PIEPPP-brrrrrrrrrrrrrrrrrrrr-pfffffffffffsj

En dan ga je dus naar de huisarts voor dat meetkastje.

Kastje omgedaan, manchet om.
Test 1.
PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.
ERROR 3.

"Hm." zei de huisarts, en rommelde wat aan het manchet.

Test 2.
PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.
ERROR 1.

"Momentje." zei de huisarts, en rende naar boven.
Bij terugkomst meldde hij: "Het apparaat is niet tevreden over je polsslag."

Whoehahahaha! Kastje van 10x8 cm 'is niet tevreden over mijn polsslag'?!

Huisarts maakte ter plaatse een ECG (jawel, dat KAN dus allemaal, gaaf zeg). Er rolde een geruststellend strookje papier uit de printer met een heel bekend patroon erop. Guess what? Mijn hart doet het.
"Hm." zei de huisarts weer. "Gewoon regelmatig. Beetje snel, maar gewoon regelmatig."

Kastje weer omgedaan.
Test 3.
PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.
Kastje tevreden.

Nu elk kwartier, en vannacht elk half uur. PIEPP-brrrrrrr-pfffffffsj.

doorgelicht

"Uitstekend." constateert de huisarts en noteert de uitslagen van al het preventieve onderzoek in mijn dossier. Hoera, ik ben weer goedgekeurd voor de komende periode. Pas over twee jaar weer een mammografie.
"Maar...", gaat hij verder en tuurt op zijn scherm, "hoe lang is die laatste 24-uurs bloeddrukmeting eigenlijk geleden? Ah, ik zie het al. Minstens 3 jaar. Laten we dat ook maar gelijk even doen."

Nu heb ik een afspraak voor morgen, overmorgen én de dag daarna.

Laten we het er maar op houden dat je dat ook maar beter goed in de gaten kunt houden.

Kids on Ice

TNG

In mijn altijd maar doorgaande kijkwoede (documentaires, reclames, en soms ook fictie) bekeek ik -studiemateriaal hè...- weer eens wat oude uitzendingen van Star Trek. The Next Generation, wat toch eigenlijk wel dé Star Trek is, ook al was het niet de eerste reeks.

Maar wát een ouderwetsigheid. Komt dat nou door de 4:3 aspect? Komt het door de ongelofelijk knullige decors? De suffe nep-planeetoppervlakken? De onvoorstelbaar tuttige enemies? De even onverstoorbare als voorspelbare verhaallijnen?

Heerlijk.
Als je daarmee al rijk kunt worden, dan komt het wel goed.

het sneeuwt in mijn thee

De bloesems dwarrelen naar beneden, in mijn theeglas, op de tafel, op mijn boek. Dikke hommels vliegen in grote cirkels om de smakelijke bloempjes heen. De beestjes zijn weer terug dus de lente kan van start gaan. Na de witte bloesems komen nog de knophulzen van de beuk, en de roze blaadjes van de prunus. Nog even en de bomen zijn weer kaal, althans, wat bloemen betreft, dus zo lang het nog kan zit ik en geniet van de sneeuw in mijn thee.

wakker

Buiten komt er net een prachtige geel-en-roze kleur aandrijven vanuit de richting Gerwen-Nederwetten. Als ik de achterdeur open om een teen naar buiten te steken, rent een enthousiast miauwende Toby naar binnen. Ik dacht eerst de enige te zijn die wakker was, maar als ik boven kom met mijn koffie, hoor ik Gijs in zijn kamer spelen met auto's en stoplicht, onderwijl mompelend over zijn twee wiebeltanden die er bíjna uit zijn. Ik hoop dat ze een beetje haast maken, want ontbijt, diner en alles wat ertussen ligt aan mondactiviteiten, wordt zo nu en dan ineens dramatisch bekort door de beide gebitselementen.

