slots van 2 uur en wel beduidend minder dan Sains.

Albert is er na al die jaren nog steeds niet in geslaagd om de multi-aanbiedingen (nu, twee voor de prijs van drie! hoemeerjekoopt-hoemeerjeverdient) goed in hun systeem te verwerken. Je kunt dus wel dezelfde aanbieding krijgen als in de winkelbonus, maar alleen als je dan bijvoorbeeld driemaal hetzelfde neemt, en dat is natuurlijk wel erg onaantrekkelijk. Dat Maakt J. Niets Uit. J. rekent gewoon voor je. 3 voor 4, tweede halve prijs, mix and match, maakt niet uit.

Albert werkt vanuit distributiecentra die speciaal voor de bezorgdienst zijn. Dat is fijn, want het voorraadbeheer in combinatie met de informatie op de site werkt daardoor goed. Sainsbury's heeft in de lokale winkel medewerkers rondlopen die voor de e-klanten boodschappen uit de schappen pakken. Soms is dat handig, als je bijvoorbeeld 'twee stuks' wilt hebben van iets van de groentenafdeling, maar meestal betekent het dat je menselijke interventie krijgt op plaatsen waar je dat misschien niet wilt. Als er bij Albert geen dille is, zie je dat op de site al, en in een heel enkel geval krijg je het gewoon niet geleverd. Als er bij Sainsbury's geen dille is, zoekt de medewerker een alternatief. Als je pech hebt, is het een medewerker zonder culinair gevoel, die niet aanvoelt dat die dille op jouw lijstje vast iets van doen heeft met de citroen, de gerookte zalm en de creme fraiche op datzelfde lijstje. En die stuurt dan een pakje 'winter selection': thijm, laurier en salie. Voor dit soort gevallen kun je gelukkig op je lijstje aantekenen 'geen alternatieven aub', wat ik dus ook veelvuldig doe. Een ander bosje lente-uitjes is fijn en prima, maar met mijn culinaire planning wordt niet gerotzooid.

Tenslotte is er de bezorging. Die gebeurt bij beide aanbieders met vrachtwagentjes vol reclame, bereden door vriendelijke medewerkers die je spulletjes eruit tillen in grote kratten. Maar waar je bij Albert de kratten in kwestie gewoon leaset (al behang je er je schuur mee, dat zal Albert aan zijn kont roesten, zolang je maar netjes 4 euro huur afdraagt), neemt meneer J ze direct weer mee. In de kratten zit alles in de bekende milieuonvriendelijke oranje kraakzakjes die ik in de winkel stelselmatig weiger. En die zakjes krijg je dan dus per dozijn over je drempel geschoven. Want Albert brengt dan weliswaar tot in de keuken, Sainsbury's brengt tot de drempel.

Wie de beste is, heb ik nog niet besloten. Dat maakt ook niet uit, want je hebt toch geen keuze, aangezien je in het ene of het andere land verblijft. U hoort nog van ons.

zonnige zuiden

Als de goden zouden kiezen, namen ze vast niet Eindhoven als residentie. Er zijn zonniger oorden te bedenken. Fraaier. Vriendelijker. Minder COPD. Meer historie. Meer wijn en minder industrie. Maar voor eenvoudige stervelingen is het best te harden. Na een ochtend met een lange autorit en twee kinderen die zo moe waren dat er teveel mislukte van hun plannen om de verstandhouding tussen beide goed te houden, wilde ik eigenlijk niets anders meer dan duf hangen. Daar word je meestal nog duffer van. Dan maar de CD met de grootste meezingpotentie in de speler. Vaak is dat opera, maar de keuze viel vandaag op The mama's and the papa's Greatest Hits. Onder het luidkeels meegalmen van California Dreamin' en andere tijdloze knallers, hakte ik knoflook, gember, rode peper, koriander, wortel, ui en bleekselder aan mootjes. Opeens weet je het: Je Gaat Fishcakes maken. Troostrijk eten voor de duffe ziel.

