tijdzone

Dit is weer eens wat anders, een tijdzone die eerder is in plaats van later. Het is al half drie 's nachts maar ik ben nog niet moe, het voelt namelijk als half elf 's avonds (wat het in mijn systeem ook is). Gelukkig beginnen ze niet vroeg hier, maar het is toch hoog tijd om te gaan slapen.

Renaissance

Bij aankomst voor het hek van het hotel werd de auto eerst uitvoerig ge-security-checked door een horde geuniformeerde kerels met scanners en honden. We waren clean. Het Renaissance vindt het niet raar als gasten om half twee 's nachts nog een kopje soep en een hamburger komen eten in de Lake View Bar dus dat hebben we gedaan. De kamers zijn uitstekend, niets op aan te merken. Maar als je uit je raam kijkt, zie je direct naast de tuin van het hotel een sloppenwijkje.

KL6034

Net als naar Oslo hadden we ook nu weer het gevoel zowat de enige Nederlanders in een overigens compleet afgeladen toestel te zijn. Meer beenruimte, dat mocht ook wel, want wat is 9 uur weer een lekker eind...

En dan kom je aan op Mumbai International Airport. En daar ruikt het rokerig, daar is het warm. Daar is het een chaos. Eerst door immigration, vergelijkbaar met die van de USA maar zonder de vragen en de vingerafdrukken. Bagage van de band, het was er allemaal. Door een overijverige douanemeneer uit de groene rij geplukt: 'wat is dat?' 'equipment, statieven, lampen...' '...dat mag u niet zomaar invoeren.'

Sta je daar bij de rode rij (ach, elke dag een first time en vandaag was rijkelijk gevuld met firsts), tassen open, uitnodigingsbrieven tevoorschijn halen, uiterst beleefd uitleggen, nog eens uitpakken - en toen mochten we dan toch verder.

In de chaos die daarop volgde, stonden 763 drivers te wachten op hun vracht. De onze stond er ook tussen. Ravi: de komende drie dagen onze chauffeur, werd onmiddellijk vergezeld door 1, 2, 3 vrienden en bekenden die auto's tegenhielden, het karretje langs kuilen en randjes voerden en all in all vooral rondhingen in onze buurt.

overbagage

Oslo was duur, qua overbagage. We hadden 36 kilo teveel. Vandaag hadden we beduidend minder bij ons, omdat er geen car suction mount mee hoefde en omdat we ook alles hebben thuisgelaten wat we in Noorwegen niet gebruikt hebben (okee, de zonnebrand en het muggenspul uitgezonderd). Dit keer hadden we enkele kilo's teveel en daar werd niet eens over gepraat. Mooi, want een kilo overbagage naar Oslo kost 12 euro, een kilo naar Mumbai minstens 30. Dat dan ditmaal de lampenkit en het statief als odd size werden aangemerkt, ach, dat was een heel klein offer.

eventful

Wat was gisteren een heerlijk rustige thuisdag. Zo rustig dat ik niet eens zin had om te bloggen. We hebben een kerstboom gekocht, en een film gekeken met de kinderen, en heerlijk gegeten. Een ideale weekenddag. Vroeg naar bed, dat wel, want ik wist dat ik vanochtend om 5.15 weg moest rijden.

Opstaan en vertrekken ging allemaal smoothly, voorbereid and all. Hoewel ik nog even flink moest krabben, want het was -4. Maar de weg naar Hoofddorp was kalm - tot ik bij Vinkeveen was, in de linkerbaan met 130 reed en voor mijn neus ineens koplampen zag opdoemen waarvan ik dacht 'Heej!? Die rijden aan de verkeerde kant van de vangrail?'

Een spookrijder: nooit eerder gezien op de snelweg, maar je schrikt je de pleuris. 112 gebeld en gemeld bij de KLPD. Ze wisten er al van - logisch, want die drie man en een paardenkop op dat traject pakten natuurlijk simultaan hun mobieletjes. Vanaf daar geen bijzonderheden meer.

