oh tuurlijk

Eerst wil je meer werkenden en hogere arbeidsparticipatie van vrouwen. Daarom stimuleer je onder andere de kinderopvang, omdat de dure en schaarse opvangmogelijkheden ouders weerhouden van meer werken. En als dan een jaar of twee later blijkt dat het géld kost, draai je het net zo hard weer terug. Want dát was nou weer niet de bedoeling. Graag niet de lasten. Wat is dit voor achterlijk zwalkbeleid?

vreemd

Nederlands nieuws. Een man uit Polen liep vannacht op de snelweg en werd doodgereden door een automobilist die hem niet kon ontwijken. Reuze triest. De automobilist was... een man uit Polen. Dat is toch vreemd. Natúúrlijk is het toeval. Maar het toont wel aan dat er kennelijk enorm veel Polen rondwandelen hier in Nederland. Hoe groot zou de kans zijn dat een Nederlander in Polen doodgereden wordt door een Nederlander? En is het niet al de tweede Pool in korte tijd die omkomt door lopen op een Nederlandse snelweg?

lekker tutten

Kleuters kunnen soms van die ouwemutsenopmerkingen maken.
Gijs zegt onder het eten: "Ik denk dat ik zo na het eten lekker even een stukje ga fietsen. 't Is zulk heerlijk weer!"
Proest. Waar hij dit Annie M.G.-achtig vocabulaire vandaan heeft, is mij een raadsel, want J&J zijn hier in de ban.

Na het eten voegt hij de daad bij het woord. Hij pakt zijn fiets en rijdt van de zandbak he-le-maal naar de hosta's. Toch al gauw een meter of zeven. Daarna gaat hij met zijn zus luid gierend van de lach op de wip, onder het uitroepen van "Wij maken lol! Hahahahaha!"

Ach ja. 't Is ook zulk heerlijk weer.

uitkijk

Gijs en Elise spelen Boot.
Ze zitten op het klimrek. Gijs klimt op de touwladder en roept: "Ik ben op de uitkijk!"
Elise vraagt vanaf de schommel: "Komt er al wat aan Gijs? Komt er een haai?"
"Nee."
"Een andere boot?"
"Nee."
"Een eiland dan?"
"Nee."
"Ja maar Gijs, er moet wel íets komen hoor!"

Italië

Vandaag lijkt het wel Italië in de tuin. Aan het einde van de dag is het beter uit te houden dan in de volle zon. We eten cannelloni gevuld met knoflookgehakt, met courgette, gele paprika en tomatensaus en een roux met Belgische roodschimmelkaas en een scheutje witte wijn eroverheen. Tussen de laagjes zijn duidelijk de verse kruiden uit de tuin te proeven: salie, lavas, rozemarijn en tijm.
In het wijnrek lag nog een kadootje van een paar weken terug: een Barbera d'Asti uit het jaar 2000. Speciaal voor ons gemaakt door meneer Gianluca Morino, vertelt het etiket. De wijn is ondoorzichtig donkerpaars. Ik drink maar weinig Italianen, maar deze is erg lekker. Hoe die onmiskenbaar Italiaanse smaak heet, weet ik niet. Tijd voor een cursusje oenlogie aan de Hogere Wijnschool.

zomaar

Zomaar ineens is het zomer. Met de muren aan alle kanten, ons eigen relatief lage huis en het zuidelijke klimaat is het dan in onze achtertuin direct loeiheet. Gewoon 'in het land' schijnt het 18-20 graden te zijn, hierachter voelt het als minstens 25. Dat geeft hoop voor de bramen, aardbeien, druiven en frambozen tegen die kant van de schutting die altijd, altijd zon heeft. De twee tuindeuren staan al vanaf vanochtend vroeg open en iedereen loopt de hele dag tevreden in en uit. Poes ligt te stoven op de warme tegels en je hoort het gras bijna groeien. Het wordt alleen overstemd door het luide gezang van de merel. De beuk heeft onder invloed van het fraaie weer zijn blaadjes opgengevouwen en ziet er nu nog zacht groen en oranje uit. Over een paar weken bereikt hij zijn definitieve donkerroodbruine kleur voor de rest van het jaar.