En als de fc's dan even later in de koelkast staan te wachten op het Bakmoment, en Gijs, die overal om moest jammeren dan toch grote voldoening vindt in het bestuderen van het zenuwstelsel in Het Grote Boek Over Het Menselijk Lichaam, en je neemt plaats op het terras waar het voor het eerst dit weekend wel zonnig is ...en poes besluit jouw schoot met aanwezigheid te vereren, zodat je een ronkende hoop stovende haartjes voor je hebt liggen, de zwarte beduidend heter dan de witte ... en je mag nog op je dooie akkertje rustig de zaterdagkranten doorlezen tot het tijd is om die fles Chard te openen die door Nicolaas beloond werd met maar liefst viereneenhalf glaasje... dan is het heerlijke zonnige zuiden een prima plek.

uitzettingsbeleid

Het was me al vaker opgevallen dat de kauwen op het dak op sommige momenten wel heel dichtbij klonken. Alsof ze in de slaapkamer op het bed zaten te debatteren over een broodkorst. Toen ik afgelopen week de klep van de schoorsteen opende, rolden er een stuk of tien takjes de kamer in. Even later zag ik de leverancier van dit dor hout met een nieuw stuk boom in zijn snavel van de beuk naar het dak zeilen. Toen Mark op het dak ging kijken, bleek de afdekking van de schoorsteen verdwenen te zijn, en er een half nest-in-aanbouw een metertje dieper de pijp in te zijn. De haard beneden produceerde intussen plukjes mos, groen uitgeslagen boomschors en nog veel meer takjes.
De schoorsteen is, in afwachting van de reparateur van een van de loodslabben, provisorisch gesloten verklaard. Met gaffertape, overal goed voor. De kauwen kijken verontwaardigd toe vanuit de achtertuin.

teaktweak

Vandaag is de lente officieel begonnen, niet alleen vanwege het fraaie zonderjassenweer, maar ook omdat ik ál het tuinmeubilair uit de schuur heb gezeuld, in elkaar geschroefd, hogedruk-schoongemaakt, opgeschuurd en het teak ge-lotiond. Het staat ingetogen stralend te wachten op de eerste-kop-koffie-op-het-terras van het nieuwe seizoen.

fat bastards, the sequel

De snuitkever bleek volledig onschuldig aan het fatsia-drama. Bij héél nauwkeurige inspectie zag ik ineens schildluis op de mooie bladen. Schildluis! Aargh! De moeilijkst-te-verdelgen soort! Overgestapt vanaf station Aanpalende Bananenplant, dat kan niet missen. Maar nu. Nu zit ik met een gehavende fatsia... met schildluis.

Chemische oorlogvoering zal wel het enige antwoord zijn.

peaceful

fat bastards

Opeens viel me op dat mijn mooie Fatsia, die legendarische kamerplant Die Het Al Twee Jaar Uithoudt zonder klachten (hij is een stil type) kleine rafelrandjes vertoonde aan zijn bladeren. Nader onderzoek leerde dat de onderste bladeren hevig aangeknaagd waren, en dat de schuldige overal kleine zwarte uitwerpseltjes achterliet. Toen ik de alleronderste bladeren opzij schoof, ontwaarde ik nog net een dikke snuitkever die lag uit te buiken in de potaarde en beledigd achterom keek, daarbij een harde fatsiaboer latend.

Tsss.

En nu? Ik heb de arme fatsia maar even buiten geparkeerd, in de hoop dat de ongewenste bezoekers verhuizen naar elders, en bij voorkeur níet naar de nog grotere bladen van het belendende perceel - de bananenplant. Daar staat het arme ding nu voor het raam in de regen naar binnen te turen. Hij houdt best van een sappige bui, maar niet van kou. Hopelijk de snuitkevers ook niet.

begonnen

Een jaar is als een kindertoneelstukje. De winter is gewoon de lange winter van vorig jaar, die nog een of twee of drie maanden doorijlt, onophoudelijk met grijze luchten en koude wind. Maar al snel, en dit jaar dus al in de eerste week van februari, komen er dagen, of zelfs maar momenten, die je laten zien en voelen hoe dat ook alweer was: lente. Gegiechel in de coulissen, gestommel, een kind steekt zijn hoofd door de gesloten gordijnen en zegt dat ze al begonnen waren hoor, maar 'nú beginnen we écht!'. En dan is het hoofd weer weg.

De eersten zijn de paarse krokusjes, die al een week of wat hun grinnikende hoofdjes boven de grond uit steken, in de berm tussen de rijbanen van de ring Eindhoven. "Kijk ons eens! Hahaha!" Ze zijn het brutaalst van al die lentebolletjes en gaan de verlegen blauwe druifjes voor, banen de weg voor de corpulente tulpen, de opschepperige hyacinten en de elegante narcissen.

