Bathampton Morris Men

the very pink

Onder moeders heten ze 'Lelli-belli's', de extreem-roze extreme meidenschoenen van het merk Lelli Kelly. En meisjes van Elises leeftijd vinden ze erg prachtig. In de kinderschoenwinkel op Bond Street hebben ze nog wat laatstematen, en een stel klittenbandgympjes in maat 30 kan Elise wel bekoren. Tot mijn verrassing blijken ze erg goed te zitten aan haar smalle voeten.
Gijs, die al gepast heeft, en tevreden met een paar überstoere Timberlands in kleutermaat onder zijn arm op het bankje zit te wachten, becommentarieert: '...dat zijn kerstboomschoenen hè mama?'

BBF

Als ik aan het begin van de avond naar Bristol rijd, zie ik ze opstijgen. Tientallen ballonnen, in vele vormen. Op de radio is een item over het Bristol Balloon Fiesta, en wat er genoemd wordt, zie ik een paar minuten later boven de horizon verschijnen. Als ik in Saltford rijd, hangen er zeker 50 boven de bomen. Dat is nog eens wat anders dan Eindhoven Ballooning, wat hierbij vergeleken een aandoenlijk klein tuinfeestje is. De Ikeaballon, een gigantisch hart-met-armpjes, zoals er bij ons thuis ook nog een moet zijn van ons huwelijk, komt voorbij. Daar een kluitje hogesnelheidsballonnen - niet rond maar rugbybalvormig aan de bovenkant. Op de radio live uitleg over de verschillende vormen. Als ik de 24-hrs Tesco in Brislington binnenstap, komt net een gigantisch Ale-vat overdrijven. Zeer inspirerend.

Sign Language

the Zorst report

Het meest bekeken tv-programma deze vakantie is waarschijnlijk Space Pirates. Mark en ik kijken -net als thuis- eigenlijk helemaal geen tv, hoogstens het nieuws. De kinderen wel, in dat losse uurtje voordat er gegeten wordt en ze als hangjongerige bankaardappels elk op hun eigen sofaatje vertoeven. Space Pirates is vooral leuk door de vele onzinnige maar zeer catchy jingles, waarvan The Zorst Report de beste is. Uitleggen waar het over gaat is zinloos, want hoe kun je uitleggen dat deze jingle wordt uitgevoerd door een band bestaande uit drie muppet-achtige ratten met kleine gitaartjes en gevolgd door een fictieve computergegenereerde ruimteslak die de slechtste grappen ter wereld maakt? Wat echt ter zake doet, is dat we getroffen zijn door het op internet beschreven Zorst-report-syndrome: zomaar spontaan in de douche jezelf erop betrappen dat je staat te neuriën:

'It's the Zorst report, the Zorst report,
Travel, news and weather
Interplanetary sport,
It's the Zorst report, the Zorst report,
whaaaaahoeoeoeoeoeoeoeoeoeoe'

ClickClack

komt een leeuw bij de bakker

Sinds ik afgelopen week ergens een carrot cake bestelde, en op de vraag van de kinderen wat dat wel mocht wezen, antwoordde: 'Worteltjeftaart. Vief hè?', zijn Gijs en Elise in de ban van het meest vertelde konijnenmopje ooit. Er wordt zelfs 'konijn-bij-de-bakker' gespeeld, met imaginaire taartjes bestaande uit lege muffinvormpjes en houten blokken. Af en toe komt er nog een kleine variatie aan te pas. Dan komt er een leeuw bij de bakker, of een slakje. Maar nog altijd vragen die om ...worteltjestaart. Heeeeeel vies.

even pauze

We zijn in de speeltuin. Elise rent meteen naar de monkeybars. Gijs zegt dat hij op de schommel gaat. 'Wat ga jij doen mama?' Ik zeg dat ik op dit bankje een boek ga lezen. 'Even pauze.' O ja, dat weet Gijs wel, wat dat is. 'Dat is ook bij de Stampertjes, dan ga je op een bank liggen en koffie drinken. Dan ben je even pauze.'

Mooi. Het conceptbegrip is er alvast.

