Alempue

Als je naar de site surft van de wijn die we vanavond openden - ene 'Alempue' uit Chili - krijg je eerst deze vraag voorgeschoteld: ¿Cumple Usted con la edad legal para beber vino en su país?

Voor de Spanalfebetes staat het er ook in het Engels naast: mag u drinken volgens de wetten in uw land? Gelukkig kan ik daar naar eer en geweten 'ja' op antwoorden en daarom word ik binnengelaten. Ik heb nog niet gekeken wat er gebeurt als je 'nee' antwoordt.

Daarna volgt een lange reeks flashpagina's met beeldende beschrijvingen van neuzen en bijpassende gerechten en familiegeschiedenissen waar Garcia Marquez nog een puntje aan kan zuigen. Wij probeerden de Chardonnay Reserva, die voor een Chard opvallend hartig was. Een beetje streng, maar wel smaakvol. Stilish. Hiervan gaat er geen hele doos komen, maar wél van de Carmenère Reserva, want die deed het nog beter dan zijn non-Reserva-broertje (die als huistuinenkeuken-rood ook nog heel wel door de beugel kon.)

geslacht van verzamelaars

Tja, dat gevoel van NEC-bijna-compleet-te-hebben.

Ik dacht echt en oprecht weer deze volgende ronde van verzamelfrutsels over te kunnen slaan. De totale verzameloorlog brak ergens bij de Flippo al uit, alhoewel andere generaties vast claimen dat Verkade er ook een rol in speelde, of een zekere F. uit T. met zijn crimineel-framboosachtig uiterlijk. Nadat we de wuppies, handpoppen en smurfen redelijk hadden doorstaan en zelfs al schadeloos door vele golven van steeds exotischer gekleurde hamsters zijn gerold, had ik weinig vrees voor de voetballers. Mijn kinderen, dacht ik, hebben niks met voetbal. Makkie dus.

Verkeerd gedacht natuurlijk, want ach ja, je wordt bij elke albert-bestelling overspoeld met veel meer pakjes plaatjes dan je rechtmatig deel, en die ene keer dat ik met een luid zingende Gijs de zelfscan-kassa passeerde, leverde dat ook direct de 12 pakjes plaatjes van de achterligger op. Even leek het erop dat het de kinderen vooral ging om het uit de folietjes bevrijden van al die mannen in korte broeken, maar toen ik de dikke stapel plaatjes op de piano in een envelop wilde duwen voor verzending aan oma, werd me door Elise verzekerd dat alléén de dubbele mochten. Enfin, het eind van het liedje is dat ik een werkelijk rustgevend moment beleef aan het inplakken van De Graafschap tijdens een kop thee. En dat Gijs nu staat te voetballen in de tuin. Helemaal geïnspireerd.

vliegend alter ego

Gijs vindt zichzelf al enkele dagen bij vlagen 'een babyvogel'. Hij claimt dat in bad zijn vleugels nat worden, en zegt voortdurend 'tsjiep'. Als beneden de ontbijttafel wordt gedekt, hoor ik Mark aan Gijs vragen of hij ook even borden neer wil zetten voor de papa- en mamavogel en de grote-zus vogel, waarop Elise verontwaardigd uitroept: "Ik bén geen vogel - ik lúst geen wormen hoor!"

optisch schoon

Mijn bril is in bad geweest. Niet onbedoeld, na een aantal lieve brieven van mijn opticien bleek dat ik alweer twee jaar met het ding rondloop en heb ik op hun aandringen toch eens laten meten of ik misschien iets moet veranderen. Bleek niet zo te zijn, en mijn brillen werden geservicet, in een badje gelegd, kregen nieuwe neussteuntjes en zien er weer picobello uit. Het kijkt nét weer even lekkerder, hetzelfde effect als wanneer de glazenwasser is geweest en je dagenlang het gevoel hebt dat alles in huis 1 stopje lichter is. Verfrissend.

my first maths

Elise vertelt dat ze haar fietsslotcode nog weet.