Elise roept me vanuit haar hoge vesting en fluistert "psst, mama, hebben wij het boek 'De Fantastische Meneer Vos'?" Ik zeg dat ik dénk dat Mark dat wel heeft, maar misschien in het Engels. Ze concludeert tevreden dat we dan nog maar 5 boeken van Roald Dahl hoeven om zijn oeuvre compleet te hebben. Dat klopt, zolang ze zich nog niet aan het volwassen werk waagt.

In de slaapkamer hoor ik Radio 1 aan gaan, dwars door het brute misdaadverhaal of een wetenschappelijk artikel. Ik lees nog vlug de nodige mails, tweets en blogs. Vroege ochtend en ieder doet zijn eigen ding.

telduivels

Ik rijd de dames naar de eerste schaatsshow. Achterin hoor ik:

E: heej Yentl, waren we nou bij 21.000 of bij 23.000?
Y: bij 23.000.
E: Ok, mooi, ik heb er nog honderd bij gedaan dus dan zijn we nu bij 23.100.
Y: Ok. 23.101. 23.102,...
E: ...23.103...

En ik sorteer vertwijfeld voor richting de Eindhoofse binnenring.

Eager Beaver

Pasen op school

Greater Potholia breidt uit

Het was hier in de directe omgeving ook voor de winter al droevig gesteld met het wegdek. Sinds het Fliedner-kruispunt aangepast werd en Peppelrode een ambitieuze semi-wolkenkrabber is, hadden we hobbels, scheuren en gaten te kust en te keur in de O-laan. Maar deze winter is, zoals overal in het land, het asfalt pas echt goed kapotgevroren. In heel Eindhoven vallen gaten waar je bij staat. En 't blijft niet bij lullige kuiltjes, het zijn forse kraters waar je auto met een doffe dunk in wegzakt als je er overheen rijdt. Op veel plekken worden noodvullingen aangelegd, en sommige straten zien eruit als een dicht weefsel van strepen reparatie-teer. En het werk gaat maar door, het zware verkeer fikst niet alleen brute nieuwe fly-overs en drive-throughs en no-light-connections maar ook eindeloos veel gaten, gaten en nog eens gaten.

Tegen de tijd dat dat allemaal gereed is, komt de winter weer.

opvoeden: zó 2009

Ik denk dat ik een ouwe zeikerd word. Dat lijkt me wel wat. Het zal me in elk geval goed af gaan, zorgvuldig op elke jeugdige slak wat zout strooien.

We waren vanavond bij de MacDonalds. Dat hadden we al eeuwen geleden beloofd aan Elise: bij het halen van het A-diploma zouden we naar de MD gaan. Kinderen helemaal in de gloria. Als totale MD-nitwits hadden wij ons natuurlijk niet gerealiseerd dat zaterdagavond rond zessen het ultieme MD spitsuur is. Wat een HEKSENKETEL van gillende kleuters en krijsende peuters en rennende babies en vinex-pubers... nahja. Yougetthepicture. Het is MD dus je wordt toch nog verbijsterend snel geholpen en we gingen wegens weinig plek lekker even buiten zitten. Het was qua weer best te doen.

Er waren veel kinderen aan het spelen, en een van de geliefde spelletjes was blijkbaar over de tafels lopen en van tafel naar tafel springen. Elise wilde ook zoiets maar dat heb ik haar verboden, uitgelegd dat je thuis ook niet op de eettafel loopt en dat andere mensen ook niet graag hun hamburger neerleggen waar zij zojuist met haar mogelijk-hondenpoep-schoenen stond. Dat snapte ze eigenlijk ook wel. Maar het viel me wel tegen hoe weinig ouders iets zeiden van hun kroost dat over de tafels holde. Wél het personeel van de MD, dat bij toerbeurt naar buiten werd geschopt door de lokale manager om de kinderen beleefd maar dringend te vragen van de tafels af te gaan. Er zaten namelijk aan diverse tafels ook gewoon mensen te eten.

