knarsers en zuchters

Je hebt verschillende typen slapers, en hierboven op de verdieping liggen er twee die vooral erg goed kunnen knarsen en zuchten. Als je doodstil de kamer van Gijs binnensluipt en met je beste nachtzicht de rondslingerende sandalen en de kraanwagen wist te ontwijken, trap je natuurlijk bij het sluiten van de gordijnen toch nog op dat ene kleine kloterige totaal onzichtbare playmobil zeehondje dat in de plooien van de zwartwitte zebrazitzak verscholen zat. Met je blote voeten. In plaats van luidop A W O E B O E !! te roepen, beperk je je tot een gesmoord grmbtlppfffrt, maar ook dat wordt natuurlijk door slapende oren opgemerkt. Gelukkig wordt hij niet wakker maar zucht eens diep en knarst nog lekker een oorverdovend rondje. Daarbij overstemt hij nog niet het tevreden geknars dat van de overzijde komt. Daar wordt haast permanent gekraakt en geschraapt met het melkglazuur. Ze hèbben nog gebitjes, voor zover een lekenoog dat kan bepalen. En Elise heeft één wiebeltand, dus dan zullen die gebitjes er wel op gemaakt zijn dat ze het precies de juiste levensduur volhouden en niet opgeven onder het geknars.

score

De score in the edible garden na twee weken knuffeltuinieren:

tomaten: kleine plukjes groen, sommige met al vier blaadjes
dille: een zacht tapijtje lichtgroene sprietjes
peterselie: geen sjoege
aardbeien: prachtig aangeslagen, de eerste groene kleintjes hangen er al, ik verwacht met een week of twee de eerste oogst
oregano: weer helemaal opgekomen
framboos: lijkt redelijk happy
zonnepitjes van Gijs: nog niets te zien
braam: one happy camper, met dikke groene bladeren en mooie rode stelen
tijm: is voor het gemak eerst maar eens uitgebreid gaan bloeien
salie: lijkt tevreden
lavas: zelden zo'n blij stelletje gezien
rucola: begint al echt herkenbare blaadjes te vormen naast de klassieke ronde zaailingen
radijzen: erg geclusterd maar ze gaan er wel komen
bieslook: stuitert de pan uit, bloemen, sprieten, alles door elkaar
wortel: nog niets te zien
pompoenen: nog erg kaal maar dat is ook wat vroeg, die staan net
wijnrank: hoopgevend, helemaal uitgevouwen terwijl-ie voor Keulen nog bijna kaal was

Bank Holiday

Terwijl heel Nederland net ff moest bijkomen van de serie Kanneginnedag-Hemelvaart-dag-ná-Hemelvaart en dan een weekend erachteraan, namen wij juist die week erna even vrij. Elise tekende hinkelbanen en speelde eindeloos memory en dammen, Gijs scharrelde in de zandbak en knoeide met de waterbaan en opa en oma waren zo lief om ons tweetal daarbij een paar dagen te begeleiden. Wij mochten intussen even eruit. Het werd Keulen. Drie nachten en de omliggende dagen, en het was heerlijk.

achterstallig onderhoud

Zo neem je een paar dagen blogpauze en zo schrijf je bijna twee weken niets. Dat is het gevolg van een logerend-kind-met-vakantie, een ander kind dat daardoor toch een beetje van slag was en een paar dagen op pad zonder kinderen én zonder laptop. Dat laatste mag een unicum heten, ik moest moeite doen om me de laatste keer te herinneren zonder. Het was weldadig en ook een beetje vreemd. Vooral vanwege het bloggen: juist op een plek waar er veel vermeldenswaardig is en veel op te tekenen zonder zitten: dat is wel bijzonder. Enfin, de laatste vrije dagen van deze Pinksterperiode zijn mét laptop en mét kinderen. Helaas zónder man, gelukkig is die donderdag weer terug.