simultaanvoorlezen

Gijs kent 'Are you my mother?' al sinds Canada uit zijn hoofd. Mark leest het altijd gewoon voor in het Engels, ik laat hem kiezen, en hij koos tot vandaag altijd Nederlands. Na drie keer simultaanvertalen heb je die tekst wel zo'n beetje in je hoofd zitten, en zo komt het dat er een redelijk consistente maar volledig ongeautoriseerde Nederlandse versie de ronde doet in dit huishouden.
Vandaag wilde hij, na dagenlang Kat met de Hoed, Meneer Big en Bob de Bouwer, toch weer eens van 'waarismijnmoeder' horen. Ik begon gewoon in het Nederlands, maar na drie bladzijden verzocht Gijs of het ook Engels mocht zijn. Dat mocht. Gijs bedacht zich dat dit een leuke grap kon opleveren, en vroeg bij de volgende bladzijde op suikerzoete toon 'nu Nederlands?' Toen dat bleek te werken, volgden de verzoeken om van taal te wisselen elkaar in steeds hoger tempo op: om de alinea, om de zin, om de regel. Gijs had de grootste lol met roepen 'Engels... Nederlands! Engels! Nederlands!...Engels!' en schaterde tegen het eind zo hard, dat hij de laatste woorden onmogelijk gehoord kan hebben. Maar dat geeft niet, want die kennen we allebei toch uit ons hoofd. 'You are a bird. And you are MY MOTHER!'

rood monster

Elke keer als ik van Amsterdam naar Utrecht rijd, schrik ik me een ongeluk van het knalrode gevaarte dat ineens in je perifere zicht opdoemt. Een monsterlijk grote kubus van felgekleurd ribbeltjesplaat. Het nieuwe Vredenburg. Geen gezicht, maar 't valt wel op.

stralend

Maandagmiddag zat Elise op de BSO op de bank met een zak ijs op haar hand. Ze had handstand geoefend naar eigen zeggen, en was daarbij met haar knie op haar linkerhand gevallen. Op zich al knap. De hand leek echter weinig problemen te geven, afgezien van momenten dat er iets moest (eten, jas aan, doorlopen, opruimen). Vanochtend klaagde ze echter toch weer over pijn, en haar hand zag er ineens nogal opgezwollen uit. Toch maar even naar de huisarts dus. Na een bloemrijke uitleg van Elise ('...en toen was ik op de BSO en toen... etc') en een uitgebreid onderzoek, kregen we een doorverwijzing voor de radioloog. De huisarts wist het ook niet zeker. Met de huisarts 10 huizen verder en een ziekenhuis om de hoek ben je gelukkig zo klaar. Twee foto's gemaakt en een uur nadat we bij de huisarts naar binnen liepen, reed ik het parkeerterrein weer af en kon Elise weer naar school brengen. Niks gebroken - gewoon rustig laten genezen. Een stralende Elise (groen in het donker) liep de school binnen en riep casually tegen de los op de gang lopende klasgenootjes '...níet gebroken!'

vier keer, mama!

Elises klasje is op tv. Enige weken geleden werd een 'Flip de Beer'-scene opgenomen in haar groep, en die is deze week te zien in het School-tv programma Koekeloere. Slechts twee van haar klasgenootjes zijn echt in beeld, maar ergens halverwege het item huppelt een meisje in een geel shirtje achterlangs. 'Ja mama,' verklaarde Elise, 'ik moest er vier keer langs hè, twee keer heen en twee keer terug, want ik moest eerst een kralenplank halen en toen een voorbeeld.' Van die vier keer haalde een keer het tot de final cut.

Zie Uitzending Gemist en zoek op Koekeloere, 21-25 april.

tijd voor vrij

Na een heerlijk weekend in en om het huis merk ik dat het echt tijd wordt voor wat vrije dagen. Gelukkig zijn die ook in aantocht. Over anderhalve week begint de Grote Vrije Dagen-serie. Koninginnedag, Hemelvaart, VerplichtHeelNLVrijOpTweeMei, weekend, één dagje werken omdat 5 mei NIET vrij is, dan 4 dagen naar Keulen met Mark, lang Pinksterweekend, een dagje extra vrij omdat de Stampers gesloten zijn, nog een reguliere woensdag en dán, op 15 mei, eindelijk weer Gewoon aan de Slag. Wel gelijk een shoot abroad, dat wel. Hmmmm. Vakantie. Good. Daarna is het weer twee maanden doorbuffelen en dan weer een serieuze periode vrij.

hooligan

Hier op de bank zit iemand met een laaghangend-kruis-broek en een pietsie te lang haar, en hij zingt 'PSV is kampiejoen, Aja moet de afwas doen!'