Na een tijdje kwam er wel een moeder, die naar haar kind riep. Aha, dacht ik, ik ben dus niet de enige. Maar wat zegt die moeder: "Bootje schat, niet op de tafels staan hoor, want dadelijk val je..." DUHUH. Nee joh, dadelijk springt jouw dochter in mijn milkshake!

Ach ja.
Gelukkig heeft Gijs nog even, in zijn beste hooligan-modus, een demo gegeven van hoe-aanslag-bestendig zo'n gekleurd plastic speelpaleis dat naast elke MD staat, wel is.
Op de terugweg heb ik stiekem aan Elise gesuggereerd dat ze bij haar B-diploma misschien wel pizza wil eten ergens.

Splash

grapjas en lolbroek

Elise en Gijs doen om het hardst hun best om moppen en raadsels te onthouden. Ik weet niet welke het leukst zijn, die nog helemaal nieuw en vers zijn omdat Elise ze zojuist in de Donald Duck heeft gelezen, of die mopjes met een meterslange baard die door Gijs worden opgediept. Hij moet dan zelf zo hard lachen dat hij al halverwege gierend van zijn stoel rolt en zelden het eind van het grapje bereikt.

Met deze kwam Elise vandaag aan: het is geel en zwart en het niest. Na mijn mislukte pogingen (een hommel met een hoestbui? een verkouden banaan met een zwarte bermuda?) kwam het antwoord: "...een ha-cheetah!" En toen hadden we dus allebéi de slappe lach.

kostuum

"Ik heb vandaag een pinguin gepast," meldt Elise vanaf de achterbank, "en bij de voorstelling moet je rechtsonder kijken. Nee, links, of nee, wacht, tóch rechtsonder."
Ik zeg dat ik haar zeker wel zal herkennen.
Elise wil natuurlijk weten hóe dan.
"Nou, omdat mama's hun kind altíjd herkennen - zelfs toen je pas een dag oud was, hoorde ik al aan het gehuil welke van de 4 babietjes op de ziekenhuiskamer de mijne was." zeg ik.
"Zélfs als ik een pinguin-kostuum aanheb dat mij helemaal bedekt?" vraagt Elise verbaasd?
"Zelfs dan. Ik zoek gewoon naar een pinguin met één of twee voortanden eruit, OK?"

alles voor de wetenschap

Gijs wil graag weten hoe een boterham precies beschimmelt.
Ehh, tja, waar kennen we dat van?
Om te voorkomen dat hij het in het geheim onder zijn bed gaat uitvinden, ligt er nu een flink behijgde boterham in een zakje op de kast. Wij zijn benieuwd.

culinair talent

"Wat wil je op je boterham, Gijs?"
"Pindakaas... met...ehhh.... salami."
"... eh, weet je 't zeker?"
"Ja. Ik probeer af en toe nieuwe combinaties hoor!"

luisteren

"It's good to talk!", kopten de reclameposters van BT jaren achtereen. Het geeft vrij helder de strategie van de telecomoperator weer: veel praten en vooral níet luisteren.

Ik belde een paar dagen geleden naar KPN met het verzoek om per 1 augustus ons huidige abonnement om te zetten in een goedkoper abonnement met hogere gesprekskosten. Dat kon niet. Dat kon alleen als ik eind juli nog eens terug zou bellen. Hoewel dat natuurlijk raar is, een beetje computersysteem kan dat natuurlijk wél, een ingangsdatum in de toekomst hanteren, was het in ieder geval duidelijk.

Maar je kon erop wachten.
Gisteren op de deurmat een brief: Geachte, over drie werkdagen wordt uw lijn omgezet naar een dure-gesprekken lijn.

NEEHEE!
Dat was nou juist NIET wat ik vroeg!
Kunnen ze nou werkelijk niet EEN keer correct uitvoeren wat je afspreekt?

irri-tandje

Elise liep al een dag of wat te iepen over een van haar tweede snijtandjes boven, die zat los, kon een vervaarlijke, exorcist-achtige draai om zijn as maken, maar wilde er niet uit. Wel werd elk eten bemoeilijkt door dit irri-tandje. Zijn counterpart, aan de andere kant van de twee volwassen snijtanden die ze al heeft, zit ook los, dus ik had haar al aangespoord om korte metten met het tweetal te maken, zodat ze over twee weken als echte paashaas het ijs op kan.