Die bevat drie cijfers. Omdat ik twee cijfers omwissel, komt het gesprek op het aantal mogelijkheden dat je hebt om verschillende combinaties te maken met 3 getallen. Als ze het principe doorheeft, maakt ze ook alle combinaties met 3 letters, en daarna met 3 andere symbolen. De wiskunde is geïntroduceerd.

Inmiddels zijn Mark en Elise samen bezig om uit te rekenen hoeveel combinaties je met 5 verschillende items kunt maken. Het idee dat je een getal ook door een letter of een willekeurig ander symbool kunt vervangen, spreekt haar wel aan. Dat wordt nog wat.

semi red light district

Dit jaar werden kerstbomen niet meer huis-aan-huis opgehaald in Eindhoven. In plaats daarvan kon je ze op twee vastgestelde zaterdagen afleveren bij een stuk of 30 dropplaatsen, waarna ze vast collectief versnipperd zouden worden, of iets anders afgrijselijks.
Wij sleepten dus vorig weekend onze al stevig afgetuigde Nordmann richting het Cassandraplein, lieten daarbij een prachtig dik spoor van naaldjes achter en incasseerden vervolgens de beloofde gratis spaarlamp. De spaarlamp was van het eigen merk van deze stad, en gewoon normale fitting 60 Watt, dus tot zover weinig mis, maar wel in de kleur terra. Zoals we tegen elkaar zeiden: die raakten ze zeker aan de straatstenen niet kwijt. Maar enfin, gegeven (s)paar(d)(lamp) etc, dus de lamp ging in de reservelampendoos.
Prompt gaf vandaag dat ene peertje in de bijkeuken de geest, dus ik heb fluks de terra-lamp ingedraaid. Het is een genot om naar te kijken, de voorraadkast ziet eruit alsof je door een soft-focus filter kijkt, door het raam naar de tuin schijnt een soort Wallen-achtige gloed en het lijkt direct 3 graden warmer in de bijkeuken. Met dank aan de kerstbomenversnipperaar.

zingende tomaten

Als ik een stapeltje kooktijdschriften uitzoek (en er slechts 1 oud of oninteressant genoeg bevind om bij het oud papier te mogen, maar dat terzijde), rolt er een pakje folders uit de kast. Afgezien van het afhaalmenu van onze favoriete sushibar en de brag letter van een of andere wijnboer, zie ik een fascinerende full color brochure van het Conservatoire des Tomates. Dat klinkt spannend. Zingende tomaten? Vioolspelende tomaten? Of, nog beter, koperblazende tomaten?

here's one we've made earlier

Een ouwetje, in september geschoten als 'making of' tijdens een shoot op het circuit van Zandvoort. Nu de echte identiteit van The Stig bekend is, kan deze ook wel in de openbaarheid.

Mr. Ex-Tractie

Mr. Tractie carries on

Inmiddels gelukkig historisch materiaal, maar dit was slechts vorige week.

being Dutch

hint of mint

In het restaurant waar we even geleden zaten, stonden flessen van een aanbevolen rode wijn op de tafels. Ik bestudeerde het etiket en besloot onmiddellijk iets anders te bestellen. With a hint of mint kweelde het papiertje. Hoezo, hint-of-mint? In een rode wijn? Nieuwerwetsig marketinggedoe? Zovan:

'Ach, we wilden iets nieuws proberen, iets anders, iets avantgardistisch, dus we hebben een flesje Listerine leeggekiept in het vat waar ook uw fles uit getapt werd.'

Of zoiets als:

'Met al het goede van Sportlife kauwgom, nú in uw favoriete drank. Zonder die milieuonvriendelijke doordrukstrip, gewoon in gerecycled groenglas.'