Gelukkig is déze hooligan pas drie, en de iets grotere fan (die haar broer hardvochtig corrigeert: 't is AjaKS Gijs ...niet Aja!') hebben we net uitgelegd dat we níet naar het Stadhuisplein gaan nu. Op het Jeugdjournaal ziet ze de huldiging van de ploeg en wil direct vertrekken. 'Waaróm niet mama? Daar is het feest!' 'Omdat jij zo naar bed moet.' Prutsreden.

Het Staat

Na een lange heerlijke tuindag staat al het Gekochte op zijn plek. Behalve de gladiolen. Vóór tuinieren is namelijk niks-àn, achter is een waar genoegen. Het was warm genoeg voor een shirtje met korte mouwen. Terwijl de kinderen en de buurkinderen door de tuin buitelden en de buren en Granny koffie en thee dronken, en appeltaart en kippensoep aten, hebben we de tuin heerlijk opgefrist, ontdaan van een overmaat aan zevenblad en vingerhoedskruid en het kruidenbed volgezet met al het heerlijks. Daarna heb ik een volledig uur aan de tuintafel de weekendkranten gelezen met een biertje erbij. Eindelijk lente.

the edible garden

Na de grote tuin-opschoning anderhalf jaar geleden had ik een paar vierkante meter ingeruimd voor eetbare spullen. Meest succesvol daar waren de rozemarijn (een struik waar je u tegen zegt, ik heb er al eens een derde deel afgehaald voor anderen die hun eigen exemplaar maar niet grootgebracht kregen) en de oregano (die zich door de hele tuin heeft verspreid en werkelijk overal opduikt: onder de Japanse esdoorn, rondom de Catalpa's en zelfs vlak voor de doorgang naar de schuur, zich tussen tegels en randjes doorwringend). Minder overlevingsgezind was de peterselie. Die deed gewoon niets. Te warm op de plek waar hij stond, denk ik. Salie had het niet zo naar zijn zin, de lavas en bieslook komen nu ineens wel weer op. De aardbeien in de tuin woekeren als een dolle, maar het zijn ofwel wilde, ofwel goed-getemde-maar-geen-vruchtdragende exemplaren.

Gisteren dus naar het tuincentrum geweest om wat aanvullingen te regelen. Gijs mocht mee, met Aap in zijn kleine roze minibuggy. Reuzehandig, maar dat merkte ik natuurlijk pas toen ik vanwege de zaterdagdrukte in het weiland 100 meter verderop mocht parkeren en langs het dijkje naar de ingang liep, terwijl het overige verkeer voorbijzoefde. Op zo'n moment lijkt het namelijk alsof iedereen ineens rijdt in proleterige SUV's die niet minder dan 45 kunnen.

We kochten een mooie nieuwe salieplant, nog even bedenken of die op dezelfde plaats moet als de oude. Tijm ontbrak nog ernstig in het assortiment, dus een gewone en een citroentijm erbij. Die laatste verspreidde op weg naar huis in de auto het aangename parfum van een beschaafde mannenlijn. Dan een compleet bed aardbeien, zo te zien dit keer écht getemd en écht vruchtdragend, een frambozenstruik en een braamstruik (ben benieuwd of we daar dit jaar al van zullen kunnen eten) en een pakje bladselderijzaad. De voortuin moet het doen met 50 gladiolenbollen: niet voor consumptie bestemd.

jusqu'à huit

Ook hier spreken de vinken Frans. Hoog in de beuk, die zoals elk jaar laat is met zijn knoppen en blaadjes, zit een vink vreselijk hard zijn best te doen. Zijn vinkenslag buitelt door de tuin. Ti-ti-ti-ti-ti-ti-tiiii ...suskewiet! Tegen de felblauwe lucht is hij bijna niet te zien, zo klein en minstens acht meter hoog. De tuin maakt zich op voor de lente. De witroze knoppen van de clematis staan op springen. De triffids, die elk jaar eind maart uit de aarde tevoorschijn komen, zijn op sommige plekken alweer uitgevouwen tot hosta-bladen, en de overhangende kersentakken hebben al hun bloesems verloren en zitten vol knapperige frisgroene blaadjes. Nog even en de Japanse esdoorn doet ook alles open, en dan is het wachten tot de passiebloem aan zijn eindeloze bloeiseizoen begint. Tot die tijd vermaakt de vink ons met zijn vinkenslag - jusqu'à huit!