Vriend van Henny

Ik was net te jong of misschien net te bleu voor Doe Maar. Toch, op een leeftijd waarop je de punkfase al luidkeels gepasseerd bent, ben ik alsnog fan geworden van Henny Vrienten. Want wat blijkt? Zowat ál mijn Sesamstraat-favorieten zijn geschreven... door Henny! We kochten de CD 'Vriendjes voor Altijd' - bomvol gepropt met 35 tracks: de Zes Heksjes, Aatje Piraatje, Lief Lieveheersbeestje, Mijn Achterkant is de mooiste van Nederland en als toefje op de toch al zo prachtige taart natuurlijk het Stoepkrijt/Hondepoep lied. Allemaal even leuk, fris, spannend en grappig. Allemaal een beetje bijzonder. De kinderen vinden het geweldige muziek en wij genieten mee. Geen enkel nummer is saai of doorsnee, zoals K3 nogal eens kan zijn. Ze hebben de Willem-Wilmink-achtige kwaliteit van lang geleden, het J.J. de Bom niveau dat je voor altijd bijblijft. Elise kan de meeste liedjes zo meezingen, en met zijn allen kunnen we weer even vooruit. Daarom zijn we collectief Vriend van Henny.

tuineten

Het is alweer zo warm dat het ineens geen warmetenweer meer lijkt. Ja - barbecue. Dat wel. Maar die staat nog even in de schuur. Dus dan wordt het plannen omgooien. Geen warme curry met kikkererwten maar een koude kikkererwtensalade, met citroen, pijnboompitten, een klein lepeltje Thaise rode currypasta, tomaat, komkommer en alwéér die gele paprika. Daarbij een sausje van bulgaarse yoghurt, gehakte groene kruiden en een dikke teen knoflook. Straks een stokbroodje de oven in en dan gaat er zo een half pakje van de echte Bretonse boter met zoutkristallen doorheen. En een tuinwijn. Kumkati Chardonnay-Viognier. Ook al lekker zonder eten.

oh tuurlijk

Eerst wil je meer werkenden en hogere arbeidsparticipatie van vrouwen. Daarom stimuleer je onder andere de kinderopvang, omdat de dure en schaarse opvangmogelijkheden ouders weerhouden van meer werken. En als dan een jaar of twee later blijkt dat het géld kost, draai je het net zo hard weer terug. Want dát was nou weer niet de bedoeling. Graag niet de lasten. Wat is dit voor achterlijk zwalkbeleid?

vreemd

Nederlands nieuws. Een man uit Polen liep vannacht op de snelweg en werd doodgereden door een automobilist die hem niet kon ontwijken. Reuze triest. De automobilist was... een man uit Polen. Dat is toch vreemd. Natúúrlijk is het toeval. Maar het toont wel aan dat er kennelijk enorm veel Polen rondwandelen hier in Nederland. Hoe groot zou de kans zijn dat een Nederlander in Polen doodgereden wordt door een Nederlander? En is het niet al de tweede Pool in korte tijd die omkomt door lopen op een Nederlandse snelweg?

lekker tutten

Kleuters kunnen soms van die ouwemutsenopmerkingen maken.
Gijs zegt onder het eten: "Ik denk dat ik zo na het eten lekker even een stukje ga fietsen. 't Is zulk heerlijk weer!"
Proest. Waar hij dit Annie M.G.-achtig vocabulaire vandaan heeft, is mij een raadsel, want J&J zijn hier in de ban.

Na het eten voegt hij de daad bij het woord. Hij pakt zijn fiets en rijdt van de zandbak he-le-maal naar de hosta's. Toch al gauw een meter of zeven. Daarna gaat hij met zijn zus luid gierend van de lach op de wip, onder het uitroepen van "Wij maken lol! Hahahahaha!"

Ach ja. 't Is ook zulk heerlijk weer.

uitkijk

Gijs en Elise spelen Boot.
Ze zitten op het klimrek. Gijs klimt op de touwladder en roept: "Ik ben op de uitkijk!"
Elise vraagt vanaf de schommel: "Komt er al wat aan Gijs? Komt er een haai?"
"Nee."
"Een andere boot?"
"Nee."
"Een eiland dan?"
"Nee."
"Ja maar Gijs, er moet wel íets komen hoor!"

Italië

Vandaag lijkt het wel Italië in de tuin. Aan het einde van de dag is het beter uit te houden dan in de volle zon. We eten cannelloni gevuld met knoflookgehakt, met courgette, gele paprika en tomatensaus en een roux met Belgische roodschimmelkaas en een scheutje witte wijn eroverheen. Tussen de laagjes zijn duidelijk de verse kruiden uit de tuin te proeven: salie, lavas, rozemarijn en tijm.
In het wijnrek lag nog een kadootje van een paar weken terug: een Barbera d'Asti uit het jaar 2000. Speciaal voor ons gemaakt door meneer Gianluca Morino, vertelt het etiket. De wijn is ondoorzichtig donkerpaars. Ik drink maar weinig Italianen, maar deze is erg lekker. Hoe die onmiskenbaar Italiaanse smaak heet, weet ik niet. Tijd voor een cursusje oenlogie aan de Hogere Wijnschool.