Bladud was here

interieur

Ook in dit appartement zijn de typische elementen van een Brits Interieur te zien - zoals we ze nog kenden van 34 Brock Street tenminste. Eigenlijk ontbreken alleen de vele, vele luiken en het zachtroze bloemetjesstructuurbehang dat doorliep over het plafond, verder is alles aanwezig. Paneeldeuren, natuurlijk. Goudkleurige stopcontacten. Plafonddecoraties, waarvoor, zo zag ik, op Claverton Street een speciale winkel blijkt te zijn, waar je plafonddecoraties per meter (nah, waarschijnlijk per foot) kunt aanschaffen. Dezelfde kleur vloerbedekking als in 34 Brock St. En nérgens tegels op de grond, in de keuken ligt vinyl. Zouden Britten een hekel hebben aan tegelvloeren? Het meest karakteristiek is natuurlijk de badkamer. Kranen met variërende opschriften: '1924 Classic Bathroom' en natuurlijk de mededeling 'Hot' of 'Cold'. De mooiste is 'Deluge'. Dan is het bad, heel praktisch, aan de zijkant betimmerd met hout. Natuurlijk is het niet de bedoeling dat je gaat douchen, hoewel we hier onderaan de heuvel zitten en dus een stuk meer waterdruk hebben dan destijds in BS. Daar kon je net een vogelbad vullen met het sneue straaltje uit de douchekop. Hier spettert de badkamer vakkundig onder, het glazen scherm langs het bad kan dat nauwelijks verhinderen. Na het douchen stap je dus op het meest merkwaardige onderdeel van deze inrichting: vloerbedekking in de badkamer. Ieuw. Ik kan er niet aan wennen, dat elke-dag-weer-natte, groene kamerbreed tapijt. Niet lekker te schrobben en bij het minste doorweekt. Doet u mij maar tegels.

Exploring

@Bristol

Oh! The Places You Can Go!

grotere fietsenstalling

Maar drie dagen na de vorige is Elises tweede tand eruit. Na een bezoek aan AtBristol aten we een brownie, hoorden een harde AUW, Elise parkeerde haar brownie op tafel en daar bleef een drupje bloed achter. Ik vroeg haar of ze haar tand nu eruit kon halen - en tot mijn verbazing deed ze dat ook. Nu heeft ze een luxe oversized gat in haar mond.
De tandenfee is afgeschaft, ze wilde haar tand erg graag houden en vond het idee dat er iemand anders in huis zou komen midden in de nacht toch niet zo geslaagd. We zullen wel zien wat dat tegen de tijd dat Sinterklaas in het land is, nog voor verrassingen gaat geven.

Bert-en-Ernie-uitslag

'Zijn er mensen allergisch voor sesamzaad?' vraagt Mark, die een muesliverpakking leest.
'Allergisch voor Sesamstraat?' echoot Elise.
'Ja, die krijgen pukkeltjes van Bert en Ernie' bevestig ik.
Dit wordt de vakantie van het In Stand Houden van Mythes. De tandenfee en de Sesamstraat-allergie.

Boogiebeebies

Elises absolute favoriet onder de kindertvprogramma's -afgezien van Charlie en Lola natuurlijk- is BoogieBeebies, een voor kinderprogrammabegrippen tamelijk lang onderdeel over dansen. Ze bekijkt met grote interesse de dansende kinderen, vooral wanneer ze Indiase kostuums dragen.
Gijs vindt dit over het algemeen het juiste tijdstip om ontbijt te gaan vragen. Maar dan verschijnt Numberjacks en is Gijs weer tevreden.

fietsenstalling

Ik had gedacht dat het nog dagen, zo niet wéken zou duren, maar op de boot terug van Bathampton brulde Elise ineens verschrikt: 'Mama! M'n tand!'

whatever

Elise heeft een kek setje zandvormpjes waarmee je zandijsjes in hoorntjes kunt scheppen. Compleet met plastic ijswafeltjes en een ijsbolletjes-zandschep. Ze zit er naar tevredenheid mee in de speeltuin. Dan komt ze naar me toe. "Mama, dat meisje met die roze broek zegt dat mijn ijsjesding voor baby's is!" Ik vraag hoe ze dat weet, 'dat meisje' spreekt met 100% zekerheid Engels. Elise haalt haar schouders op: "Gewoon, dat zegt ze." Hm, kleutermeisjes onder elkaar hebben natuurlijk helemaal geen taal nodig om haarfijn duidelijk te maken wat ze van elkaar vinden. Ik zeg tegen Elise dat dit een uit-ge-le-zen moment is voor de reactie "Whatever."

Elise oefent drie keer. "Whaddevuh. Whadtevuh. Whaddevuhr." Dan beent ze tevreden weg, richting de zandbak. Helemaal ge-empowered.

on track

in de speeltuin