Het gestommel en gerommel wordt op deze zondagochtend veroorzaakt door de vogels, die af en aan vliegen, al lang bezig met deze nieuwe dag. De grauwe lucht van het buienfront van gisteren is verdreven en de hemel is helder en babyblauw. Ondanks de dunne laag ijs op het platte dak ziet het er uitnodigend uit, nu alweer die belofte van buiten zijn, nieuw groen, lange avonden en dunne kleding. Het zal vast ook lekker ruiken, maar dat wordt binnen nog overstemd door de geur van verse koffie.

Een doffer die op zijn flank wordt beschenen door die eerste zon van vanochtend, slooft zich uit naar een damesduif hoog in de beuk. Na vele rroe-koe-oeoe-koee-ooe's mag hij met zijn onhandige lijf klapperend bovenop haar plaatsnemen, maar het takje is zo slap dat het te ver doorbuigt, en de duif vliegt weg, naar de dakkapel van de achterburen. De doffer blijft teleurgesteld achter, gadegeslagen door een publiek van drie kauwen die zelf te jong zijn om een nest te hebben gehad. Intussen blijft de zon maar schijnen uit de richting Nuenen, alles dat boven onze huizen uitsteekt, krijgt een zachte gouden gloed. Ze is vast begonnen, de lente.

geslacht van verzamelaars

Tja, dat gevoel van NEC-bijna-compleet-te-hebben.

Ik dacht echt en oprecht weer deze volgende ronde van verzamelfrutsels over te kunnen slaan. De totale verzameloorlog brak ergens bij de Flippo al uit, alhoewel andere generaties vast claimen dat Verkade er ook een rol in speelde, of een zekere F. uit T. met zijn crimineel-framboosachtig uiterlijk. Nadat we de wuppies, handpoppen en smurfen redelijk hadden doorstaan en zelfs al schadeloos door vele golven van steeds exotischer gekleurde hamsters zijn gerold, had ik weinig vrees voor de voetballers. Mijn kinderen, dacht ik, hebben niks met voetbal. Makkie dus.

Verkeerd gedacht natuurlijk, want ach ja, je wordt bij elke albert-bestelling overspoeld met veel meer pakjes plaatjes dan je rechtmatig deel, en die ene keer dat ik met een luid zingende Gijs de zelfscan-kassa passeerde, leverde dat ook direct de 12 pakjes plaatjes van de achterligger op. Even leek het erop dat het de kinderen vooral ging om het uit de folietjes bevrijden van al die mannen in korte broeken, maar toen ik de dikke stapel plaatjes op de piano in een envelop wilde duwen voor verzending aan oma, werd me door Elise verzekerd dat alléén de dubbele mochten. Enfin, het eind van het liedje is dat ik een werkelijk rustgevend moment beleef aan het inplakken van De Graafschap tijdens een kop thee. En dat Gijs nu staat te voetballen in de tuin. Helemaal geïnspireerd.

optisch schoon

Mijn bril is in bad geweest. Niet onbedoeld, na een aantal lieve brieven van mijn opticien bleek dat ik alweer twee jaar met het ding rondloop en heb ik op hun aandringen toch eens laten meten of ik misschien iets moet veranderen. Bleek niet zo te zijn, en mijn brillen werden geservicet, in een badje gelegd, kregen nieuwe neussteuntjes en zien er weer picobello uit. Het kijkt nét weer even lekkerder, hetzelfde effect als wanneer de glazenwasser is geweest en je dagenlang het gevoel hebt dat alles in huis 1 stopje lichter is. Verfrissend.

semi red light district

Dit jaar werden kerstbomen niet meer huis-aan-huis opgehaald in Eindhoven. In plaats daarvan kon je ze op twee vastgestelde zaterdagen afleveren bij een stuk of 30 dropplaatsen, waarna ze vast collectief versnipperd zouden worden, of iets anders afgrijselijks.
Wij sleepten dus vorig weekend onze al stevig afgetuigde Nordmann richting het Cassandraplein, lieten daarbij een prachtig dik spoor van naaldjes achter en incasseerden vervolgens de beloofde gratis spaarlamp. De spaarlamp was van het eigen merk van deze stad, en gewoon normale fitting 60 Watt, dus tot zover weinig mis, maar wel in de kleur terra. Zoals we tegen elkaar zeiden: die raakten ze zeker aan de straatstenen niet kwijt. Maar enfin, gegeven (s)paar(d)(lamp) etc, dus de lamp ging in de reservelampendoos.
Prompt gaf vandaag dat ene peertje in de bijkeuken de geest, dus ik heb fluks de terra-lamp ingedraaid. Het is een genot om naar te kijken, de voorraadkast ziet eruit alsof je door een soft-focus filter kijkt, door het raam naar de tuin schijnt een soort Wallen-achtige gloed en het lijkt direct 3 graden warmer in de bijkeuken. Met dank aan de kerstbomenversnipperaar.