fatøl

Tapbier heet hier fatøl. Dat 'øl' bier was, kon ik me nog vagelijk herinneren. Dat op zich doet al aan motorolie denken (brandstof voor stoere types), maar de combinatie met 'fat' is helemaal goed voor een associatie met dik kruiperig vet. Maar bij bestelling ('een kleintje graag') kwam er gewoon een keurige pint van een decent soort lager. Dat was gisterenavond. Dat op het vliegveld vanochtend om 10 uur alweer vele mensen aan datzelfde fatøl zaten, kon ik me niet zo goed voorstellen, maar net als in Engeland werden er alweer flink wat deciliters soldaat gemaakt. Vanwege de prijs van alcohol in Noorwegen (mijn ene glas wijn bij de Italiaan kostte 87 Kronen, ofwel bijna 10 euro) gaan sommige Noren even goed los als het taxfree is, of zelfs gratis zoals in het vliegtuig. Toen we op Schiphol uitstapten, zag ik diverse rijen waarbij in élke stoelzak drie lege wijnflesjes zaten. Bijna een prestatie voor een vlucht van anderhalf uur.

souvenirs

In de vliegveldwinkel zoek ik naar een aardige besteding voor mijn laatste kronen. Te weinig om te wisselen, te veel om mee te nemen zonder dat er meer Noorwegen in het verschiet ligt. Behalve de gebruikelijke tax-free geuren, rookmeuk en vooral opvallend veel alcohol, zijn er uiteraard ook souvenirs. Afgezien van viking-pewter (tinnen taartscheppen en servetringen) en t-shirts met opschriften van het kaliber 'My mum went to Norway and all I got was this t-shirt' (nah - toch maar niet) hadden ze ook kinderpantoffeltjes van zeehondenbont. Dat kun je ook alleen maar maken bij kinderen die de leeftijd nog niet hebben bereikt dat ze 'tegen het regenwoud' zijn, maar zelfs dan vond ik het niet zo'n aangename gedachte.

Gewoon een lekkere synthetische knuffel, een hoop snoepgoed en een half-begrijpbare Noorse kookglossy voor mij dus. Niks bontslofjes maat 25.

Pas de Bull

Op het vliegveld strijken we neer op een paar stoelen bij een gate die niet in gebruik is. Aan de andere kant van het platform besneeuwde heuvels. En dan kijk ik nóg eens opzij - en wég zijn de heuvels! Compleet verdwenen in enkele seconden, achter een egaal, ondoordringbaar en frisgewassenlakenswit gordijn. Is het mist of fijne sneeuw? Het Braathens toestel dat voorbij taxiet is alleen te zien aan het kleine lampje op de vleugel, de rest is totaal onzichtbaar. Dat kan nog leuk worden.

Het is sneeuw. Dat blijkt als er een kolonne sneeuwschuivende bulldozers uit de dienstensector aan de overkant gereden komt. Niet twee, niet vier of zes, nee, minstens twaalf grote sneeuwschuivers draaien seconden na elkaar elegant het platform op, knallend van geelheid en in de maat begeleid door hun oranje zwaailichten. Alsof het ijsdansers zijn, gaan ze synchroon langs en schuiven in lange stroken de sneeuw van het bitumen. Een choreografie voor werkverkeer.

wit

Het werd witter en witter onderweg naar Gardermoen. Die 40 kilometers maken een boel verschil. Een egaal lichtgrijze lucht en heel veel fijn bepoederde boompjes. Alsof je in een miniatuurtreinlandschap rijdt. Op het vliegveld zijn ook alle straten en daken wit. De huurauto laat zich zonder plichtplegingen inleveren. We mogen ditmaal 400 euro dokken voor de overbagage. Bonnetje voor thuis. En dan is het wachten op het vertrek.

bye now, Oslo

En dat was alweer de laatste ochtend. Alles is gepakt, de camera weer netjes in de tas. Auto inladen, uitchecken en off we go. Op het vliegveld die laatste Kronen erdoor jagen. Bye Oslo. Best de moeite om eens terug te komen als het niet voor work maar voor play zou zijn.

Norsk

Geinige taal hoor, dat Noors. Er is best wat van te maken als je de tijd hebt om het te lezen. Gesproken is bijna compleet onnavolgbaar, hoogstens heb je een grof idee waar een gesprek over gaat, maar meer dan dat ook niet. Inmiddels beginnen er wat woorden zich te vestigen in mijn hoofd. De allereerste -en reuze handig ook nog- was 'ut': uit(gang). Erg belangrijk in parkeergarages. 'Miljø': ook geen breinbreker. Een leuke vind ik: 'ikke'. Het duurde even voordat ik me realiseerde dat het 'niet' betekent. Zo staat er soms ergens 'ikke gratis', en op de bussen die door de stad rijden, lees ik wel eens 'ikke i trafikk' (buiten dienst, dus). Het klinkt alsof de bus wil benadrukken dat-ie heus óók een verkeersdeelnemer is. Heel prachtig was ook de zinsnede die ik vandaag in de lift las: Dør åpen. Da's dan duidelijk.

