prototypisch

De zon is er nog niet maar de rode kleur in de wolken in het oosten al wel. In de weilanden ergens na Geldermalsen is een boerderij. Bij de boerderij is een appelboom, en tegen de appelboom staat een héle lange ladder. Helemaal tot in de top. Daar heeft iemand zijn ontbijt geplukt. Het lijkt wel een kindertekening.

ontroerd

Iemand bekende wat schuchter dat ze behalve geboeid eigenlijk ook wel 'ontroerd' was door de Roparun video. Dat ik dat misschien niet wilde horen. Dat dat misschien niet de bedoeling was van de film.
Terwijl dát nou net het beste commentaar is dat je kunt krijgen op zo'n video. Dat iemand er écht door geraakt werd.

win-win

Om de week op dinsdag gaan Gijs en ik bij Elise in de klas mee lunchen. Ouders helpen bij deze overblijfmomenten zodat de docenten ook even pauze kunnen houden. Gijs vindt het een feest. Hij staat 's ochtends al klaar met zijn eigen rugzakje en daarin een eigen broodtrommel en een beker melk. Zit tijdens de lunch keurig op een stoeltje, zingt mee van 'smaak'lijk ee-eeten, smaak'lijk drinnnn-ken' en verorbert in rap tempo zijn eigen lunch en vaak ook nog wel wat restanten van die van zijn zus. Elise vindt het óók een feest, omdat het op deze leeftijd nog heel stoer is om een van je ouders in de klas te hebben. Meester Ad heeft nog een half uurtje pauze tussendoor. En ik vind het leuk om al die kinderen uit haar klas te kennen. Kleuters zijn op een bepaalde manier allemaal hetzelfde, ze maken dezelfde grapjes en liggen dan krom van het lachen om zichzelf. Heerlijk. Iedereen blij.

transformatie

Ik ben een Renaultrijder geworden. Zoeen met een electronisch kaartje inplaats van een sleutel. Niet definitief overigens. Totdat de inbraakschade van die paar jokers in de RAI gefixt is, heb ik een Laguna tot mijn beschikking. Rijdt best, maar ik ben niet meer van de lage visvormige scheurijzers geloof ik. Doe mij maar een cavia-model. Lekker hoog en met veel ramen aub.

bezorgd

Toen ik vanmorgen bijna de deur uit wilde gaan, waren Elise en Gijs allebei al beneden. Ik liep nog even de trap op om mijn haar te kammen, waarop Gijs bezorgd riep 'Mama? Mama!' 'Ik ga alleen even naar boven, Gijs! Ik ga zometeen pas weg!' En toen kwam de bezorgde Gijs naar voren: 'Maar mama, jij hebt nog helemaal niet 'teslapen!?'

what's next?

Ik sloeg vandaag voor het eerst in maanden weer eens een editie van Donald Duck open, en zag onmiddellijk een paginagrote advertentie voor abonnementen op NRCnext. Huh? Sinds wanneer pluggen kwaliteitskranten zich in de DD? En what's next? Een Nova-teaser in Sesamstraat?

glamourous

Darling, darling... wat zijn we toch een glam fam. De hele bovenverdieping ligt al dagen vol glitter vanwege het enthousiasme waarmee Elise haar nieuwe make-up doos hanteert. Reuzefraai, eerst bleef het bij glitter op Elise en glitter in de badkamer, maar nu is er ook glitter op de trap, op de overloop, in de wasmachine, op Gijs, in ons bed en net meende ik een glittertje op poes te bespeuren.

de veelgevraagde kippenkroketten

Wat zitten er toch voor briljante tekstschrijvers achter Sesamstraat - en wat doen ze nog meer met hun leven? De conversaties van Bert en Ernie zijn onbetaalbaar. De liedjes zijn altijd raak. En buiten B&E zijn eigenlijk alle muppet-scènes even kostelijk vermaak. Hoe komt iemand op zo'n karakter als Graaf Tel ('iek tel achcht prachchtvolle snoerken') of Grover ('nummer zes zijn de veelgevraagde KIPPENKROKETTEN')?