weer

Zo ken ik het weer. Het weer, dus.
Na weken van dikke lagen sneeuw, een dichtgevroren Karpendonkse Plas, een half uur krabben op de autoruit waarbij alles meteen weer vastvroor en temperaturen tot wel 15 graden onder nul, is het vandaag weer gewoon: weer. 5,4 graden en toen ik de school uitliep, miezerde het ouderwets. Regen. Dát was even geleden. Nu de vele centimeters sneeuw weggesmolten zijn binnen 24 uur, zie je wat daaronder lag. Het is bijna een archeologische ontdekking, want zó lang lag die sneeuwdeken er dus al: tientallen stukjes vuurwerkrestant, hier en daar dennenaalden, en heel erg fraai geconserveerde hondendrollen.
De vorige keer dat Gijs op en neer ging naar het ziekenhuis in de tractietaxi was nog voor de jaarwisseling, en hij lag met zijn rode vikingmuts op in bed onder álle fleecedekens die we konden vinden. Vandaag gaan we weer op en neer, en het is zeker 10 graden warmer dan de vorige keer. Nog steeds gaat er een stapel fleecedekens mee, en natuurlijk de andere noodzakelijkheden, zoals Aap. Maar ook een normale broek en een normale onderbroek, want de kans is er dat Gijs uit de tractie mag. In dat geval gaat hier vanavond de champagne open. Wat voor weer het ook mag worden, dan is het feest.

wij vs. kauw

Vanochtend had Gijs zijn best gedaan op een mooie pindaketting voor de hongerige vogels. Ook had ik wat vetbollen hier en daar aan haakjes bevestigd. Tot mijn verbazing zag ik nog geen half uur later dat een van de bollen al eraf was. Op de grond zaten, tot hun vleugels in de zachte sneeuw gezakt, een paar kauwen te kauwen op het bolletje dat ze eraf hadden weten te slopen.

Maar de slopers gaan verder. Nu zit er steeds één op het takje van de catalpa waar de pindaketting aan hangt. De anderen wachten ongeduldig toekijkend af, op de schutting en het schuurdak. De kauw die aan de beurt is, hijst met snavel en één poot het touwtje op, tot hij bij een pinda aankomt. Daarna is het een kwestie van goed vastklemmen met een klauw op de tak, en hakken maar. Zo zijn we natuurlijk wel snel van het eten af.

Omdat ik eigenlijk hoopte op een leuke kluwen pimpel-en-kool die met beschaafde hapjes van ons knutseltje zouden genieten, en omdat die kauwen ook hun magen wel kunnen vullen met de restanten appel en brood op het schuurdak, heb ik nu 1 kant losgeknipt, zodat de ketting loodrecht naar beneden hangt. Benieuwd wat onze hang-vogels dáárop gaan verzinnen. Op zich verdienen prachtige ideëen uit zulke minuscule hersenpannetjes natuurlijk een soort Darwin-award, maar we hoeven het ook weer niet té makkelijk te maken.

milieuschandaal

Ik maak een pakje Darjeeling (extra finest flush) open dat ik vorig jaar meenam uit India. Het zit in een klein suèdine tasje met hengsels en een knoopsluiting. Binnenin, om de theeblaadjes, zit een papieren zakje met foliebinnenkant. Het zakje is hersluitbaar met een strip ingerold metaal. Ik snijd me aan het uiteinde ervan, dus ik rol het stripje eruit om dat in de toekomst te voorkomen. Het blijkt een gerecycled reepje van een veel groter blik te zijn. Het is groen met gele letters - veel onbegrijpelijke Sanskrit tekens. Aan het ene uiteinde zijn nog net wat Engelse woorden te ontcijferen. 'On ric-' zegt het, en op de volgende regel lees ik 'on cott-' en dan is er nog een klein stukje met het woord 'use' erop.

Use on rice, on cotton?

Whoeha! Dit is een blik bestrijdingsmiddel geweest!