zomaar

Zomaar ineens is het zomer. Met de muren aan alle kanten, ons eigen relatief lage huis en het zuidelijke klimaat is het dan in onze achtertuin direct loeiheet. Gewoon 'in het land' schijnt het 18-20 graden te zijn, hierachter voelt het als minstens 25. Dat geeft hoop voor de bramen, aardbeien, druiven en frambozen tegen die kant van de schutting die altijd, altijd zon heeft. De twee tuindeuren staan al vanaf vanochtend vroeg open en iedereen loopt de hele dag tevreden in en uit. Poes ligt te stoven op de warme tegels en je hoort het gras bijna groeien. Het wordt alleen overstemd door het luide gezang van de merel. De beuk heeft onder invloed van het fraaie weer zijn blaadjes opgengevouwen en ziet er nu nog zacht groen en oranje uit. Over een paar weken bereikt hij zijn definitieve donkerroodbruine kleur voor de rest van het jaar.

simultaanvoorlezen

Gijs kent 'Are you my mother?' al sinds Canada uit zijn hoofd. Mark leest het altijd gewoon voor in het Engels, ik laat hem kiezen, en hij koos tot vandaag altijd Nederlands. Na drie keer simultaanvertalen heb je die tekst wel zo'n beetje in je hoofd zitten, en zo komt het dat er een redelijk consistente maar volledig ongeautoriseerde Nederlandse versie de ronde doet in dit huishouden.
Vandaag wilde hij, na dagenlang Kat met de Hoed, Meneer Big en Bob de Bouwer, toch weer eens van 'waarismijnmoeder' horen. Ik begon gewoon in het Nederlands, maar na drie bladzijden verzocht Gijs of het ook Engels mocht zijn. Dat mocht. Gijs bedacht zich dat dit een leuke grap kon opleveren, en vroeg bij de volgende bladzijde op suikerzoete toon 'nu Nederlands?' Toen dat bleek te werken, volgden de verzoeken om van taal te wisselen elkaar in steeds hoger tempo op: om de alinea, om de zin, om de regel. Gijs had de grootste lol met roepen 'Engels... Nederlands! Engels! Nederlands!...Engels!' en schaterde tegen het eind zo hard, dat hij de laatste woorden onmogelijk gehoord kan hebben. Maar dat geeft niet, want die kennen we allebei toch uit ons hoofd. 'You are a bird. And you are MY MOTHER!'

rood monster

Elke keer als ik van Amsterdam naar Utrecht rijd, schrik ik me een ongeluk van het knalrode gevaarte dat ineens in je perifere zicht opdoemt. Een monsterlijk grote kubus van felgekleurd ribbeltjesplaat. Het nieuwe Vredenburg. Geen gezicht, maar 't valt wel op.

stralend

Maandagmiddag zat Elise op de BSO op de bank met een zak ijs op haar hand. Ze had handstand geoefend naar eigen zeggen, en was daarbij met haar knie op haar linkerhand gevallen. Op zich al knap. De hand leek echter weinig problemen te geven, afgezien van momenten dat er iets moest (eten, jas aan, doorlopen, opruimen). Vanochtend klaagde ze echter toch weer over pijn, en haar hand zag er ineens nogal opgezwollen uit. Toch maar even naar de huisarts dus. Na een bloemrijke uitleg van Elise ('...en toen was ik op de BSO en toen... etc') en een uitgebreid onderzoek, kregen we een doorverwijzing voor de radioloog. De huisarts wist het ook niet zeker. Met de huisarts 10 huizen verder en een ziekenhuis om de hoek ben je gelukkig zo klaar. Twee foto's gemaakt en een uur nadat we bij de huisarts naar binnen liepen, reed ik het parkeerterrein weer af en kon Elise weer naar school brengen. Niks gebroken - gewoon rustig laten genezen. Een stralende Elise (groen in het donker) liep de school binnen en riep casually tegen de los op de gang lopende klasgenootjes '...níet gebroken!'

vier keer, mama!

Elises klasje is op tv. Enige weken geleden werd een 'Flip de Beer'-scene opgenomen in haar groep, en die is deze week te zien in het School-tv programma Koekeloere. Slechts twee van haar klasgenootjes zijn echt in beeld, maar ergens halverwege het item huppelt een meisje in een geel shirtje achterlangs. 'Ja mama,' verklaarde Elise, 'ik moest er vier keer langs hè, twee keer heen en twee keer terug, want ik moest eerst een kralenplank halen en toen een voorbeeld.' Van die vier keer haalde een keer het tot de final cut.