achterstallig

buy local produce

Uit Engeland herinner ik me nog dat in zowat elk weiland fel gekleurde borden stonden, fluorescerend oranje, groen of roze, met in grote zwarte letters de mededeling BUY LOCAL PRODUCE. Er is best wat te halen hier aan omgevingseten. Behalve de heerlijke kazen van boerderijen uit de omgeving, staan er in mei en juni volop asperges, een stukje verderop is een bessenkweker, maar vooral is er in het voorjaar een overvloed aan aardbeien.
Als je wil dat drukbezette-internetbestellende-tweeverdieners je waren kopen, moet je het ze zo gemakkelijk mogelijk maken, dacht een van de aardbeikwekers uit de buurt. Daarom stuurt hij in het seizoen wekelijks een kluitje beleefde pubers op pad. Gewapend met kistjes volgestapeld met bakjes aardbeien bellen ze huis aan huis aan. 'Aardbeien, mevrouw?' Na een aantal weken is het seizoen voorbij en zeggen ze met een treurig gezicht erbij '...drie euro de kilo, laatste keer dit jaar.'
Afgelopen maandag waren ze er ineens weer. De aardbeien zijn prachtig, heel anders dan de donkergebruinde Spanjaarden die nu bij de supermarkt liggen. De locals hebben een bleke bovenkant en zijn lichtrood, maar ze smaken fantastisch. Ze zijn zoeter en aromatischer dan wat er uit het verdere Zuiden komt. Vanaf nu dus weer wekenlang écht goede aardbeien.

le-zen

Aan de ontbijttafel leest Elise woorden van een sticker die op de margarine zat.
'Dat. Hier staat 'dat', mama.'
Twee happen pindakaas later.
'Her-se-nen. Ja logisch, staat een plaatje bij van hersenen.'
Gijs kijkt het eens aandachtig aan en verklaart dan:
'Ik kan ook lezen.'
'O ja?' zeg ik, en wijs op de woorden Blue Band, '...lees eens, wat staat hier?'
Gijs trekt een serieus gezicht en zegt, wijzend op het doosje:
'Bo-ter.'
Mochten ze willen, daar bij Unilever.

hotdog-omwenteling

Ik moet eerlijk bekennen dat ik mensen die claimen geen supermarktbrood te kunnen eten, altijd een beetje snobistisch heb gevonden. Niks mis met een halfje sesamvolkoren van Appie. Maar omdat er altijd gelegenheid is om jezelf te verbreden, en ik sinds de introductie van de trostomaat ook zelden meer een pomodoro ordinario aanschaf, behoudens in het tomaattopseizoen, besloot ik me vandaag toch eens te wagen aan echt brood. Elke dag is een goede dag om je leven te veranderen en een omwenteling teweeg te brengen. Ergens halverwege de dag stapte ik over mijn vooroordelen heen, liep binnen bij een mij warm aanbevolen bakker en bestelde een paar halfjes van verschillende volkorens.
Naast mij was een klant druk doende zich tegen de dame achter de toonbank te beklagen over Het Leven in Het Algemeen. Toen hij klaar was met zijn opsomming, zei hij: 'Doe maar twee worstenbroodjes - voor de hond.'
Worstenbroodjes -prachtige traditioneel gebakken Brabantse worstenbroodjes van 1 euro 60 het stuk - voor de hond? Mijn vooroordeel dat warmebakkerbezoekers decadente snobs zijn, was acuut weer terug. Tot nog toe was het enige verband dat ik zag tussen worst, honden en broodjes de hotdog. Misschien dat mijn leven nog wel verandert door de overrompelende kwaliteit van ambachtelijk brood.

fris

Ik stond in de tuin om de waterbaan schoon te spuiten met de tuinslang. De rest van het gezin zat nog aan het ontbijt. Omdat ik het spuitpistool per abuis aan het korte eindje had gekoppeld inplaats van aan de comfortabele lange 15-meterslang, wilde ik dat vlug even verwisselen. Daarbij vergetend dat het spuitpistool een druksluiting heeft, en de kraan dus gewoon vol open stond. Er spoot wat verfrissend water richting mij. Niet eens zoveel, maar het commentaar van de zijlijn was er niet minder om: 'Zo, mama hoeft niet NOG een keer haar haren te wassen!'