Ik bekijk mijn kopje thee argwanend. Hoeveel moleculen zouden er nog in zitten?

dág Sinterklaasje

Zoals dat hoort, hangt de Sint met zijn Pieten nog wat rond hier in huize Peletier. Gijs zingt nog elke dag van 'Sinterklaasje kom maar binnen met je K'nex', de pietenmutsen zijn nog niet opgeborgen, Elise legde vanochtend uit dat 'een paar pieten nog in Nederland zijn omdat ze nog niet alle zakken met kadootjes hadden kunnen brengen' en ook wijzelf neuriën nog wel van stoomboten en schoentjes met lekkers. Heel lang gaat dat niet meer duren, want in de komende dagen gaan we langzamerhand in kerststemming raken. Elise heeft al gevraagd om lampjes langs haar raam, Gijs heeft verzocht om de inmiddels weggepoetste stoomboot te vervangen door een raamschildering 'met veel sneeuw en bomen'. Ofwel: aan de slag. Het is maar goed dat ik besloten heb dit jaar eens mijn stuwmeer aan vrije dagen op te souperen, zodat ik vanaf halverwege volgende week vrij heb.

Om de stemming er echt goed in te krijgen, heb ik de Kerst-CD's opgediept, met als twijfelachtig hoogtepunt een bij-een-pak-wasmiddel-gekregen prachtwerk van De Inmiddels Al Niet Meer Toppers Geer, Gor en Froog. Niet om aan te horen gekweel van winters-Amerikaanse classics. Na een half uurtje Rudolphs, Winterwonderlanden en Snowbells-ringeling-ring-ting-tingeling-ding ben je er weer helemaal klaar voor. Mee. Nahja. Kom maar op met die boom.

the very pink

Ik heb me echt een behoorlijke tijd afgevraagd waarom poes met roze vegen in zijn vacht rondliep - vooral op zijn pootjes. Het antwoord is duidelijk. Stoepkrijt.

carrièremove

Vanmiddag kwam ik terug met Gijs van een allerlaatste consternatieburobezoek toen ik vagelijk registreerde dat er een raar luchtje hing aan de voorzijde. Toen ik even later Elise bij de buren opplukte, dacht ik op de heenweg nog steeds 'raar luchtje' en op de terugweg ging het alarmbelletje: gas! De buuf&buum waren beide niet zeker van wat ze roken, de tuinman had net de bestrating van de parkeerplaats weggehaald en die tegels straalden iets ontegenzeggelijk mufs uit, maar dat was toch wat anders dan wat ik rook. Ik Rook Gas. En na overleg met Mark, die benadrukte dat ik het al twee keer eerder in dit soort twijfelgevallen bij het rechte eind had, belde ik toch maar het gas-stress-nummer 0800-9009. Een vriendelijke meneer van de NRE stond me te woord.

'De glasvezelkabelaars hebben vandaag kabel van de straat naar ons huis geleid en nu ruik ik gas op de oprit.'
Hoorbare zucht aan de andere zijde. 'Ah. (noemt postcode) Ja. OnsNet hè?'

Nog geen drie kwartier later stond er een meneer met meetapparatuur op de oprit. Het oranje kastje met een metalen slangetje eraan bleef kalm van '0,0' tikken als hij hem in de lucht hield. De man prikte wat in de grond en stak het uiteinde van het apparaatje in de grond. Het gepiep werd heviger. Binnen enkele seconden verklaarde het schermpje '100'. '250'. '860'.
'Ja, hoogstwaarschijnlijk een lek mevrouw. Gisteren zijn we tot middernacht bezig geweest om al de problemen op te lossen elders in de wijk.' Dat belooft veel goeds.

Inmiddels 4 uur later staat er hier in het pikkedonker een graafmachine en zijn drie mannen al uren bezig het probleem op te lossen, bijgestaan door forse bouwlampen en koppen Nespresso (hoeveel meer bijdrage kunnen wij als leek leveren?). Het ruikt nog steeds distinctively naar gas, maar ze gaan het fiksen, zoveel is zeker. De buurman is blij, want het gaslek is bijtijds gespot. Gijs is blij, want die kon vanuit zijn bed alles nauwkeurig volgen. En ik ben blij, want als het echt helemaal niks wordt met de videobusiness, kan ik mijn diensten altijd nog aan NRE aanbieden. Ga ik als sniffer person op pad. Dit was de derde keer dat ik een gaslek dacht te spotten, drie keer raak.

tussen zomer en herfst