Vanochtend stormde ze de slaapkamer binnen: hij is eruit! Het eerste hapje kokosbrood had de klus geklaard. Nog slechts 13 gebitselementen to go.

cupboard-wall-cupboard-wall

Het zoeken naar scholen begint potsierlijke vormen aan te nemen. Ik weet natuurlijk niet precies hoe dat gaat in Nederland, de enige keer dat wij dat 'moesten' was toen we net naar Eindhoven verhuisd waren. En dat was eenvoudig: we bedachten wat wij belangrijk vonden, maakten een lijstje van geschikte scholen en waren geheel overtuigd van onze eigen keuze. Daar hoorden we dat we ook daadwerkelijk geplaatst zouden worden, dus een jaar voordat Elise 4 werd, wisten we al dat ze terecht kon op de huidige school.

In Bath gaat het volkomen anders. Om te beginnen is er een centrale plaatsingscommissie. Je kunt dus best langsgaan bij de scholen van je voorkeur, er is geen enkele mogelijkheid dat je rechtstreeks met de school afspraken maakt. Dat kan natuurlijk goed werken, in elk geval zal het de eerlijkheid wel bevorderen. Het betekent wel dat, alle bureaucratie in aanmerking genomen, er veel meer schijven worden doorlopen. En dat kost tijd, en energie. Ouders leveren een formulier in waarop ze een top-drie van scholen mogen noemen. In de meeste gevallen wordt de eerste keuze gehonoreerd, lezen we in de uitgebreide brochure van de B&NES (but we pronounce 'Baynez') plaatsingsinstantie. En: 'why it is so important to choose the right school for your children.'

Dat laatste, beste B&NES, is natuurlijk een beetje zuur als blijkt dat op de eerste ZES scholen van voorkeur alvast geen plaats is. De 4 scholen op loopafstand lijken al uitgesloten, de meest aantrekkelijke scholen die net iets verder op autoafstand zijn, zitten kennelijk ook vol. Het echte probleem is dat ze pas aan het einde van juni op zijn vroegst harde uitspraken kunnen doen over hoe vol de klassen volgend jaar zitten en wat we kunnen verwachten. We kunnen dus precies... nul plannen. We weten niks, want zij weten niks. Ze wachten nog af tot 28 schooldagen voor de start van het nieuwe jaar zodat huidige ouders en wachtlijstouders hun kansen krijgen, verhuizingen duidelijk worden en vooral de overgangen naar privéscholen bekend zijn.

Op die laatste mikken we maar helemaal niet.
Nog afgezien van of zij plek hebben, zou ik niet weten waar we zo even 20.000 euro vandaan halen voor een jaartje school voor twee kinderen...

slurp

Elises juf heeft het wel eens over dat Elise zo'n sponsje is, als je het juiste onderwerp weet te vinden. Bij het Engels leren is dat duidelijk te merken. Niet alleen slurpt ze de woorden en oefeningen uit het boek op, ook al mijn uitleg eromheen, zoals het verschil tussen een dove en een pigeon of het verschil tussen een blokfluit en een dwarsfluit of het feit dat het woord mac in de betekenis regenjas ook voorkomt in Penny Lane van de Beatles of alle meervoudswoorden die nooit in het enkelvoud bestaan zoals glasses en scissors en trousers... ze slurpt het op en onthoudt het vrijwel allemaal.

Nu leegt ze in bizar tempo haar stapel bieb-boeken. Om kwart voor 4 kwamen we de voordeur binnen, de eerste is uit, de tweede hard op weg. Ze moet maar gauw Engels leren lezen, anders hebben we straks een leesprobleem.