Zie Uitzending Gemist en zoek op Koekeloere, 21-25 april.

tijd voor vrij

Na een heerlijk weekend in en om het huis merk ik dat het echt tijd wordt voor wat vrije dagen. Gelukkig zijn die ook in aantocht. Over anderhalve week begint de Grote Vrije Dagen-serie. Koninginnedag, Hemelvaart, VerplichtHeelNLVrijOpTweeMei, weekend, één dagje werken omdat 5 mei NIET vrij is, dan 4 dagen naar Keulen met Mark, lang Pinksterweekend, een dagje extra vrij omdat de Stampers gesloten zijn, nog een reguliere woensdag en dán, op 15 mei, eindelijk weer Gewoon aan de Slag. Wel gelijk een shoot abroad, dat wel. Hmmmm. Vakantie. Good. Daarna is het weer twee maanden doorbuffelen en dan weer een serieuze periode vrij.

hooligan

Hier op de bank zit iemand met een laaghangend-kruis-broek en een pietsie te lang haar, en hij zingt 'PSV is kampiejoen, Aja moet de afwas doen!'

Gelukkig is déze hooligan pas drie, en de iets grotere fan (die haar broer hardvochtig corrigeert: 't is AjaKS Gijs ...niet Aja!') hebben we net uitgelegd dat we níet naar het Stadhuisplein gaan nu. Op het Jeugdjournaal ziet ze de huldiging van de ploeg en wil direct vertrekken. 'Waaróm niet mama? Daar is het feest!' 'Omdat jij zo naar bed moet.' Prutsreden.

Het Staat

Na een lange heerlijke tuindag staat al het Gekochte op zijn plek. Behalve de gladiolen. Vóór tuinieren is namelijk niks-àn, achter is een waar genoegen. Het was warm genoeg voor een shirtje met korte mouwen. Terwijl de kinderen en de buurkinderen door de tuin buitelden en de buren en Granny koffie en thee dronken, en appeltaart en kippensoep aten, hebben we de tuin heerlijk opgefrist, ontdaan van een overmaat aan zevenblad en vingerhoedskruid en het kruidenbed volgezet met al het heerlijks. Daarna heb ik een volledig uur aan de tuintafel de weekendkranten gelezen met een biertje erbij. Eindelijk lente.

the edible garden

Na de grote tuin-opschoning anderhalf jaar geleden had ik een paar vierkante meter ingeruimd voor eetbare spullen. Meest succesvol daar waren de rozemarijn (een struik waar je u tegen zegt, ik heb er al eens een derde deel afgehaald voor anderen die hun eigen exemplaar maar niet grootgebracht kregen) en de oregano (die zich door de hele tuin heeft verspreid en werkelijk overal opduikt: onder de Japanse esdoorn, rondom de Catalpa's en zelfs vlak voor de doorgang naar de schuur, zich tussen tegels en randjes doorwringend). Minder overlevingsgezind was de peterselie. Die deed gewoon niets. Te warm op de plek waar hij stond, denk ik. Salie had het niet zo naar zijn zin, de lavas en bieslook komen nu ineens wel weer op. De aardbeien in de tuin woekeren als een dolle, maar het zijn ofwel wilde, ofwel goed-getemde-maar-geen-vruchtdragende exemplaren.

Gisteren dus naar het tuincentrum geweest om wat aanvullingen te regelen. Gijs mocht mee, met Aap in zijn kleine roze minibuggy. Reuzehandig, maar dat merkte ik natuurlijk pas toen ik vanwege de zaterdagdrukte in het weiland 100 meter verderop mocht parkeren en langs het dijkje naar de ingang liep, terwijl het overige verkeer voorbijzoefde. Op zo'n moment lijkt het namelijk alsof iedereen ineens rijdt in proleterige SUV's die niet minder dan 45 kunnen.

We kochten een mooie nieuwe salieplant, nog even bedenken of die op dezelfde plaats moet als de oude. Tijm ontbrak nog ernstig in het assortiment, dus een gewone en een citroentijm erbij. Die laatste verspreidde op weg naar huis in de auto het aangename parfum van een beschaafde mannenlijn. Dan een compleet bed aardbeien, zo te zien dit keer écht getemd en écht vruchtdragend, een frambozenstruik en een braamstruik (ben benieuwd of we daar dit jaar al van zullen kunnen eten) en een pakje bladselderijzaad. De voortuin moet het doen met 50 gladiolenbollen: niet voor consumptie bestemd.