De finesses van deze marketing zullen wel aan mij voorbij zijn gegaan. Alhoewel, misschien is dit soort experimenteerkul wel de reden dat de Duitsers het Rotwein gingen noemen.

visite

We hadden visite die in de bonen was. En omdat-ie de koelcel van Caïro tot aan hier toch niet overleefd had, of op zijn minst in een soort cryo-slaap verkeerde, heb ik 'm maar geen toegang verleend tot de sambal boontjes. Die bleef vegetarisch.

ambachtelijk

Om mijn albert-bestelling te completeren, wil ik een zak chips bestellen. En omdat ik de Kettle-imitatie 'ambachtelijke chips met zwarte peper' best heel okee vind, en ze bovendien aanzienlijk voordeliger zijn, typ ik 'ambachtelijk' in het vakje search. In de veronderstelling dat er een paar soorten chips uit zullen rollen, en wellicht nog een of andere rookworst.

Het resultaat is twee volledige pagina's met ambachtelijke vleeswaren, ambachtelijke worst, ambachtelijke rundvleesslaatjes, ambachtelijke eierkoeken, er zijn zelfs ambachtelijke bamiblokken...
Ergens helemaal onderaan bungelen de ambachtelijke chips.

gelegen

pliediewiediewieppp

- Met Irene?
- Ja goedenmiddag met Jamal van Oxxxxioooooo, ik bel u over besparing op uw energiekosten, komt het gelegen?
- Ehh, nou nee, het komt niet gelegen.
- Mag ik vragen waaróm het niet gelegen komt?

Pardon? Ik was even perplex: vroeg-ie dat nou écht? Ik was zelfs zo verbaasd, dat ik niet eens zei dat het hem geen ene **** aanging, maar serieus inging op de vraag en uitlegde dat ik voor 4 stuiterende kleuters drinken aan het inschenken was (strikt genomen was dat weer niet de volle waarheid, want één van de kleuters stuitert nog niet helemaal zoals we gewend zijn maar zit braaf op zijn stoeltje) en bovendien een met vet Starbucks-accent uitgesproken latte macchiato stond te bereiden.

Tien minuten later: pliediewiediewieppp

Natuurlijk: Jamal van Oxxio. Of het nu dan wél gelegen kwam. Toen pas gezegd wat ik natuurlijk meteen had moeten zeggen: Dat ik in het geheel niet geïnteresseerd was in zijn aanbod thankyouverymuch goedenmiddag.

lekker

Gijs is nog steeds blij dat hij uit de tractie is. Behalve héél lang zingend in bad zitten, heeft hij nog meer voordelen ontdekt. Bijvoorbeeld: 'dat ik niet meer de hele tijd kruimeltjes onder mijn rug heb.'

Dat zou ik óók heel fijn vinden.

spreekbeurt

Elise moet volgende week een spreekbeurt houden. Ze heeft zelf gekozen voor het onderwerp 'planten', en toen we er gisteren aan zaten te werken, heb ik uitgelegd dat je, als je iets wilt weten, ófwel zelf het antwoord kunt gaan uitzoeken ófwel het aan iemand vragen die er veel verstand van heeft. En dat iemand die veel verstand heeft van planten, een botanist heet, en dat wij toevallig een echte botanist in de familie hebben. Dus Elise heeft Granny gemaild met de vraag hoe dat nou zit, met planten die uit zaden groeien.
Granny heeft een prachtige uitleg teruggestuurd, en Elise is ermee aan het werk. Ze leest over papaverzaden, die wel 50 jaar in de grond kunnen zitten en daarna ontkiemen. Mark zegt 'als ik 50 jaar in de grond zit, dan leef ik niet meer.' Dat moeten we maar niet doen. 'Nee,' zegt Elise, 'dan moet mama weer opnieuw gaan trouwen!'