En ik kan niet anders dan denken aan Asterix en de Vikingen, met hun honden die 'wåf wåf' en 'bløf bløf' doen in de onophoudelijke mist op zee.

fout muntje

TV-reclames in een ander land: altijd leuk om te kijken. Al een paar dagen valt me een aardige reclame op voor een bank. Iets met een man die een muntje opgooit. Mooi gefilmd... blijkt het een 2-euro stuk te zijn. Dat hebben ze hier geeneens! Hier hebben ze Geld Met Gaten! Leuk voor aan een kettinkje, dat wel. Maar geen euro, dus opmaken die handel. Morgen first thing...

Juletiden

Het is donker en koud maar de Noren laten zich niet afhouden van een van hun Doelen in het Leven: kerstmis vieren. In alle straten, in alle winkels, in alle kantoren worden de voorbereidingen getroffen. Overal is het bijna Kerstmis. Overal kerstkoekjes en kerstmarsepein. Kerstlampjes, kerstbomen en kerstversieringen. Kerst-glühwein, kerstkleding. Kerstsnoep, kerstchocolade. Kerstmuziek, kerstmenu's en kerstarrangementen. Ze hebben er zin in.

kan het?

Kan het nog kouder?
Tuurlijk kan het nog kouder!
Elke dag weer een graadje meer onder nul hier.
-9 graden momenteel, zegt wunderground, en dat is te voelen.
Zeker als je buiten staat te filmen aan het fjord. Al staat er vrijwel geen wind, de kou snijdt overal dwars doorheen. Toen ik net even naar buiten liep, zat voor de supermarkt aan de overkant een grote treurige Deense dog te wachten op zijn baasje. Hij kon alleen nog maar een heel hoog en hees piepje uitbrengen. Als hond zal het ook best koud zijn, met je pootkussentjes op een ijzige stoep. Geen lol aan.

ouwe meuk

Ineens staat daar middenin een veld een prachtig restant van een kerkje. 13e eeuw, roze graniet. Klassiek modelletje met twee heel hoge deuren, sleutelgatramen, het formaat klopt helemaal. Ik word enthousiast. Míjn specialisme - van vroeger. Wat een beauty.

veld

In het veld aan het werk: naast een meer, en het is doodstil. Het water is een spiegel waarin we de heuvels en naaldbossen zien. De velden zijn dor en leeg, de berken kaal. Hier en daar een klein kluitje rode houten huizen en schuren.

last of the summer fruits

oudjes aan de wii

Een prachtig itempje op CNN over bejaardenhuizen in de US waar de ouden van dagen genieten van de Wii: lekker bowlen in hun eigen recreatiezaal! Geweldig. k Wou dat ik thuis was, ging ik even lekker naar de kermis met de kinderen in onze recreatiezaal :).

miep in de bocht

Routemiep is eigenlijk altijd wel accuraat en slim. Een enkele keer gaat ze wat ver in haar pogingen tot perfectie. We hebben haar verteld dat we geen tolwegen willen nemen, omdat je anders hier in de stad elke rit weer 20 Kronen kwijt bent om 400 meter snelweg te nemen. Daarnet reden we terug vanaf een dorp ten zuidwesten van Oslo - de snelweg zou 1 rechte lijn naar het hotel zijn. Met de laatste 400 meter dus die 20 Kronen tol. Dat liet routemiep niet op zich zitten. Ze rekende... en rekende... en rekende... en kwam met de volgende ongelofelijke conclusie, die we zelf nooit hadden kunnen verzinnen: via Zuid-Noorwegen, waar we een ferry moesten nemen naar Zweden, dan een flink stuk noordwaarts en dan de ferry naar Oslo om de stad vanuit de oostkant binnen te rijden. Verwachte aankomsttijd 6.44 morgenochtend.

Mwah.

Toch maar een muntje opgediept.

koud

Het vriest inmiddels de hele dag flink hier. Zeker weten dat de temperatuur niet boven nul komt. Dat merk je vooral goed als je de stad uit gaat. Daarbinnen, tussen de gebouwen, met het vele verkeer en vooral de verwarmde trottoirs (ik zeg het nog een keer - verwarmde trottoirs) is koud gewoon koud. Maar langs Oslofjorden of wat hoger in de heuvels ten noorden van de stad is het echt echt koud. Gelukkig doet de goretex zijn werk.