dubio

Nog steeds hevig in dubio over het auto-issue. Ga ik mijn huidige auto overkopen van de leasemaatschappij? Of ga ik weer een nieuw ding leasen? Beide hebben voor- en nadelen en financieel lijkt het elkaar weinig te ontlopen - maar hoe is dat op wat langere termijn? Moeilijk, moeilijk. Het aanbod van de leasemaatschappij is uitstekend. Maar de nieuwe modellen zijn ook wel aanlokkelijk.

self-supporting system

Gijs geniet van zijn dag. Hij zit al zeker een uur zingend en tegen zichzelf kwebbelend te kleuren. Tussen het geneurie en gezang van 'Bóóób de bouwer... nou en OF' hoor ik af en toe een dialoog.

'Nu even een blaadje pachen'
'Zoooo blaadje tepacht'
'Lekker kleuren, ja?'
'Hm lekker kleuren'
neuriet
'...nog blauw hier...'
'...tunnen wij het maachen?'
'Welke is het huis van Bobdebouwer?'
'Oooh, deze is het huis van Bobdebouwer, ja hè?'
neuriet Bob tune nog maar een keer.

...en zo voort. En dat allemaal tegen zichzelf.

hoop werk

D'r is weer een hoop werk te doen de laatste weken. Vrijdag een videoboodschap voor bon opgenomen. Direct over de 2000 views gescoord. Ook staat Roparun 2007 inmiddels online. Verder druppelen de nieuwe opdrachten gestaag binnen. Posbank-opname gisteren leidt binnen twee weken ook alweer tot een film.

soort van jubi

Vandaag werk ik negen jaar bij mijn huidige werkgever. Negen jaar. Ergens tussen een derde en een kwart van mijn leven. Meer dan de helft van mijn volwassen leven. Meer berekening dan dat moet je er niet op loslaten, want dan word je ongemakkelijk.

Natuurlijk zeg je dan 'Uhm, ik weet niet of je me daarmee moet feliciteren...' als je collega's dat doen. Maar ik heb geen spijt van 9 jaar Capgemini. Dat scheelt.

n-nummer

Weer een nieuw N-nummer op de lijst toegevoegd. Het was een rampdag vanuit het oogpunt van woon-werk verkeer. Heen viel nogal mee, maar door de chaos op het Capgemini terrein kostte dat toch nog veel tijd. Terug was een drama. Ik wist al dat de A2 geen optie was. Met ruim 36 kilometer file op mijn traject besloot ook routemiep dat ik wat anders moest proberen. Zij wilde dat ik de A27 zou nemen. Wist zij veel dat daar inmiddels ook alweer 27 kilometer stond. Dus ik besloot geheel op eigen houtje dat de A12-A50 weliswaar belachelijk óm maar in dit geval toch gunstig zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan.

Nog pas een paar kilometer op de A12 bleek ook daar de traagheid al toegeslagen te hebben. Maar routemiep wist nog wel een leuke omweg - en die heb ik wel genomen. En dan rijd je ineens door de prachtige dorpen op de Utrechtse heuvelrug. Amerongen. Rhenen. Zo mooi, zelfs in de regen en avondschemer. Een heel klein beetje genieten, zelfs met nog een stukje file voor de Waalbrug in het verschiet.

auw

Te hard gewerkt? In elk geval... gewerkt. Mooie dag, lekker gefilmd. De Posbankloop. Nog even en de volgende hardloopfilm wordt afgeleverd. En ik heb nú al spierpijn. Het was maar 500 meter tussen start en finish, maar ik heb 'm een paar keer afgelegd, met statief, camera en audio-zooi. Auw, dus.

en jij....