Slecht idee inderdaad.

revalidatiecentrum Orpheus

Plotseling weet je waarom vloeren in revalidatiecentra heel schoon worden gehouden. Gijs schuift op zijn buik ('kijk mama, ik ben een slang!'), daarna op handen en knieën door de kamer, en neemt in het voorbijgaan een dikke laag stof, zand van de oprit en kattenharen mee. Af en toe trekt hij zich met veel verve op aan een kruk of de bank, of hijst zich op zijn stoeltje naast de witte tafel om te knutselen. Onder luid gezucht en gehijg, want het is natuurlijk erg vermoeiend om al die spieren na 4 weken weer in beweging te krijgen. Na een uur schuiven, kruipen, hijsen en wankelen is zijn batterij leeg. 'Ik ga even op de bank hoor mama!' kondigt hij aan. En blijft een vol uur zitten.

innovatie

Elise mocht na de Kerstvakantie een vulpen mee naar school nemen. Om in het schrijfschrift te gaan schrijven. Dat wilde ze natuurlijk wel, dus ik had zaterdag de bestelling opgenomen ('een roze graag, en als die er niet is, een paarse') en kocht in de eerste de beste kantoorboekhandel een roze vulpen met bloemmotiefje. Helemaal naar Elises smaak en paste ook zo leuk bij haar roze etui en haar roze vulpotlood.
Nou blijkt de nederige vulpen ook ten prooi te zijn gevallen aan innovatiedrang. Gewoon een inktpatroon induwen of indraaien is verleden tijd. Hippe vulpennen hebben een soort onderzeëer-achtige klep die schuin opzij draait, waarna je de inktpatroon in een metalen houdertje dient te plaatsen (met de plus-pool in de aangegeven richting) en het geheel weer terug te klappen.
Afgezien van de onpraktische kanten van dit systeem (moeilijk voor 6-jarige vingers, hoe fijnmotorisch-begaafd ze ook zijn, en de klep gaat op ongewenste momenten óók open, bijvoorbeeld als je gewoon de dop eraf wilt halen) vraag ik me vooral af waarom iets heerlijk eenvoudigs als een vulpen-systeem zo nodig geïnnoveerd moet worden. Kartelvorming van de fabrikanten, misschien?

triumphans

Gijs is uit tractie. De tractietaxi bracht ons naar het ziekenhuis, de foto's werden gemaakt en de arts kwam, zag en bevestigde wat de gipsverbandmeesters al voorspelden: hij mocht eruit. Ramvast, aldus gipsverbandmeester P. Mooi! aldus arts.

Gijs werd uitgepeld, kreeg een gewone broek aan, werd gewoon uit bed getild en kon gewoon in zijn autostoeltje, waar hij prinsheerlijk naar buiten zat te koekeloeren. Zijn gezonde been is een luciferhoutje, zijn gebroken been is iets dikker door de botdelen die iets naast elkaar groeien. Beide knietjes staan nog in de tractie-stand, en hij durft ze nog niet goed te strekken.

In het ziekenhuis deed hij, nog in zijn bed, een heldhaftige Bambi-achtige poging om zich op te hijsen aan de tractie. Daarna wilde hij vooral zitten en gedragen worden door ons. Allemaal goed, hij hoeft nog even niets, hij mag zelf bepalen hoe hij de komende dagen beweegt. Fysiotherapie is niet nodig in dit stadium, hij kan zelf aanvoelen hoeveel zijn been aankan. Op dit moment is dat nog niet zoveel: iets te enthousiast op de bank schuiven, leidde ertoe dat hij ervanaf kletterde, op zijn knietjes. Gelukkig zit zijn bot dus... ramvast.

Tijdens het eten stond hij een paar keer wankelend op van zijn stoel, voeten op het tripptrapp plankje, handen vastgeklemd aan de tafelrand. Na een paar seconden zakte hij weer terug op zijn plaats, maar toch, tijdens die paar seconden hoorde ik, heel zacht maar zeker, Armageddon-achtige triomfantelijke Hollywoodmuziek met veel koperblazers ergens uit onzichtbare speakers stromen.