't Was nogal een kabaal vanochtend in de kamer naast ons. Gijs en Elise deden een wedstrijdje. Wie 't hardst kon gillen. Net toen ik de deur open deed, brulde Gijs 'NEEEEEJJJJ....!'.

Ik vroeg of het wat zachter kon misschien.

Gijs keek me aan, en zei:

'Jaha! ...en jij bent aangetleedt als een zeebra!'



Tssss. Ik had gewoon een blauw-wit gestreepte polo aan?

lekker safe

In de trein zit achter mij een man die een mobiel gesprek voert. Op volle oorlogssterkte. Het gaat ongeveer als volgt:

- Ja, met Gefingeerde Naam van de Regiopolitie Hoepelenstein Zuid. Ik bel even over morgen, er zou een monteur van jullie langskomen voor twee motoren. Nou zijn wij met zijn allen op een bedrijfsuitje, dus hij moet zelf even de sleutel pakken. Die ligt in kast 32 linksboven, en als-ie dan bij het gebouw komt, zit er ook nog een alarm op. Nou, de code van het alarm is 1234, ...'

...en zo ging het nog even door. De hele coupé luisterde ingespannen mee.

Lekker safe.

rouw

In de gelede bussen van het GVU (en dat zijn er véél - sommige lijnen 12 zelfs dubbelgeleed!) zit boven het draaiplatform tegen het harmonicaplafond zwart doek gespannen. Met kleine plooitjes vormt het een regelmatig patroon: net de binnenkant van een doodskist. Het boeit me wel: waarom zit het daar? Waarom alleen tegen het plafond en ook nog bevestigd met van die glimmende metalen stoffeerdersspijkers? Als het bedoeld is om de harmonica af te dekken en te voorkomen dat daar reizigersvingers tussen komen - waarom zit het dan alleen op de plafonds en niet tegen de zijwanden? Ik kan verder alleen maar het doel 'decoratie' bedenken - en dan is het een vreemde decoratie. Een rouwdoek in de bus. Merkwaardig.

lampje

Gijs en Elise hebben allebei een klein zaklantaarntje dat niet op wegwerpbatterijen werkt. Het heeft een grote spoel die je goed kunt zien omdat het hele ding van transparant plastic is. Als de power van het LEDje wat vervaagt, hoef je alleen maar even hard te schudden en voilà, weer nieuw licht. Reuzehandig zo 's avonds in bed. Af en toe hoor je dan ook driftig geschud en het typische geluid van het gewichtje dat door de spoel heen en weer gaat. Vanochtend zag ik in een verder pikdonkere slaapkamer van Elise een flauw roze schijseltje. Het lampje stond nog aan, tussen de lakens, in een slapend kleuterhandje.

moeder/dochter

Elise had een middagje gespeeld bij vriendinnetje T. T heeft twee grote zussen en die hadden ook vriendinnetjes te spelen en zo was het een gezellige viltstiftkleurende fruitetende meidenbende daar aan tafel. Bij het ophalen constateerde een van T's oudere zusjes 'dat Elise héél veel op jou lijkt'. Ik legde uit dat ik zelf ook weer héél veel op mijn moeder lijk, waarop L. slim voorrekende 'dat je dus eigenlijk dríe Elises had'. 'Of drie Angela's,' zei ik daarop, '...of drie Irene's.'
'Heet jij dan Irene?' vroeg L. verbaasd. 'Zo heet onze moeder ook!' Tjee. Een kleurende meidenwereld waarin moeders Irene heten.

samen

Gijs zit achter de piano en zingt hard 'Baby Beluga'. Hij maakt er willekeurige toetscombinaties bij en amuseert zich geweldig. Mark komt erbij en nu zitten ze samen op de pianokruk. Gijs bestudeert de techniek van Marks handen op de toetsen en de pedalen. Daarna gaat hij erbij staan en zingt uit volle borst het hele lied, compleet met een pirouetje op de laatste regel. Er is niets waar ik zo drastisch van wegsmelt als van een zingende Gijs.